Χάρρυ Κλυνν: Επιστρέφει μετά από 10 χρόνια.

Ο ηθοποιός ανεβάζει στη Θεσσαλονίκη την καινούργια του σάτιρα για την πολιτική κατάσταση που επικρατεί στην χώρα μας. Τίποτα δεν αφήνει όρθιο ο κωμικός, ο οποίος «τα ψέλνει» στους πολιτικούς αλλά και στους Έλληνες που τους εμπιστεύονται, ενώ επί δυόμισι ώρες παίζει και μιλάει με το κοινό. Πρόκειται για την επιστροφή του ηθοποιού μετά από 10 χρόνια στις μπουάτ της αγαπημένης του πόλης.

"I love to see a young girl go out and grab the world by the lapels. Life's a bitch. You've got to go out and kick ass." Maya Angelou

Ώρα μηδέν...

Ώρα μηδέν κι εσύ μονάχος τριγυρίζεις
πες μου τι βρίζεις σε ποιον ελπίζεις
στο ίδιο θέμα αγωνίζομαι κι εγώ
να πολεμήσω, να πολεμήσω
ότι με πνίγει και μου λέει πώς να ζήσω

Ώρα μηδέν στην θυμωμένη πολιτεία
απόψε δεν μας σώζουνε τ' αστεία
ότι πιστέψαμε το άρπαξε η μπόρα
όλα τελειώνουν ή αρχίζουν τώρα

Τώρα στα μάτια σου ορμάνε παρελάσεις
πως να περάσεις να ονομάσεις
όλα τα πράγματα που χρόνια κουβαλάς
πως να προφτάσεις τι να προφτάσεις
πού να βρεις μέτρα φιλικά να κουβεντιάσεις

Τώρα στα μάτια σου γυρνάνε παραστάσεις
τα παιδικά σου χρόνια και οι φάσεις
και φορτωμένος με χιλιάδες διαδόσεις
τα όνειρά σου πως να ξεπληρώσεις

Γίνεται θόρυβος μα τίποτα δεν μένει
είμαστε ξένοι, είμαστε ξένοι
νύχτες πολύχρωμες κι εγώ να προσπαθώ
να πολεμήσω, να πολεμήσω
ότι με πνίγει και μου λέει πώς να ζήσω

Είναι ο θόρυβος που άλλαξε τον χρόνο
πιο πέρα απ' την χαρά και απ' τον πόνο
ότι πιστέψαμε το άρπαξε η μπόρα
όλα τελειώνουν ή αρχίζουν τώρα

Τους έχω βαρεθεί...

Ότι είχαμε να πούμε το είπαμε...

"Οφις και κρίνο"

«ΟΦΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΝΟ»
βασισμένο στο ομώνυμο έργο του ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ
στο ΘΕΑΤΡΟ ΣΗΜΕΙΟ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 ΜΑΪΟΥ
ΓΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΑΡΙΘΜΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Η θεατρική ομάδα Gestus παρουσιάζει την παράσταση «Όφις και Κρίνο», βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Νίκου Καζαντζάκη, σε σκηνοθεσία Μάνου Χασάπη, στο θέατρο ΣΗΜΕΙΟ από την Παρασκευή 7 Μαΐου και κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.Γραμμένο με τη μορφή ημερολογίου το πρώτο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, «Όφις και Κρίνο», διασκευάζεται για πρώτη φορά για το θέατρο και αποτελεί ένα εκρηκτικό, ερωτικό κείμενο.


Η ομάδα Gestus μετά την περσινή της παράσταση, «Touch me in the morning», πειραματίζεται φέτος πάνω στο κείμενο του Νίκου Καζαντζάκη, θέλοντας να μεταφέρει την ερωτική ιστορία, που ο ίδιος ο συγγραφέας αφηγείται. Η αγνότητα του πάθους και η νοσηρότητά του καταλήγουν σε μία πάλη μεταξύ του Έρωτα και του Θανάτου. Μια αδυσώπητη μάχη χωρίς ηττημένο και νικητή...



«Το σώμα της είναι σαν ένα πελώριο κρίνο,
τα χείλη της είναι σα ρόδα…
Είναι όμορφη, σαν την αμαρτία κι ωσάν το Θάνατο όμορφη…
Ω, η γοητεία των αιμάτων…»

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
ΔΙΑΣΚΕΥΗ- ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Ομάδα Gestus
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μάνος Χασάπης
ΣΚΗΝΙΚΑ- ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Βενετία Νάση
ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Γεωργία Μιχοπούλου
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ομάδα Gestus
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ-ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Ευγενία Φραγκιαδάκη

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Αλέξανδρος Μπαλαμώτης, Μαρία Φραγκούλη, Αλέξανδρος Μητρόπουλος

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Παρασκευή: 21.30
Σάββατο: 21.30
Κυριακή: 21.30

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
Γενική είσοδος: 12 ευρώ

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 50΄

ΘΕΑΤΡΟ ΣΗΜΕΙΟ
Χαριλάου Τρικούπη 10, Καλλιθέα(πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο)
Τηλ: 2109229579

Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων: Αντώνης Κοκολάκης

Deep Purple - Stallion

The Importance Of Being Idle (χωρίς σχόλιο)

Nirvana - Lake of Fire

Once a Nirvana fun, always a Nirvana fun!!!

Εφυγε από τη ζωή ο Πάνος Γλυκοφρύδης

Ο Πάνος Γλυκοφρύδης ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς κινηματογραφικούς σκηνοθέτες της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς και αγαπημένος δάσκαλος πολλών νεότερων ομοτέχνων του.
Το βράδυ της Κυριακής, έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 80 ετών, ταλαιπωρημένος από χρόνια προβλήματα υγείας. «Ο Πάνος Γλυκοφρύδης με τη ζωή του, το έργο και τη δράση του, υπήρξε ένα πρότυπο ανθρώπου που οι αρετές του σπανίζουν διαρκώς στις μέρες μας», ανέφερε σε σχετική ανακοίνωσή της η Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών.
Εφυγε από τη ζωή ο Πάνος Γλυκοφρύδης

Ο δημιουργός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930. Σπούδασε κινηματογράφο στη Σχολή Σταυράκου και κινηματογραφική πρακτική στο Παρίσι. Αρχικά, συνεργάστηκε με τον δάσκαλό του Γρηγόρη Γρηγορίου, τον Βασίλη Γεωργιάδη και τον Ντίμη Δαδήρα ως βοηθός σκηνοθέτης.

Το 1959 γύρισε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το «Δουλειές με φούντες», ενώ δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε η πολύχρονη και γόνιμη συνεργασία του με τον Θανάση Βέγγο, η οποία χάρισε στον ελληνικό κινηματογράφο μια σειρά από κλασικές κωμωδίες - από τα «Ζήτω η τρέλα» και «Είναι ένας τρελός, τρελός Βέγγος» ως τα «Δικτάτωρ καλεί Θανάση» και «Το μεγάλο κανόνι».

Κατά τη διάρκεια της δημιουργικής του πορείας, γύρισε συνολικά 21 ταινίες μυθοπλασίας μεγάλου μήκους. Η πιο σημαντική ανάμεσά τους είναι το δράμα «Με τη λάμψη στα μάτια» (1966), που κατέχει ξεχωριστή θέση στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου για δύο λόγους: ως ταινία-σύμβολο της παθητικής αντίστασης του ελληνικού λαού στα χρόνια της Κατοχής αλλά και ως ορόσημο που σηματοδότησε τη στροφή του ελληνικού κινηματογράφου από το εμπορικό μελόδραμα σε πιο ώριμα δραματουργικά μονοπάτια με αδρά σκιαγραφημένους στη σεναριακή βάση τους χαρακτήρες, χωρίς φυσικά, να χάνουν τις λαϊκές ρίζες τους.

Το φιλμ βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με τρία βραβεία (Κρατικά Βραβεία Ποιότητας σεναρίου, μουσικής και Α’ ανδρικού ρόλου) και απέσπασε το Α’ Κρατικό Βραβείο του υπουργείου Βιομηχανίας. Αργότερα προβλήθηκε, ως ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά κινηματογραφικά έργα, στο πλαίσιο δύο μεγάλων αναδρομικών εκδηλώσεων που οργάνωσαν το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης το 1993 και το Κέντρο Ζορζ Πομπιντού στο Παρίσι το 1995.

Στο έργο του Πάνου Γλυκοφρύδη ξεχωριστή θέση κατέχει επίσης η ταινία εποχής «Η δίκη των δικαστών» (1974), με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο, η οποία αποτελεί μία από τις λίγες σοβαρές απόπειρες του ελληνικού κινηματογράφου να προσεγγίσει θέματα της νεότερης ιστορίας μας (όπως και το ασπρόμαυρο δράμα «Πολύ αργά για δάκρυα» το 1969 με τους Μαίρη Χρονοπούλου και Γιώργο Φούντα).

Η κηδεία του Πάνου Γλυκοφρύδη γίνεται σήμερα στις 4.30 μ.μ. στο Νεκροταφείο της Καισαριανής, της γειτονιάς όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.

Στο θέατρο και στην TV

Εκτός από τις σημαντικές κινηματογραφικές ταινίες του στις οποίες επικέντρωσε τη δραστηριότητά του και ως σεναριογράφος, ο Γλυκοφρύδης σκηνοθέτησε, επίσης, πολλές θεατρικές παραστάσεις καθώς και τηλεοπτικές σειρές που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία («Γιάννης και Μαρία» -με τους Ηλία Γιαννίτσο και Πέμη Ζούνη- «Οι συμμαθήτριες», «Στέλλα Βιολάντη», «Το γελοίον του πράγματος» κ.ά.). Ο ίδιος δίδαξε επί σειρά ετών σκηνοθεσία στη Σχολή Σταυράκου, ενώ διετέλεσε ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, μέλος των διοικητικών συμβουλίων του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφο και του Αρματος Θέσπιδος, μέλος της καλλιτεχνικής επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου καθώς και καλλιτεχνικός διευθυντής του Οργανισμού Ηπειρωτικού Θεάτρου και του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας. Η τελευταία του ταινία ήταν τα «Παιδιά του ονείρου» το 1993.

* Με τον Βέγγο
Ο Πάνος Γλυκοφρύδης και ο Θανάσης Βέγγος γύρισαν 12 ταινίες. Από τους ηθοποιούς που συνέδεσαν το όνομά τους με τα δράματά του ήταν και ο Γιώργος Φούντας («Με τη λάμψη στα μάτια», «Πολύ αργά για δάκρυα»).

ΑΝΤΑ ΔΑΛΙΑΚΑ

ΕΘΝΟΣ

Νικόλας Άσιμος 20/08/1949 - 17/03/1988

Ο μέγας Άσιμος ερμηνεύει ποίηση Γιάννη Σκαρίμπα. Ο ερμηνευτής της ουτοπίας με τον τρυφερό ποιητή των αδυνάτων συναντιούνται εδώ.

Η Lady Gaga στην Ελλάδα;

Ύστερα από τη Beyonce, τον 50 Cent και τη Rihanna, ο Ντέμης Νικολαΐδης ετοιμάζεται να φέρει στην Ελλάδα και τη Lady Gaga!

Όπως διαβάσαμε στην εφημερίδα “Espresso” εδώ και αρκετό καιρό ο Ντέμης Νικολαΐδης διαπραγματεύεται με τα στελέχη της εταιρείας του “Eleven Group” έτσι ώστε να βρεθεί στη χώρα μας η διάσημη τραγουδίστρια.
Ακόμα βέβαια τίποτα δεν είναι σίγουρα καθώς μέχρι τώρα ακόμα είναι στις διαπραγματεύσεις.
Μάλιστα όπως λέγεται και οι απαιτήσεις της που είναι πολλές, είναι ανάλογες της φήμης της.
Εννοείται πως δεν αναφερόμαστε μόνο στα χρήματα που θέλει προκειμένου να έρθει για συναυλία στην Ελλάδα, δεδομένου πως θα χρυσωθεί.
Μιλάμε για τις υπόλοιπες απαιτήσεις της, όπως σουίτα με θέα και ιδιωτική πισίνα, διαιτητικό καφέ και μεταλλικό νερό και επίσης λουλούδια τα οποία και λατρεύει.
Για την εμφάνισή της επί ελληνικού εδάφους αναμένεται να φέρει μαζί της δεκάδες τουαλέτες επώνυμων σχεδιαστών μόδας κόστους πολλών χιλιάδων ευρώ και όχι μόνο.

Τη διάσημη τραγουδίστρια όπως είναι φυσικό, ακολουθούν δεκάδες συνεργάτες της, αφού οι συναυλίες της πάντα αποτελούν χολιγουντιανή υπερπαραγωγή.
Για να δούμε θα απολαύσουμε τελικά τη Lady Gaga στην Ελλάδα ;

sportime

Τα Στρουμφάκια η ταινία.

Ο 58χρονος σκηνοθέτης των "Scooby Doo" και "Μόνος στο Σπίτι 3", Raja Gosnell, ετοιμάζει αυτό τον καιρό την ταινία, "The Smurfs". Μέχρι αυτή την ώρα έχει υπογράψει προκειμένου να δανείσει την φωνή της στην Στρουμφίτα, η Katy Perry. Η Katy Perry μάλιστα, δήλωσε εξαιρετικά ενθουσιασμένη γιατί όπως είπε, ανήκει στη γενιά των κοριτσιών που μεγάλωσε «αγκαλιά με τα στρουμφάκια»! Επίσης φημολογείται πως ο Quentin Tarantino θα είναι η φωνή του Σπιρτούλη, ενώ ο 84χρονος ηθοποιός Jonathan Winters θα δώσει την φωνή του στον Παπαστρουμφ. Περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το cast θα ανακοινωθούν σύντομα. Πάντως, η ταινία αναμένεται να βγει στους κινηματογράφους μέσα στον επόμενο χρόνο και όπως θα έλεγε και ένας φίλος μου, "μου την σπάει να περιμένω..στρουμφίξτε την!!!.

Νέα ταινία με συμμετοχές από Alice Cooper, Henry Rollins, Iggy Pop και Moby

Μια νέα ταινία με τον τίτλο "Suck" αναμένεται να κυκλοφορήσει αυτό τον καιρό και η ιδιαιτερότητά της είναι οι πολλές επώνυμες rock συμμετοχές στο cast της.



Πρόκειται για μια ταινία κατά την οποία τα μέλη ενός μουσικού συγκροτήματος γίνονται βαμπίρ με σκοπό να γίνουν διάσημοι. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες στην ταινία βρίσκουμε ονόματα όπως ο Alice Cooper, ο Henry Rollins, ο Iggy Pop και ο Moby.


Μπορείτε να δείτε το trailer της ταινίας εδώ

rocking.gr

Ποιος το 'λεγε, ποιος το 'λπιζε και ποιος να το βαστάξει

Παρουσίαση βιβλίου

Παρουσίαση του βιβλίου της κ. Μερώπης Κονιδάρη θα γίνει...την Τετάρτη 3 Μαρτίου και ώρα 19:00 στην αίθουσα Κοσμητείας και Κοινωνικών Εκδηλώσεων Πιπίτσας Σ. Χαραλαμποπούλου. Η συγγραφέας έχει καταγωγή από το Μεγανήσι

MyLefkada

Αλλάζει το Rock And Roll Hall Of Fame;

Αλλαγή στα κριτήρια εισαγωγής στο Rock And Roll Hall Of Fame φαίνεται να σκέφτονται οι ιδρυτές του, μιας και όλο και λιγοστεύουν οι μπάντες που τα πληρούν.Συγκεκριμένα το χρονικό όριο των 25 ετών που υπάρχει από την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου της υπό ένταξη μπάντας, αναμένεται να μειωθεί στα 20.
Ενδεχόμενη μείωση του θα χαροποιήσει συγκροτήματα όπως οι Green Day, οι Guns N' Roses και οι Nirvana που αυτομάτως θα γίνου φαβορί στη λίστα, αλλά από την άλλη θα δημιουργήσει αντιδράσεις από θρύλους του rock που για διάφορους λόγους δεν έχουν μπει ακόμα στο Rock And Roll Hall Of Fame, μεταξύ αυτών οι KISS, οι Deep Purple και οι Judas Priest.

rocking.gr

Ο ξεχασμένος κύριος Καστανάκης

1.Πίστευε πιο πολύ, αγαπητέ μου, στη σταθερότητα εκείνου που φαίνεται ασταθής και έχε αμφιβολία για κείνον που κρατά μια γραμμή χαλύβδινου χαρακτήρα.

2.Όλοι οι άνθρωποι μια φορά και έναν καιρό σταθήκανε παιδιά.Μα το ξεχνάμε και για τούτου γίνονται τόσα κρίματα.Ξεχνάμε και κάθε μέρα βουλιάζουμε μέσα στη μαυρίλα.Ωστόσο
έρχεται ξαφνικά ο θάνατος, φέγγει εμπρός σου και βλέπεις, και καταλαβαίνεις, και θυμάσαι...

3.Έτσι τα φέρνει ο θάνατος, τα πράματα. Οι εχτροί γίνονται πιο δικοί μας, με το θάνατο αρχίζει μια άλλη οικογένεια,άλλα συγγενολόγια.Η ζωή γκρεμνά και ρημάζει, μα έρχεται ο θάνατος, Φρόσω, και να που χτίζει πάλι μέσα μας.
Θράσος ΚΑΣΤΑΝΑΚΗΣ-Η Φυλή των Ανθρώπων,1932
Ο Θράσος Καστανάκης είναι ίσως η πιο αδικημένη μορφή των νεο-ελληνικών γραμμάτων. Σαράντα χρόνια μετά το θάνατο του, το έργο του παραμένει είτε εξαντλημένο είτε αδημοσίευτο. Αυτή τη χρονική περίοδο μόλις δύο μυθιστορήματα του βρίσκονται στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, 'Ο Χατζημανουήλ' και το 'Κόκκινο Άστρο' από τις εκδόσεις Εστία.



Ο Θράσος Καστανάκης, γεννήθηκε στα Ταύταλα της Πόλης τον Μάιο του 1900 ή 1901. Από την πρώιμη ηλικία των 17 χρόνων δημοσίευσε ποιήματα και διηγήματα σε λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής, όπως ο "Λόγος" και ο "Διόνυσος" της Κωνσταντινουπόλεως , ο "Νουμάς" της Αθήνας και ο "Βωμός" του Παρισιού. Κάποια από αυτά τα ποίηματα του τυπώθηκαν σε μια συλλογή με τίτλο 'Οι Ερημιές του Ηλιόχαρου', η οποία από τα πρώτα κιόλας χρόνια εξαντλήθηκε.

Από το 1919 ο Καστανάκης εγκαινίασε έναν νέο κύκλο ζωή στη Γαλλίας με την εγκατάσταση του στο Παρίσι,όπου όχι μόνο σπούδασε γαλλική φιλολογία, νεοελληνική λογοτεχνία και γλωσσολογία στο πλευρό του Ψυχάρη, αλλά όπου και από το 1921 δίδασκε την νεοελληνική γλώσσα και λογοτεχνία. Ο Θράσος Καστανάκης διατήρησε τη θέση του στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών της Σορβόνης, με μια μικρή διακοπή κατά τη κατοχή, έως και το θάνατο του, το 1967.

Το 1925 με το μυθιστόρημα του 'Οι πρίγκιπες', το οποίο και βραβεύτηκε στο Διαγωνισμό Ζηκάκη, έκανε την ουσιαστική είσοδο του στα γράμματα και συνέταξε κατά κάποιο τρόπο το μανιφέστο της θρυλικής γενιάς του 30.

Ο Στρατής Τσίρκας σημείωσε μάλιστα ότι ο χαρισματικός αυτός νέος άνδρας 'ηγήθηκε στην απαγκίστρωση του μυθιστορήματος από την στατικότητα της ηθογραφίας, ενώ ταυτόχρονα προσπάθησε να καταργήσει τη σύγχυση μεταξύ μυθιστορήματος και νουβέλας.'

Κάνενα όμως από τα συνολικά 8 μυθιστορήματα του δεν έτυχε της ευρείας λαικής αποδοχής, μιας τέτοιας αποδοχής που θα ήταν ικανή να μετατρέψει τον Καστανάκη από αγαπημένο των κριτικών σε αγαπημένο των αναγνωστών,όπως ο Μ.Καραγάτσης, ο Τάσος Αθανασιάδης, ο Ηλίας Βενέζης κλπ.

Τα επόμενα χρόνια έως το θάνατο του,στις 17 Μαρτίου του 1967, δημοσίευσε τα ακόλουθα εργα:

Μυθιστορήματα:Στο χορό της ευρώπης-1929, Η φυλή των ανθρώπων-1932,Μυστήρια της Ρωμιοσύνης-1933,Μεγάλοι Αστοί-1935,Τον καιρό της Ειρήνης-1942, Ο Χατζημανουήλ-1956, Η παγίδα-1962, Το κόκκινο άστρο-1985(μεταθανάτια έκδοση)

Διηγήματα: Η χορεύτρια Κοντεσίνα Φελιτσιτά-1928, Το Παρίσι της νύχτας και του έρωτα-1929, Το μαστίγιο και οι πολυέλαιοι-1930, Ο Ομογενής Βλαδίμηρος-1936, Ο Ρασκάγιας-1939,Η φάρσα της νιότης-1944, Εφτά ιστορίες-1944,Η προδομένη Γαλλία-1945.

Χαρακτηριστικό είναι δε το γεγονός ότι έξι ακόμα μυθιστορήματα(δύο από αυτά ημιτελή) και πολυάριθμα διηγήματα του εξαιρετικου αυτού συγγραφέα παραμένουν αδημοσιεύτα και ανέκδοτα.

Ο Καστανάκης, κατά τον Τσίρκα πάντα, διακρίνεται από έναν φυλετικό σχεδόν βιολογικό πεσιμισμό, ίσως και γι' αυτό το λόγο να θεωρείται και ο αυτόνομος, ο ελεύθερος της γενιάς του 30.

Αγαπημένα έργα του:

1.Η φυλή των ανθρώπων(1932):εδώ ο Καστανάκης παρουσιάζει τις δύο ανθρώπινες φυλές, αυτή που οδηγείται από τα συμφέροντα και τις φιλοδοξίες της και εκείνη που σέρνεται από τα ένστικτα της και σβήνει μέσα σε ερωτική δίνη. Η πάλη ανάμεσα τους είναι χωρίς έλεος.Την οδηγούν δύο γυναικείες μορφές:η Αντωνιάδη-Πασά, ο αριστοκρατικός αδυσώπητος τύπος, και η Φρόσω, το φιλήδονο λαικό θηλυκό.
Γυρίστηκε τηλεοπτική σειρά 15 επεισοδίων και προβλήθηκε στην ΕΤ-1, το 1995, σε σκηνοθεσία Τάκη Κατσέλη, με πρωταγωνιστές τους Κατερίνα Μαραγκού-Φρόσω, Λεωνίδα Κακούρη-Ηλίας, Γιάννη Καρατζογιάννη- Μόσκοβος, Αλέκο ΑΛεξανδράκη-Χρυσόστομο, Θανάση Ευθυμιάδη-Γρηγοράκη.

2. Ο Χατζημανούλ(1956):Το έργο αυτό διαδραματίζεται στην Κωνσταντινούπολη κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.Ο Χατζημανουήλ είναι ένα φτωχόπαιδο που ανέρχεται οικονομικά και αποκτά δύναμη. Είναι ηθικά αδίστακτος, δεν διστάζει να ξεπουλήσει ακόμη και την γυναίκα του Τασούλα, στον Ιμπραήμ για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς του. Μα ο δρόμος που πορεύεται με τόση συνέπεια τον οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του.

Γυρίστηκε τηλεοπτική σειρά 13 επεισοδίων και προβλήθηκε στην ΕΡΤ-1, το 1984, σε σκηνοθεσία Γιάννη Σμαραγδή, με πρωταγωνιστές τους Γιάννη Μόρτζο-Χατζημανουήλ, Κάτια Δανδουλάκη-Τασούλα, Δάνη Κατρανίδη-Ιμπραήμ,Μπέτυ Βαλάση-Μαντάμ Ροζέτα κ.α.

To μυθιστόρημα αυτό μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Willy Rozier με την Ξένια Καλογεροπούλου στον ρόλο της Τασούλας και τον Claude Cerval στον ρόλο του Χατζημανουήλ, που για την ταινία ονομάζεται Μανώλης. Ο Ελληνικός Τίτλος της ταινίας ήταν 'Τα σκυλιά του πολέμου'. Η ταινία ήταν Γαλλικής παραγωγής, και μάλλον αποτυχημένη στην εποχή της δεν έχει προβληθεί ποτέ στην Ελληνική τηλεόραση. Πάντως στο σενάριο της ταινίας είχε μάλλον εμπλακεί και ο συγγραφέας του έργου.


Ιστός

Συνέντευξη: Υann Tiersen

Στις 14 Νοεμβρίου 2009, λίγη ώρα μετά το τέλος της συναυλίας του, ο Yann Tiersen απάντησε στις ερωτήσεις του rocking.gr, στα παρασκήνια του Fuzz Club. Ευγενής και συνεσταλμένος, αλλά πάντα ενδιαφέρων και ιδιοφυώς ιδιαίτερος, ο Γάλλος συνθέτης «τσιμπήθηκε» με το θέμα του soundtrack της ταινίας "Αμελί", εξήγησε την εξέλιξη του μουσικού του στιλ και παραδόθηκε σε μια άνευ προηγουμένου έκρηξη γαλλικού αντισωβινισμού.



Ποιές είναι οι εντυπώσεις σου, μετά από αυτή την αθηναϊκή συναυλία;
Α! Τέλειες! Ήμασταν πανευτυχείς που παίζαμε, αλλά και λίγο κουρασμένοι, γιατί σήμερα το πρωί βρισκόμασταν στη Βηρυτό! (γελάει)



Από ό,τι καταλαβαίνω ο ρυθμός της περιοδείας είναι πολύ έντονος...
Ναι, αλλά περνάμε καλά. Κουραζόμαστε, αλλά είναι όμορφα.

Γνωρίζεστε πλέον με το κοινό της Ελλάδας.
Πράγματι. Νομίζω πως αυτή ήταν η τέταρτη φορά που βρισκόμαστε απέναντί του. (σ.σ.: Εμείς γιατί μετράμε τρεις;)

Θυμάσαι τις προηγούμενες φορές που παίξατε στην Ελλάδα;
Ναι, θυμάμαι πολύ καλά την τελευταία φορά, αλλά οι προηγούμενες βρίσκονται... αρκετά μακριά. (γελάει) Η τελευταία φορά θυμάμαι πως ήταν σε υπαίθριο χώρο. (σ.σ.: στις 16 Ιουνίου 2006, στο Θέατρο Λυκαβηττού)



Η "Αμελί" είναι ένα βαρύ φορείο για σένα;
Όχι. Και αυτό είναι το πρόβλημά της...

Τί εννοείς;
Για μένα η "Αμελί" δεν σημαίνει πολλά πράγματα. Δεν έγραψα παρά μόνο ένα κομμάτι για αυτή την ταινία, ενώ τα υπόλοιπα είναι μουσική που υπήρχε ήδη, έξι χρόνια πριν την κυκλοφορία της ταινίας. Είναι κάτι που βρίσκεται πολύ-πολύ μακριά και δεν έχω πολλά να πω για αυτό. Πρόκειται για μια ταινία που μου άρεσε και, στην πραγματικότητα, επέτρεψε στον κόσμο να ανακαλύψει τα πρώτα μου άλμπουμ. Ίσως γίνεται λίγο «βαρύ» και ενοχλούμαι όταν ο κόσμος αρχίζει να με ρωτάει πολλές ερωτήσεις – και δεν εννοώ τη δική σου ερώτηση, φυσικά – γιατί δεν έχω να πω κάτι σχετικά με αυτό το θέμα πλέον. Δεν έχω τίποτα να προσθέσω. Απλώς, αυτοί οι άνθρωποι ζήτησαν να χρησιμοποιήσουν κομμάτια από το "La Valse Des Monstres", το "Rue Des Cascades" και το "Le Phare", και με ρώτησαν αν ήθελα να γράψω και λίγα καινούρια κομμάτια και εγώ είπα «ναι». Αυτό είναι όλο. Αυτή η μουσική είχε ήδη «γίνει» και δεν είχε γίνει για να επενδύσει αυτή την ταινία. Συχνά, μερικά κομμάτια συνδέονται με κάποια στοιχεία της ταινίας, αλλά αυτό που μου φαίνεται ενοχλητικό είναι πως συνδέονται με ένα παρισινό φολκλόρ, το οποίο ειλικρινά βρίσκεται πολύ μακριά από μένα.

Αισθάνεσαι πιο άνετα ως συνθέτης μιας πιο «καλοχτενισμένης» μουσικής, όπως αυτή που ακούγεται στη μουσική επένδυση της "Αμελί" και του "Goodbye Lenin", ή ως rocker επί σκηνής;
(ξεφυσάει) Εγώ δημιουργώ μουσική. Πιστεύω πως πάντα έκανα και κάνω το ίδιο πράγμα, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Έχω πάντα την ίδια αίσθηση, όταν δημιουργώ μουσική. Με κάνει ευτυχισμένο και δεν θέτω στον εαυτό μου αυτά τα ερωτήματα. Στην πραγματικότητα, όταν ξεκίνησα να ηχογραφώ δίσκους, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, προερχόμουν από μια δεκαετία rock μουσικής και άρχιζα να ανακαλύπτω ακουστικά όργανα. Στη συνέχεια η ρόδα ξαναγύρισε.

Το στοιχείο που σε ώθησε προς αυτή τη μουσική προέρχεται από Γάλλους rock μουσικούς;
(κάνει μια γκριμάτσα, ακουμπάει κάτω ένα κουτάκι tonic water και σχολιάζει: «νόμιζα πως ήταν μπύρα») Όχι. Δεν αισθάνθηκα ποτέ κοντά στην γαλλική σκηνή – αν εξαιρέσουμε τον Dominique A, που μου αρέσει πολύ. Υπάρχουν βέβαια κάποια καλά συγκροτήματα, αλλά νομίζω πως η Γαλλία δεν έχει να επιδείξει μεγάλο πλούτο σε αυτόν τον τομέα.

Εννοείς στον τομέα του rock;
Ναι, αλλά και γενικότερα στον τομέα της μουσικής. Θα έλεγα πως είναι μια χώρα που διέθετε μουσικό πλούτο, στις αρχές του αιώνα, αλλά στη συνέχεια πέρασε σε μια «κουλτούρα του τραγουδιού» (σ.σ.: «chanson française » είναι ο ακριβής όρος), η οποία δεν μου ερεθίζει το ενδιαφέρον.



Έχεις όμως συνεργαστεί με Γάλλους και μάλιστα, μεταξύ άλλων, με τον Christophe Miossec...
Πρόκειται για κάποιον που δεν κάνει και πολλά πράγματα στα άλμπουμ του και εγώ ήθελα να τον βάλω να παίξει όργανα. Μια φορά, στο σπίτι του, μου έδειχνε κάποιες ιδέες του στο πιάνο και θεώρησα πως θα ήταν ενδιαφέρον να τον πιέσω προς τα εκεί – μιας και δεν είναι πραγματικά μουσικός. Στη συνέχεια, λοιπόν, ξεκίνησε η δουλειά για το άλμπουμ του, αλλά βρέθηκα να δουλεύω μόνος μου και πραγματικά δεν ήταν αυτό που περίμενα.

Θα ήθελες να συνεργαστείς με άλλους μη-Γάλλους καλλιτέχνες;
Τώρα δουλεύω με τον Matt (σ.σ.: Matt Elliott) και, παράλληλα, είμαι μέλος ενός συγκροτήματος από τις Νήσους Φερόες, το οποίο ονομάζεται Orka. Ναι, μου αρέσουν αυτές οι συνεργασίες.

Αναμένουμε το επόμενο άλμπουμ σου, μέσα στο 2010, το οποίο θα λέγεται "Dust Lane"...
Έχει ήδη ηχογραφηθεί.



Πώς θα ηχεί;
Σαν αυτό που ακούσατε απόψε. Παίξαμε πολλά τραγούδια του καινούριου άλμπουμ. Είναι τραγούδια μεγάλα σε διάρκεια, με μερικά ήπια μέρη και άλλα πιο «νευρικά».

Θα μπορούσες να βάλεις μια ταμπέλα πάνω στον ήχο αυτού του άλμπουμ;
Α, όχι, όχι. Ελπίζω να μην μπορώ. Δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες. (γελάει)

Πιστεύεις πως μπορεί να επιβληθεί σε μια ευρύτερη μερίδα του κοινού μια μουσική η οποία δεν είναι τόσο... «pop», κατά κάποιο τρόπο;
Μου το λέγανε πάντα αυτό. Από την αρχή. Είμαι η απόδειξη, εντός εισαγωγικών και χωρίς να θέλω να φανώ φαντασμένος, ότι «ναι». Έχω την αίσθηση πως ο κόσμος έχει μεγάλη περιέργεια και τελικά, ακριβώς λόγω της κρίσης των πωλήσεων των δίσκων, ο κόσμος πάει να βρει ό,τι θέλει στο διαδίκτυο, όπου τα πράγματα είναι προς το παρόν πιο ελεύθερα. Πιστεύω ότι υπάρχει όλο και λιγότερη τυποποίηση και φαίνεται πως δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίζουν τους μουσικόφιλους σαν βλάκες. Από τη στιγμή που κάποιος είναι ειλικρινής, βρίσκει ένα κοινό να τον ακούσει. Μεγάλο ή μικρό, αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Αρκεί που το κοινό έχει λόγο να είναι παρόν. Φυσικά, όσο μεγαλύτερο είναι το κοινό, τόσο το καλύτερο – δεν είναι στο χαρακτήρα μου να φτύνω την επιτυχία. Είναι προτιμότερο να υπάρχει ένα μικρότερο κοινό, το οποίο πραγματικά αγαπά αυτό που κάνουμε, παρά να υπάρχει μεγαλύτερο κοινό, που όμως συμβιβάζεται ή αδιαφορεί. Ευτυχώς, βέβαια, δεν συμβαίνει αυτό.

Ποιά είναι η θέση σου σχετικά με την διακίνηση της μουσικής στο διαδίκτυο, νόμιμη και παράνομη;
Κατ αρχάς, πρόκειται για ένα σημαντικό εργαλείο προώθησης των καλλιτεχνών, για να «ανακαλύψει» ο κόσμος τη μουσική. Το μεγάλο λάθος των δισκογραφικών εταιριών είναι ότι το φοβήθηκαν, ενώ θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν. Έπειτα, δεν είμαι οπαδός της νόμιμης πώλησης μουσικής μέσω διαδικτύου. Υπάρχει ένα θέμα το οποίο κανείς δεν αναφέρει: είναι η κακή ποιότητα του mp3. Ειλικρινά, δεν είναι ό,τι καλύτερο. Πράγματι, είναι χρήσιμο για να μεταφέρεις τη μουσική, όταν ταξιδεύεις, ή ακόμη για να ξετρυπώνεις διάφορα τραγούδια, αλλά είναι δυνατόν να αγοράζεις ένα MP3; Δεν βλέπω το λόγο. Βέβαια, κάθομαι και το λέω αυτό και μετά δημιουργείται ένα μεγάλο πρόβλημα, γιατί δεν μένει τίποτα για εμάς, τους μουσικούς. Πληρώνουμε το λάθος των δισκογραφικών, όχι του κόσμου που «κατεβάζει». Είναι φυσιολογικό να «κατεβάζεις», όπως ανέκαθεν αντιγράφαμε κασέτες. Είναι τελείως βλακώδες το γεγονός ότι κάποιο «είδαν το διάβολο» μέσα σε αυτή την πράξη! Πρόκειται για κάτι το καταπληκτικό.

Επισκέπτεσαι χώρες όπου ο κόσμος δεν μιλά τη γλώσσα σου ή ακόμη και χώρες οι οποίες έχουν τελείως διαφορετική κουλτούρα από τη δικιά σου. Αισθάνεσαι ότι επικοινωνείς πραγματικά με τον κόσμο σε αυτές τις χώρες;
Εγώ αισθάνομαι πολύ λίγο Γάλλος. Έχω γεννηθεί στη Βρετάνη και αυτό είναι όλο. Αντιθέτως, λοιπόν, στη Γαλλία είναι που καμιά φορά δυσκολεύομαι να επικοινωνήσω με τον κόσμο. (γελάει) Πιστεύω πως πρόκειται για μια χώρα που έχει παραμελήσει τον εαυτό της εδώ και μια δεκαριά χρόνια. Δεν νομίζω πως είναι έτσι και η Ελλάδα. Στη Γαλλία, ο κόσμος είναι μαλθακός και όλα τα προτερήματά τους έχουν μεταμορφωθεί σε γιγάντια μειονεκτήματα. Όλη αυτή η αλαζονεία... Στη Γαλλία οι άνθρωποι μιλούν, αλλά δεν κάνουν τίποτα. Δυσκολεύομαι να το δεχτώ. Αγαπώ τη Γαλλία για αυτό που κάποτε ίσως κατάφερε να είναι. Επιπλέον, η καταγωγή μου από τη Βρετάνη φέρει μια διαφορετική κουλτούρα και όσο ταξιδεύω τόσο περισσότερο το συνειδητοποιώ. Για μένα η Γαλλία ήταν πάντα κάτι το αρκετά εξωτικό, κατά κάποιο τρόπο – και, αυτή την εποχή, κάτι το εξωτικό όχι με την καλή έννοια. (γελάει) Δεν ξέρω... (ξεφυσάει) Δεν συμβαίνει ποτέ τίποτα. Πραγματικά τίποτα. Βέβαια, υπάρχουν μερικά καλά συγκροτήματα, αλλά βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, ακριβώς επειδή είναι γαλλικά. Γιατί οι Γάλλοι ζουν σε μια μικρούλα ασήμαντη χώρα , αλλά έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι το κέντρο του κόσμου. Αυτό κλείνει όλες τις πόρτες. Είναι μια χώρα που κλείνεται στον εαυτό της, που ζει χώρια από τον υπόλοιπο κόσμο. Προσπαθούν να σκεφτούν αυτό που θα πουν σχετικά με τη συναυλία που βλέπουν, αντί να καθίσουν να την απολαύσουν. Είναι πολύ παράξενο. Νομίζω πως όλα τα μειονεκτήματα της καρικατούρας των Γάλλων, αυτή την εποχή οργιάζουν. Αισθάνομαι πολύ μακριά από όλο αυτό το πράγμα και, λόγω του τρόπου ζωής μου, ζω και μακριά από αυτό.

Θα αντιπαραβάλω των ελληνικό μου σωβινισμό και θα σε ρωτήσω αν γνωρίζεις Έλληνες συνθέτες.
Δεν γνωρίζω πολλά πράγματα για Έλληνες συνθέτες.

Ας τελειώσουμε με το «au revoir». Πότε θα σε ξαναφέρει ο δρόμος σου στα μέρη μας;
Το συντομότερο δυνατό. Η Ελλάδα είναι μια χώρα για την οποία νοιώθω ειλικρινή αγάπη. Μια χώρα που δεν κουβαλά αυτή τη γαλλική αδράνεια, αλλά είναι μάλλον δυναμική. Ελπίζω την επόμενη φορά να μείνω και λίγο περισσότερο, αν και έχω έρθει πολλές φορές.

Έχεις επισκεφθεί την Ελλάδα ως τουρίστας;
Ω! Ναι! Η μαμά μου ήταν καθηγήτρια αρχαίων ελληνικών, οπότε έχω επισκεφθεί πολύ την Ελλάδα.

Ευχαριστώ για το χρόνο σου.
Ευχαριστώ.


rocking.gr

Sex and the City 2

Λέει η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ: «Μερικές φορές πρέπει να βρίσκεις μια διέξοδο με τα κορίτσια». Η ατάκα της ανήκει στο τρέιλερ του δεύτερου «Sex and the city», το οποίο έκανε πρεμιέρα αυτές τις μέρες στο Διαδίκτυο.

Δείχνει πως η διάσημη παρέα των Νεοϋορκέζων γυναικών περνάει μια καινούργια φάση: «Πέρασαν δύο χρόνια και σε δύο χρόνια εκπληκτικά πράγματα μπορεί να συμβούν - πράγματα που δεν θα φανταζόσουν ότι θα συνέβαιναν ούτε σε 1.000 χρόνια», σημειώνει η κινηματογραφική Κάρι Μπράντσο, ενώ ένας γάμος φαίνεται να απασχολεί τον θεματικό πυρήνα της ταινίας.

Περισσότερα στους κινηματογράφους τον Μάιο του 2010.

Ελευθεροτυπία

Τελευταίο αντίο στον Γιάννη Μόραλη

Στην τελευταία του κατοικία, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών -όπου τελέστηκε η κηδεία του σε στενό οικογενειακό κύκλο- οδηγήθηκε το πρωί της Δευτέρας ο τελευταίος των μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων, ο Γιάννης Μόραλης, ο οποίος πέθανε την Κυριακή πλήρης ημερών σε ηλικία 93 χρόνων. Ζωγράφος, χαράκτης, σκηνογράφος και δάσκαλος, ο Γιάννης Μόραλης επηρέασε όλη την εικαστική μεταπολεμική τέχνη, ενώ το 1949 με άλλους κορυφαίους εικαστικούς ίδρυσαν την καλλιτεχνική ομάδα "Αρμός".

Ο Γιάννης Μόραλης, καταχωρισμένος στους κλασικούς Έλληνες ζωγράφους του 20ού αιώνα, από χθες κατοικεί στο πάνθεον των αθανάτων, μαζί με τους φίλους του Τσαρούχη, Χατζιδάκι, Ελύτη, Γκάτσο, Σεφέρη, Χατζηκυριάκο-Γκίκα, Κουν.

Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους της λεγόμενης γενιάς του 1930, με πλήθος διακρίσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ζωγράφος, χαράκτης, σκηνογράφος και δάσκαλος, διετέλεσε καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.

Έναν από τους μεγαλύτερους ανθρώπους της Τέχνης στη σύγχρονη Ελλάδα, τον χαρακτηρίζουν με δηλώσεις τους ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, ο πρόεδρος της ΝΔ, ο υπουργός Πολιτισμού και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Συλλυπητήρια τηλεγραφήματα απέστειλαν ο πρόεδρος της ΝΔ και ο υπουργός Πολιτισμού.

Αναδημοσίευση από "Εξπρές"