Τι σημαίνει επιστροφή στη Δραχμή.

Καταστροφική θα ήταν για την οικονομία και τη χώρα τυχόν καταγγελία της δανειακής σύμβασης και επιστροφή στη δραχμή. Οι συνέπειες, όπως περιγράφονται παρακάτω από τον οικονομολόγο, επιστημονικό συνεργάτη του ΙΟΒΕ κ. Νίκο Βεντούρη, θα οδηγούσαν σε παράλυση τον δημόσιο τομέα, καθώς δεν θα υπήρχαν χρήματα για τη λειτουργία του, σε κατάρρευση τις τράπεζες, σε υποτίμηση του νέου νομίσματος, σε έκρηξη του πληθωρισμού και σε έλλειψη βασικών αγαθών, όπως καύσιμα, φάρμακα, τρόφιμα, πρώτες ύλες, μηχανήματα κ.λπ. 

1. Από τη στιγμή που θα σταματήσει η χρηματοδότηση από ΕΕ και ΔΝΤ θα γίνει βίαιος μηδενισμός του πρωτογενούς ελλείμματος. Το ποσό αυτό θα πρέπει να εξασφαλιστεί είτε από μείωση δαπανών, οπότε οδηγούμαστε σε περαιτέρω μείωση μισθών, συντάξεων, απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων και κλείσιμο οργανισμών, είτε από αύξηση εσόδων, δηλαδή επιβολή πρόσθετων φόρων.


2. Ο βασικός μοχλός πίεσης προς την Ελλάδα θα είναι το τραπεζικό σύστημα. Από τη στιγμή που δεν προβλέπεται μηχανισμός εξόδου μιας χώρας από το ευρώ, θα πρέπει να δοθεί μια περίοδος προσαρμογής στο νέο νόμισμα. Η ΕΚΤ θα μειώνει σταδιακά τη διοχέτευση ρευστότητας στις τράπεζες, δημιουργώντας ασφυξία στην οικονομία. Οι τράπεζες προκειμένου να επιβιώσουν και να μπορέσουν να ανταποκριθούν στους δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας που προβλέπονται από την ΕΚΤ θα πρέπει είτε να προβούν σε αναγκαστικές συγχωνεύσεις είτε να κρατικοποιηθούν. Είναι πιθανό ορισμένες να πτωχεύσουν. Παράλληλα, ΕΕ και ΔΝΤ θα συνεχίσουν να χρηματοδοτούν την εξυπηρέτηση του χρέους της χώρας ώστε να περιορίσουν τις συνέπειες στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.


3. Το πρόβλημα ρευστότητας στην οικονομία θα ενταθεί καθώς θα αυξηθεί η φυγή καταθέσεων, λόγω της εντεινόμενης αβεβαιότητας και έλλειψης εμπιστοσύνης στο σύστημα. Η πιστωτική ασφυξία που θα επικρατήσει θα αναγκάσει την ελληνική κυβέρνηση να πάρει πρωτοβουλίες για να εκδώσει δικό της νόμισμα.


4. Ας υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση επιλέγει την εισαγωγή νέου νομίσματος (νέα δραχμή) στην αγορά. Αυτόματα βέβαια σταματά οποιαδήποτε χρηματοδότηση από τους ξένους δανειστές και η χώρα δεν είναι πλέον σε θέση να εξυπηρετεί το χρέος της. Θα υπάρξει μια περίοδος προσαρμογής όπου θα κυκλοφορούν παράλληλα και τα δύο νομίσματα, ώσπου να αλλάξει όλο το σχετικό Δίκαιο και τα συμβόλαια που διέπουν τις οικονομικές συναλλαγές. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η αλλαγή του νομικού καθεστώτος είναι μια περίπλοκη διαδικασία και μπορεί να διαρκέσει αρκετούς μήνες. Η νέα δραχμή θα εισαχθεί σε κάποια ισοτιμία σε σχέση με το ευρώ, ας υποθέσουμε στην αρχική των 340,75 δρχ. Θα ακολουθήσουν διαδοχικές υποτιμήσεις της δραχμής (μπορεί να φθάσουν ως και 50%-60%) προκειμένου να καλυφθεί το κενό ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.


5. Με την εισαγωγή του νέου νομίσματος οι ισολογισμοί των τραπεζών μετατρέπονται σε δραχμές, ενώ το χρέη τους προς τις ξένες τράπεζες (και την ΕΚΤ) παραμένουν σε ευρώ. Το ίδιο συμβαίνει και με πολλές επιχειρήσεις που έχουν συναλλαγές με το εξωτερικό. Θα υπάρξουν διαδοχικές πτωχεύσεις (τραπεζών και επιχειρήσεων) και ραγδαία αύξηση της ανεργίας.


6. Οι διαδοχικές υποτιμήσεις θα δημιουργήσουν υπερπληθωρισμό (της τάξεως του 25%-30%). Τα επίπεδα του πληθωρισμού θα ακολουθήσουν φυσικά και τα επιτόκια, κάνοντας ουσιαστικά την πίστωση αδύνατη.


7. Ακόμη και ύστερα από λογιστικό έλεγχο του χρέους, το όποιο τελικό χρέος αποφασιστεί θα είναι σε ευρώ και άρα ενδέχεται να υπερβεί το 200%-220% του ΑΕΠ (λαμβάνοντας υπόψη και το βάθος της ύφεσης). Ουσιαστικά η χώρα κηρύσσει στάση πληρωμών, καθώς δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος της.


8. Το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (περίπου 10 δισ. ευρώ) θα μηδενιστεί απότομα, αφού δεν θα είναι δυνατόν να γίνονται εισαγωγές. Ετσι, θα σταματήσουν να εισάγονται βασικά αγαθά, όπως καύσιμα, φάρμακα, τρόφιμα, μηχανήματα κ.ά. Η επίπτωση της κατακόρυφης πτώσης της κατανάλωσης στο ΑΕΠ θα είναι μεγάλη και εκτιμάται ότι η ύφεση θα φθάσει τα επίπεδα του 15%-20% μέσα σε ένα έτος.

Κερδισμένοι και χαμένοι


1. Θεωρητικά οι εξαγωγές θα ενισχυθούν λόγω της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας κόστους. Θα πρέπει ωστόσο να σημειωθεί ότι μετά την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη το ευρώ θα εισέλθει σε μια μεγάλη περίοδο αναταραχής (και υποτιμήσεων). Επομένως, η υποτίμηση του ευρώ θα εμποδίσει την αύξηση των δικών μας εξαγωγών, δεδομένου ότι ο κύριος εμπορικός εταίρος μας είναι η ευρωζώνη.


2. Θα ωφεληθούν αυτοί που έχουν χρέη σε εθνικό νόμισμα και έχουν βγάλει τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό για να τα προστατεύσουν.


3. Οι τιμές υπηρεσιών του τουρισμού και οι τιμές των κατοικιών (ακίνητης περιουσίας) θα μειωθούν σημαντικά και πολλοί προσβλέπουν σε ανάπτυξη του τουρισμού και στην προσέλκυση νέων επενδύσεων. Ωστόσο εκτιμάται ότι τουρίστες και επενδυτές θα έρθουν σε μια κατεστραμμένη χώρα με διάχυτη τη φτώχεια, τις κοινωνικές συγκρούσεις, την πολιτική αστάθεια και τη διαρκή αβεβαιότητα. Επομένως, τα δύο βασικά επιχειρήματα για την επιστροφή στη δραχμή, δηλαδή η αύξηση της ανταγωνιστικότητας και οι θετικές συνέπειες στον ρυθμό ανάπτυξης από την αύξηση των εξαγωγών και του τουρισμού, καταρρίπτονται καθώς οι θετικές συνέπειες θα είναι περιορισμένες. 

Η (υποτιθέμενη) υποτίμηση του εθνικού νομίσματος ως μέσο βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, που προβάλλεται ως το μείζον πλεονέκτημα της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, μπορεί να προσφέρει πολύ λίγα αν η οικονομία δεν μετασχηματιστεί και δεν αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας.

Εθνική απομόνωση

1. Σε περίπτωση εξόδου από την ευρωζώνη η Ελλάδα πιθανότατα θα αναγκαζόταν να εγκαταλείψει και την ΕΕ στο σύνολό της ως πλήρες μέλος. Θα ήταν αδύνατον για την Ελλάδα να παραμείνει ως πλήρες μέλος της ΕΕ έχοντας αποχωρήσει ως χρεοκοπημένη χώρα από την ευρωζώνη, καθώς με την έξοδο από το ευρώ θα αναγκαζόταν να εφαρμόσει μέτρα και πολιτικές, όπως ελέγχους στη διακίνηση κεφαλαίων, αγαθών, ατόμων κ.λπ., που θα παρέβαιναν τους κανόνες της ενιαίας, εσωτερικής αγοράς. Η παράβαση των κανόνων της ενιαίας, εσωτερικής αγοράς θα αποτελούσε τη βασικότερη αιτιολογία για αποχώρηση από την ΕΕ.


2. Η αποχώρηση από την ΕΕ θα σήμαινε την εγκατάλειψη πόρων ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ ετησίως από τον προϋπολογισμό της ΕΕ (διαρθρωτικών ταμείων και ταμείων συνοχής, της ΚΑΠ κ.ά.). Ως εκ τούτου, όλα τα διαρθρωτικά προγράμματα (όπως το ΕΣΠΑ), που αποτελούν σημαντικά εργαλεία και μέσα ανάπτυξης, θα πρέπει να εγκαταλειφθούν.


3. Η Ελλάδα, επομένως, θα αποτελούσε ένα περιθωριοποιημένο κράτος της Ευρώπης, ανίκανο να επηρεάσει και να συνδιαμορφώσει τις πολιτικές εξελίξεις.


4. Θα ακυρωνόταν οποιαδήποτε πραγματική προοπτική για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρονισμό της χώρας, που συμβάλλουν καθοριστικά στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, όπως εξυγίανση δημόσιων οικονομικών, ιδιωτικοποιήσεις, συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, καταπολέμηση φοροδιαφυγής, περιορισμός της γραφειοκρατίας, άρση εμποδίων στην επιχειρηματικότητα, δημιουργία φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος, άνοιγμα αγορών εμπορευμάτων και εργασίας.


5. Η επικράτηση λαϊκίστικων, εθνικιστικών και εσωστρεφών πολιτικών δυνάμεων θα έθεταν σε κίνδυνο την πολιτική σταθερότητα και το πολίτευμα.


6. Επίσης, η έξοδος από την ευρωζώνη θα έθετε σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια της χώρας, καθώς η συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς διαφυλάττει σε μεγάλο βαθμό τα εθνικά συμφέροντα και την εθνική κυριαρχία της χώρας. Εκτός ευρώ η Ελλάδα θα δεχόταν πίεση από τη δυναμική της ανάπτυξης της Τουρκίας, ενώ δεν θα ήταν σε θέση να διαδραματίσει κανέναν ρόλο στην προώθηση της ένταξης των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ, κάτι που αποτελεί προϋπόθεση για τη σταθερότητα, τη δημοκρατία και την ευημερία στην ευρύτερη περιοχή.


tovima.gr

Κράτος και Κρατισμός

 

1- Η άνοδος της ασημαντότητας που σωστά προέβλεψε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, στηρίζεται, αφενός στην ευκολία των συγχύσεων που πυροδοτεί η παντοκρατορία της εικόνας πάνω στο λόγο και αφετέρου, στη διάλυση των δημόσιων χώρων. Το κεφαλαιώδες θέμα της διαλύσεως του δημόσιου χώρου το έχω επισημάνει ήδη και ευτυχώς, προστίθεται σε άλλες εγκυρότατες φωνές, όπως αυτή του Δημήτρη Τσάτσου, που από χρόνια επισημαίνει, με παρεμφερείς όρους, την ιδιοποίηση της πολιτικής.

2- Υπάρχει ένα ζήτημα στο οποίο η σύγχυση εννοιών και λειτουργιών, συναντά τη διάλυση του δημόσιου χώρου και αυτό είναι η σχέση του κράτους με τον κρατισμό. (Ι) Η αναγέννηση της συλλογικότητας: δημόσιος χώρος, γενικό συμφέρον, Κράτος

3- Τι είναι όμως δημόσιος χώρος; Είναι οι ελεύθερα προσβάσιμοι χώροι, με ελεύθερη συμμετοχή, στους οποίους εξυπηρετούνται το γενικό συμφέρον ή συλλογικά συμφέροντα, με ιδέες ή πράξεις των συμμετεχόντων. Ο δημόσιος χώρος είναι δηλαδή άρρηκτα συνδεδεμένος με τη συμμετοχή, τη συλλογικότητα – και έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία κοινωνικών δεσμών. Η ανάπτυξη νέων συλλογικοτήτων είναι αυτή που εγγυάται την οριοθέτηση του ανταγωνισμού των ατομικών συμφερόντων και του ατομισμού, την ισονομία, την ισηγορία, την προστασία των αδυνάτων, την προστασία δημόσιων αγαθών (όπως το περιβάλλον), είναι αυτή που εγγυάται τη λειτουργία του ατόμου εντός κοινωνίας και είναι, τέλος, αυτή που έχει ως σκοπό την αυτονομία – συλλογική και ατομική – όχι όμως την ιδιοτέλεια.

4- Ο «φιλελεύθερος κοινωνισμός», ο ανθρωπιστικός φιλελεύθερος σοσιαλισμός, εκφράζει ακριβώς αυτό: την αυτοδιάθεση ενός συνόλου που έχει σκοπό την πραγμάτωση κάποιου γενικού σκοπού, του δημόσιου συμφέροντος. Και θέλω εδώ να επικαλεστώ την παράδοσή μας και να επισημάνω ότι στην αρχαία πολιτεία, στην οποία κυριαρχούσε ο πολίτης έναντι του ατόμου, ο «ιδιώτης» είχε την έννοια του ανόητου, ήταν όρος που εξέφραζε απαξία έναντι της σύλληψης του πολίτη ως κοινωνικού έλλογου όντος. Μια κυρίαρχη και επίκαιρη κοινωνική διάκριση δηλαδή είναι σήμερα μεταξύ αυτών που προκρίνουν τη «λογική της πάρτης μου» έναντι αυτών που υπηρετούν τη λογική του «ενδιαφέροντος για το σύνολο και δια του συνόλου», μεταξύ των πολιτών και των ατόμων, μεταξύ αυτών που προκρίνουν την ελευθερία εντός της δικαιοσύνης και εκείνων που την αντιλαμβάνονται απόλυτα, μεταξύ της συλλογικότητας ή του ατομισμού. Που αντιλαμβάνονται την πρόοδο ως κατάκτησή τους σαν μέλη συνόλου και όχι ως ατομική κατάκτηση. Αυτοί συμμερίζονται αυτό που και η Χ. Άρεντ είχε επισημάνει ως προς την ταυτότητα του ατόμου, ότι δεν είναι δηλαδή νοητή εκτός συνόλου. Και αυτή η διάκριση επανοηματοδοτεί στον πυρήνα της κατά τη γνώμη μου τη σύγχρονη αντίληψη περί δεξιάς και αριστεράς. του Παν/μίου Αθηνών.

5- Στην κορυφή των συλλογικοτήτων – και θα έλεγα ο θεσμός που κυριάρχησε και κυριαρχεί στη σύγχρονη εποχή την οποία και χαρακτηρίζει – είναι το Κράτος. Οι αντιλήψεις για το Κράτος (ως προς το ρόλο και τις λειτουργίες του) είναι πολλές και φυσικά δεν υπάρχει εδώ χώρος για μια τέτοια συζήτηση θεωριών του Κράτους. Εκτός από την κυρίαρχη ακόμη θεσμική θεώρηση, για το Κράτος υπάρχουν πλουραλιστικές αντιλήψεις όπως αυτή του Dahl, ή προτάσεις για τον επανακαθορισμό της δημόσιας σφαίρας του Habermas ως ενδιάμεσος χώρος επικοινωνίας μεταξύ Κράτους και κοινωνίας των πολιτών, κ.λπ.

6- Αυτό όμως που αξίζει εδώ να επισημανθεί είναι ότι το Κράτος, που υπέστη οξύτατη κριτική τα τελευταία χρόνια, το Κράτος που βρέθηκε σε κρίση λόγω της παγκοσμιοποίησης, έχει αναγεννηθεί. Και από τη λογική της ελαχιστοποίησής του, που υπαγορεύει ο οικονομικός νεοφιλελευθερισμός, κατευθυνόμαστε στον επανακαθορισμό των δημόσιων αγαθών, πολιτικών και λειτουργιών και στη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της λειτουργίας του, που υιοθετεί ο πολιτικός πραγματισμός. Το κράτος και ο δημόσιος χώρος, ανασυντίθενται. Η τάση αυτή, της αυξανόμενης σημασίας του Κράτους, επισημαίνεται από προσωπικότητες που δεν τους βαρύνει η υποψία για φιλοκρατισμό ή συγκεντρωτισμό, όπως ο κριτικός φιλελεύθερος Σόρος ή ο νεοσυντηρητικός Φουκουγιάμα.

7- Είναι εξάλλου χαρακτηριστική η περίπτωση της Αγγλίας όπου, αντίθετα με την κοινή πρόσληψη και όσα αβασάνιστα συχνά λέγονται, μια προσεκτική ματιά φανερώνει ότι ο Μπλερ έκτισε ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος και μάλιστα εκτεταμένο, άλλης όμως λογικής, πάνω στις τομές του Θατσερισμού, επιτυγχάνοντας έναν συνολικό κοινωνικό εκσυγχρονισμό.

(ΙΙ) Ο κρατισμός ως ανελευθερία και συντηρητική νοοτροπία

8- Πιστεύω ότι κάθε θεσμός, κάθε οργανισμός, έχει την τάση να αναπτύσσει κοινωνική στρέβλωση. Και στην περίπτωση του Κράτους, η στρεβλή ανάπτυξή του είναι ο κρατισμός. Η σύγχυση όμως Κράτους ως ύψιστου συλλογικού θεσμού και κρατισμού ως παραμορφωτικής λειτουργίας, που επιχειρείται, ορισμένες φορές εκ του πονηρού, για να περισταλεί το Κράτος στην εγγυητική του λειτουργία, είναι απαράδεκτη.

9- Τι είναι όμως ο κρατισμός; Η έννοια είναι σύνθετη και καλύπτει, κατά τη γνώμη μου, νοοτροπία και στόχο. Ο κρατισμός ως στόχος είναι η ιδιοποίηση του δημόσιου χώρου. Ιδιοποίηση είναι η κατάληψη θεσμού γενικού συμφέροντος και η χρήση του για ιδιοτελείς σκοπούς ατόμου ή ομάδας. Η ιδιοποίηση είναι πολύμορφη και εκφράζεται και με τη γραφειοκρατία, τον κομματισμό, κ.λπ. Το κύριο γνώρισμα είναι ότι η συμμετοχή στη λειτουργία της πολιτείας μετατρέπεται σε μονοπώλιο ιδιοτελούς εξουσίας. Με τη διάλυση του δημόσιου χώρου και την ιδιοποίησή του, το γενικό συμφέρον καθίσταται κόμβος συναλλαγής, σημείο συνάντησης διακυβέρνησης και διαπλοκής.

10. Ο κρατισμός ως νοοτροπία, είναι ευρύτερο φαινόμενο που επιδρά στην πολιτισμική νοοτροπία. Είναι η παθητική στάση των πολιτών που αναζητούν το βόλεμά τους στο Κράτος, που αναπτύσσουν νοοτροπία βολέματος, που υπερνικούν τους φόβους και τις αβεβαιότητές τους με μια θέση στον ήλιο του δημοσίου. Ο κρατισμός ως νοοτροπία, εκφράζει τη σιγουριά χωρίς ρίσκο, την προαγωγή χωρίς ιδρώτα, την επικράτηση του «κονέ» σε βάρος της αξίας. Με μια κουβέντα, εκφράζει ένα μέρος του παρασιτισμού.

Ο κρατισμός στηρίζεται στη φοβία, περιορίζει την αυτονομία του ατόμου, ρημάζει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, υποσκάπτει τους κανόνες και τις αξίες, υποθηκεύει την αξιοκρατία, δε στηρίζει την κοινωνική αναδιανομή εισοδημάτων και την ισότητα δικαιωμάτων και δυνατοτήτων. Το κυριότερο όμως αποτέλεσμα της κοινωνικά εγκληματικής του δράσης είναι ότι οργανώνει την φαυλότητα και αποστερεί από το έθνος την αυτοπεποίθησή του. Συγκροτεί πολιτισμικά μια αντικοινωνική νοοτροπία, μια νοοτροπία περί μη τηρήσεως κανόνων που υποθάλπει τη διαφθορά. Συντηρεί κανόνες δύο ταχυτήτων και πλήττει καίρια την ισονομία και την ισοπολιτεία.

Πολλές φορές υπάρχει σύγχυση. Καταγγέλλουμε το Κράτος και εννοούμε τον κρατισμό. Αυτό που είναι κρίσιμο, είναι, συνεπώς, να διαχωρίσουμε τον κρατισμό από το Κράτος και να πούμε όχι στον κρατισμό και ναι στην αναμόρφωση του Κράτους, στην ανασύνθεση του δημόσιου χώρου και στη συμμετοχή των πολιτών στην πολιτεία μας. Η σύγχρονη δημοκρατία δεν υπάρχει χωρίς σύγχρονους δημόσιους χώρους. Η πρόοδος δεν επιτυγχάνεται εάν δεν απαλλαγούμε από τις δυνάμεις της καθυστέρησης και των οργανωμένων ιδιοτελών συμφερόντων, ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγεται ο κρατισμός ως νοοτροπία και ως πράξη.

του Χάρη Παμπούκη,

liberalsocialism

Οι 16 εναλλακτικές της τιμωρίας.

Πολλοί γονείς αντιλαμβάνονται την επιβλαβή επίδραση της φυσικής ή λεκτικής τιμωρίας. Κατανοούν ότι οι φωνές, η υστερία και τα χαστούκια, δεν διδάσκουν τίποτα άλλο, παρά βία και χαμηλή αυτοεκτίμηση και δημιουργούν ανθρώπους θυμωμένους και επιθετικούς. Χρησιμοποιώντας τέτοιες βίαιες πρακτικές, η σχέση σας με τα παιδιά, αν δεν καταρρεύσει, αργά ή γρήγορα σίγουρα θα χαλάσει.

Είναι λοιπόν λογικό, οι σύγχρονοι γονείς να αναζητούν εναλλακτικές μεθόδους νουθεσίας των παιδιών. Γνωρίζουν τι δεν πρέπει να κάνουν, αλλά αναρωτιούνται τι πρέπει. Πολύ συνηθισμένες είναι οι μέθοδοι του time out και της στέρησης κάποιων προνομίων. Ωστόσο, αυτές οι πρακτικές, δεν διαφοροποιούνται ιδιαίτερα από την άσκηση σωματικής τιμωρίας, αφού περνούν το ίδιο μήνυμα: οι γονείς κάνουν χρήση της εξουσίας τους επί των παιδιών και αδιαφορούν για τις ανικανοποίητες ανάγκες τους.

Υπάρχουν εναλλακτικοί τρόποι για να «συμμορφώσετε» το παιδί, χωρίς να αμφισβητήσει την αγάπη σας και βοηθώντας το να μάθει από τα λάθη του σε ένα υγιές, θετικό και ήρεμο κλίμα.

1. Προσπαθήστε να παρέχετε ασφαλές, φιλικό προς το παιδί περιβάλλον. Δεν έχει νόημα να το μαλώνετε επειδή κατέστρεψε το πολύτιμο βάζο που σας χάρισε η γιαγιά σας – αποθηκεύστε το κάπου, μέχρι το παιδί να μεγαλώσει αρκετά.

2. Σκεφτείτε τον Χρυσό Κανόνα: πώς θα θέλατε να σας συμπεριφερθεί κάποιος αν ήσασταν εσείς στη θέση του παιδιού; Η ηλικία δεν έχει σημασία, όλοι χρειαζόμαστε αγάπη, ενθάρρυνση και ηρεμία.

3. Δείξτε κατανόηση στα αισθήματα του παιδιού. Αν η συμπεριφορά του φαίνεται παράλογη σε 'σας, οι αιτίες που την προκαλούν έχουν τεράστια σημασία για το ίδιο. Πείτε «φαίνεσαι στενοχωρημένος. Γιατί;», για να δείξετε ότι είστε μαζί του, όχι απέναντί του.

4. Επικυρώστε την «ορθότητα» των συναισθημάτων του. Πείτε του «Όταν ήμουν μικρή, κι εμένα με τρόμαζε/ δε μου άρεσε/ με εκνεύριζε αυτό», ώστε να καταλάβει ότι δεν το απορρίπτετε ή το υποτιμάτε.

5. Προσπαθήστε να κατανοήσετε την υποβόσκουσα ανάγκη που οδηγεί στην κακή συμπεριφορά, ούτως ώστε να προλάβετε ανεπιθύμητες καταστάσεις. Η τιμωρία αυτή καθ' αυτήν δεν θα λύσει το πρόβλημα. Ρωτήστε το παιδί: «Συμπεριφέρεσαι έτσι γιατί έλειπα όλο το απόγευμα; Μήπως θέλεις να πάμε μια βόλτα μαζί;».

6. Όποτε είναι δυνατό, βρείτε μια λύση που θα βγάλει κερδισμένες και τις δύο πλευρές. Επιτρέψτε του να δει λίγη τηλεόραση, αν πρώτα μαζέψει το δωμάτιό του.

7. Διαβεβαιώστε το παιδί ότι το αγαπάτε και το εκτιμάτε. Η «κακή συμπεριφορά» που χρίζει τιμωρίας είναι συνήθως έκφραση της ανάγκης για προσοχή και αγάπη. Αν μπορούσε να εξωτερικεύσει τις ανάγκες του με περισσότερη ωριμότητα, θα το έκανε.

8. Όταν η κατάσταση αρχίσει να γίνεται αρκετά δυσάρεστη, δοκιμάστε να στρέψετε την προσοχή του αλλού. Προτείνετε να σταματήσει ό,τι κάνει και ρωτήστε το τι προτιμά να κάνει.

9. Δώστε τα τρία πράγματα που γεμίζουν συναισθηματικά το παιδί: οπτική επαφή, απαλά χάδια και αναπόσπαστη προσοχή.

10. Εφαρμόστε την τακτική του time out παραλλαγμένη: μην απομονώσετε απλά το παιδί στο δωμάτιό του για 5, 10 λεπτά. Πηγαίνετε μαζί του.

11. Δοκιμάστε να ψιθυρίσετε. Αν οι τόνοι έχουν ανέβει, ο ψίθυρος θα τους ρίξει.

12. Αν το παιδί δεν συνεργάζεται, δώστε του χρόνο. Αν πείτε «Πες μου όταν είσαι έτοιμος να πλύνεις τα δόντια σου/ βάλεις το μπουφάν σου», του δίνετε μια αίσθηση αυτονομίας που θα λειτουργήσει υπέρ της συνεργασίας σας.

13. Δώστε χρόνο στον εαυτό σας. Μετρήστε μέχρι το 10 σιωπηλά ή ζητήστε ξεκάθαρα λίγο χρόνο να σκεφτείτε με ποιον τρόπο θα διαχειριστείτε τη συμπεριφορά του.

14. Θυμηθείτε: τα παιδιά, οπτικοποιούν τα λόγια σας. Προτιμήστε το «χαμήλωσε ταχύτητα/ τρέξε λίγο πιο σιγά» απ' το «σταμάτα να τρέχεις!». Στη δεύτερη περίπτωση, το παιδί αντιλαμβάνεται άμεση απαγόρευση αυτού που το διασκεδάζει, αφού το «σταμάτα» είναι πολύ ισχυρό.

15. Δώστε μια συγκεκριμένη εντολή. Πείτε του «Σε παρακαλώ άσε το ποτήρι», όχι «Πρόσεχε!».

16. Αναρωτηθείτε: «Θα το σκέφτομαι και θα γελάω σε μερικές μέρες;». Αν ναι, τότε γιατί να μη γελάσετε τώρα; Φτιάξτε αναμνήσεις χωρίς θυμό, φωνές και τιμωρίες.

mama365

Ενώπιος Ενωπίω.

  Η ευρωπαϊκή ενωσιακη διαδικασία ουδέποτε υπήρξε στυγνα οικονομική. Ανέκαθεν είχε (και) βαθύ πολιτισμικό περιεχόμενο. Κεντρική αξια, αρχηθεν, αναγορεύθηκε η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Εξασφαλίζεται δε, με σεβασμό της προσωπικότητας και προστασία της περιουσίας.
  Με την Συνθήκη της Λισσαβώνας...οι αρχές της κωδικοποιηθηκαν, ως πρωτογενές ευρωπαϊκό δίκαιο.
Η Ελλάς ανεπιφύλακτα, κύρωσε την Συνθήκη. ... Έκτοτε, de facto, την λοιδορεί.  
  Κατ' απαρέγκλιτη επιταγή εκ του ευρωπαϊκού πολιτισμού, απαγορεύεται η οιαδήποτε βεβαίωση εισπρακτέου χρέους χωρίς προηγούμενη δικαστική απόφαση. ... ιδίως δε φυλάκιση, λόγω αδυναμίας καταβολής. Ο κανών είναι απόλυτος.
  Στην Ελλάδα ... ο διευθυντής της ΔΟΥ βεβαιώνει οφειλή. Έκτοτε - χωρίς δικαστικό έλεγχο - τρέχουν θηριώδεις προσαυξήσεις μέχρι (και) 300% του βεβαιωθέντος χρέους. Διαδικασία προσωρινής προστασίας (αναστολής δηλαδή) δεν υπάρχει. Ακόμη περισσότερο, η μη καταβολή ... θεμελιώνει ποινική ευθύνη. Ο πολίτης γίνεται κατάδικος πριν ακόμη το υπόστατο της οφειλής του ερευνηθεί δικαστικώς.      Η έλλειψη προσωρινής προστασίας (αναστολής) σημαίνει πλήρη ασυδοσία του διοικητικού οργάνου. Δημιουργία άρα πλαισίου διαφθοράς. ... Το 50% της διοικητικά βεβαιωθείσης οφειλής απαιτείται προκαταβολικώς, ως προϋπόθεση προσφυγής στο δικαστήριο. Οι διοικητικά καταλογισθέντες φοροι, εν συμβιβασμώ με το δημόσιο, περιορίζονται στα 3/5 της επιβάρυνσης. Το δικαστήριο, ομως, στερείται εξουσίας περιορισμού των πρόσθετων φόρων. Αποτελεσματική δικαστική προστασία δεν υπάρχει!
  Επί πλέον: ... Έχουμε ευθεία κατάργηση και του τεκμηρίου της αθωότητας. Ακόμη χειρότερα: η διοίκηση κατάσχει αυθωρεί λογαριασμούς - απλώς - υπόπτων. Αν υπήρξε σφάλμα, θα διαταχθεί η επιστροφή του κατασχεθέντος - ατόκως - μετά 15ετία. Το εάν το Κράτος θα είναι σε θέση να επιστρέψει, είναι άλλο ζήτημα. Σχετικό ζήτημα, όμως, είναι η ανάγκη νέας κεφαλαιοδότησης των τραπεζών!
  Διαρκής η ηθική μας μείωση. Οι εναντίον μας αποφάσεις του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι απανωτές.
Η παράνομη βλάβη της περιουσίας των Ελλήνων είναι εμφαντικά δεδομένη. Εισπράττονται φόροι ακίνητης περιουσίας το 2013 με βάση αξίες του 2007. Δεν λαμβάνονται υπόψη η κατάρρευση των τιμών των ακινήτων.
Η σύγκρουση με εκείνους από τους οποίους εξαρτάται η ευρωπαϊκή μας επιβίωση συνιστά μέγα λάθος. ... Δεν αυτοχρηματοδοτούμεθα (διολήσθηση) σε ευρώ. Αδυνατούμε (και) να συμμορφωθούμε προς τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Μετά την κατ' ευχή (και κατ'ελπίδα) έκβαση των εκλογών απαιτείται: Ενώπιος Ενωπίω (ηγεσία και λαός) να καθορίσουμε στόχους επιτεύξιμους. Μόνον η οργανική μας ενσωμάτωση στην ευρωπαϊκή προσπάθεια κατοχυρώνει την εκεί θέση μας.

www.gkstefanakis.gr"

Φαινόμενο Dr. Jekyll and Mr. Hyde.

Ζούμε μια περίοδο κρίσης και παραμορφωτικών κατόπτρων όπου ο καθένας δημιουργεί μια πολιτική κίνηση. Μοιάζει λοιπόν, ως επιτακτική ανάγκη, εξαιτίας των καιρών να υπάρξουν ρεύματα και προσπάθειες ανασυγκρότησης. Κάποιες πιθανόν να ευοδώσουν και να αποτελέσουν την απαρχή μεγάλων αλλαγών και εξελίξεων. Κάποιες πάλι πιθανόν να αποτελέσουν μόνο το τελευταίο κρησφύγετο των ανθρώπων εκείνων που κινήθηκαν στο κέντρο του πυρήνα των σχέσεων με την διαπλοκή. Για να περιχαρακωθούν τα όρια των πολιτικών σχημάτων που θα δημιουργηθούν πιθανόν να υπάρξουν και αλλοιώσεις εννοιών και συμβόλων με σκοπό να φέρουν στα μέτρα τους έννοιες και κατακτήσεις.

Αν εξετάσουμε την σύγχρονη πολιτική ιστορία θα δούμε ότι δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο. Η μεταπολίτευση γέννησε πολιτικά σχήματα «τζεκυλ και χαιντ» που πρωταγωνίστησαν επί σειρά δεκαετιών στην πολιτική ζωή του τόπου. Παράδειγμα το ΠαΣοΚ του Ανδρέα που τότε δήλωνε πως, «Πρέπει να θέσουμε τέρμα στην εξάρτηση από το Πεντάγωνο των HΠA και από το NATΟ» κατέληξε να έχει ηγέτη τον Ε. Βενιζέλο και να συγκυβερνά με την νεολαϊκή δεξιά του Α. Σαμαρά εξυπηρετώντας τις επιταγές τις «γερμανικής» Ε.Ε.. Η απάντηση στο ερώτημα πως πήρε τέτοια τροπή το σοσιαλιστικό ΠαΣοΚ είναι απλή. Ο Ανδρέας κυβέρνησε δημιουργώντας μεν μεσαία τάξη, αλλά ταυτόχρονα έθετε την βάση για γενιές υπερχρεωμένων νοικοκυριών. Χρησιμοποίησε τα Μ.Ο.Π. και το Α΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης για να δημιουργήσει μια πρόσκαιρη και εικονική ευμάρεια, αλλά την ίδια στιγμή ξεκλήριζε την πραγματική αγορά. Και αυτό γινόταν γιατί ο «σοσιαλιστικός αλτρουισμός» έβαλε την χώρα σε ένα φαύλο κύκλο δανεισμού. Τα πρώτα δάνεια δεν μπορούσαν να ξεπληρωθούν από τους φόρους μιας και η χώρα των υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων και της γραφειοκρατίας είχε αποβιομηχανοποιηθεί ολοκληρωτικά. Οι τόκοι των δανείων δεν μπορούσαν να εξυπηρετηθούν με αποτέλεσμα να σέρνεται η χώρα σε επαναδανεισμό. Η πολιτική σημαία του κινήματος, «Εθνική Ανεξαρτησία-Λαϊκή Κυριαρχία-Κοινωνική Απελευθέρωση» τελικά αποτέλεσε την λεοντή του κρατισμού και των πελατειακών σχέσεων. Στο μεγαλύτερο σύνολο του το κίνημα κατέληξε να αποτελεί το σπίτι κάθε άεργου τυχοδιώκτη που αναζητούσε την εύκολη λύση. Οι εξαιρέσεις ελάχιστες που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ορισμένων ρομαντικών και πραγματικών αγωνιστών και ιδεολόγων.

Στον ίδιο παρανομαστή κινήθηκε και η «φιλελεύθερη» - λαϊκή – κεντροδεξιά παράταξη της Νέας Δημοκρατίας. Όπως προσδιόρισε ο ιδρυτής της, Κωνσταντίνος Καραμανλής, το ιδεολογικό στίγμα του κόμματος στο συνέδριο της Χαλκιδικής το 1979, η Νέα Δημοκρατία ασπάζεται τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό που αναγνωρίζει την ελευθερία της αγοράς με τη ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους χάρη της κοινωνικής δικαιοσύνης. Όμως, η θεσμική ασυνέχεια της παράταξης από την στιγμή που έγινε η πολιτική ομπρέλα θιασωτών της Χούντας, του Βασιλιά, της άκρας δεξιάς και πολλών άλλων, καθώς και η αλλοίωση του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού κατά Άνταμ Σμίθ οδήγησαν στην αποδυνάμωση των «χάρτινων» ισορροπιών. Κατά τον Άνταμ Σμίθ (1723-1790), στόχος του κράτους είναι να προστατέψει τους πλούσιους από τη βία και την αρπακτική διάθεση (rapacity) των φτωχών, διατηρώντας τη χρήσιμη ανισότητα στις περιουσίες, η οποία αναγκαία προκύπτει από τον διαφορετικό βαθμό εργατικότητας, ικανοτήτων και επιμέλειας των πολιτών. Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως στον Πλούτο των Εθνών ρητά αναφέρει ότι η αναγκαιότητα της δημιουργίας διακυβέρνησης προκύπτει όσο αυξάνεται η κατοχή ιδιοκτησίας. Και τελικά εντός της γαλάζιας παράταξης η πλάστιγγα έγειρε υπέρ του ολοένα και μεγαλύτερου κρατικού παρεμβατισμού. Η σκέψη του Σμίθ ερμηνεύτηκε από αντίστροφη σκοπιά. Ο νεοδημοκρατικός πατερναλισμός με αφορμή την κοινωνική δικαιοσύνη επικράτησε και στραγγάλισε την ελεύθερη αγορά. Στην πράξη μια πολιτική και οικονομική σκέψη αποτέλεσε τον μανδύα για να ικανοποιηθούν οι ορέξεις των γαλάζιων παιδιών και μόνο. Η κρατική εξουσία και οι αυλικοί της υπερχρέωσαν την χώρα και αποδυνάμωσαν την αγορά. Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε η διακυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη που παρά τις όσες αξιόλογες προσπάθειες, το γερά ριζωμένο πελατειακό κράτος και οι συντεχνίες δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει το έργο του.

Και οι δυο παρατάξεις της μεταπολίτευσης προσπάθησαν να οριοθετήσουν το πολιτικό τους στίγμα. Οι πορείες τους παράλληλες, αλλά με κοινή κατάληξη. Ο κρατισμός. Οι σκέψεις τους και οι σχολές που ξεκίνησαν να υπηρετούν αλλοτριώθηκαν. Μοναδικός σκοπός έγινε η διατήρηση στην εξουσία και τα «δώρα» που αυτή φέρει.

Σήμερα η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται. Τα σημερινά κόμματα εξουσίας και όσα επιδιώκουν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο προσπαθούν να περιχαρακώσουν την θέση τους στον πολιτικό χάρτη. Η Ν.Δ. συνεχίζει απροκάλυπτα πια να υπηρετεί τον κρατισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη προσπαθώντας να συσπειρώσει πολιτικά άστεγους αριστερούς κάνει άνοιγμα σε ολόκληρο εκείνο το φάσμα που προσδιορίζεται ως αριστερό. Από την άκρα αριστερά έως και την ανένταχτη αριστερά. Στην πραγματικότητα όμως στην προσπάθεια του να έχει ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας πέφτει στην παγίδα του λαϊκισμού και των εύκολων υποσχέσεων. Αποσκοπώντας να πάρει την τύχη της χώρας στα χέρια του μασκαρεύεται με τα χρώματα της σύγχρονης και ανανεωμένης αριστεράς, αλλά στην ουσία δημιουργεί τους δικούς του «πελάτες». Πρόσφορο έδαφος είναι φυσικό να βρίσκουν παλαιά στελέχη της «αριστεράς» που υπηρέτησαν στην πραγματικότητα τον κρατισμό, την γραφειοκρατία, το πελατειακό κράτος και δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με οποιοδήποτε ιδεολογικό υπόβαθρο.

Πολλοί επαναλαμβάνουν την αγωνία τους για το πολιτικό κενό που έχει δημιουργηθεί από την αποδυνάμωση του ΠαΣοΚ. Και αναζητούν σχήματα που θα αποτελέσουν την αφετηρία για την αναγέννηση της «κεντροαριστεράς». Μάλιστα στην προσπάθεια τους αυτή εξισώνουν έννοιες όπως «δημοκρατική παράταξη» με «κεντροαριστερά». Ουσιαστικά όμως δεν υπάρχει κάποια πολιτικό κενό στον συγκεκριμένο χώρο, αφού πολύ καλά υπηρετείται ο κρατισμός τόσο από την ΝΔ. όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για πολιτικά άστεγους κρατιστές που δεν θέλουν να ενταχθούν στον ΣΥΡΙΖΑ που ήδη έχει εκτεθεί αρκετά, αλλά μέσα από ζυμώσεις να προκύψει μια πρόταση διακυβέρνησης που θα καλύπτει τον χώρο του λεγόμενου μεταρρυθμιστικού κοινωνικού φιλελευθερισμού μέχρι και την κεντροαριστερά.

Φαίνεται πως πάντοτε πρέπει ο κρατισμός να έχει πολιτικό μανδύα για να μπορεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο. Είτε είναι γαλάζιος, είτε είναι κόκκινος, ανεξάρτητα από την απόχρωση που θα έχει δεδομένου των απαιτήσεων των καιρών, στην πράξη αποτελεί τροχοπέδη για την ανάπτυξη και την ελευθερία του ανθρώπου. Ζει παρασιτικά από το άτομο και διογκώνεται όσο καταφέρνει να επιβιώσει. Ο πολιτικός μανδύας είναι ένα κόλπο που παραπλανά τους αφελείς και τους ρομαντικούς. Η εκάστοτε ιδεολογία χρησιμοποιείται από τους κρατιστές για να υπηρετήσουν το συμφέρον τους και τίποτε παραπάνω. Καταλήγουμε λοιπόν στο εξής συμπέρασμα. 

Αφού εξ αρχής δεν είναι ευδιάκριτα τα κίνητρα των οποιονδήποτε πολιτικών σχημάτων και καταλήγουμε να συναντάμε το φαινόμενο «δρ. τζέκυλ και μιστερ χαίντ» - άσχετα με το πώς έχουν αυτοπροσδιοριστεί ιδεολογικά, το ερώτημα δεν είναι ποια ιδεολογία υπηρετούν και τι απόχρωση έχουν. Το ερώτημα που πρέπει να υπάρχει στο μυαλό κάθε πολίτη ώστε να βγούμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο είναι αν η πολιτική και οικονομική τους φιλοσοφία υπηρετεί το κράτος και τους αυλικούς του ή υπηρετεί τον ορθολογισμό, την ελευθερία του ανθρώπου, της αγοράς χωρίς κηδεμονίες και την δημιουργική πρωτοβουλία. Όλες οι θεωρίες θα κριθούν με την εφαρμογή τους, όμως σώφρον είναι να διέπονται από αρετές όπως ο Ορθολογισμός, η Δικαιοσύνη, η Ανεξαρτησία, η Ακεραιότητα, η Παραγωγικότητα και η Υπερηφάνεια. Μόνο εάν απαγκιστρώσουμε την σκέψη μας από τον πολιτικό μας μικρόκοσμο θα κατορθώσουμε να δώσουμε ένα καλύτερο μέλλον στον καθένα από εμάς.

Δέκα ιστορίες από το Τείχος του Βερολίνου

Το Τείχος του Βερολίνου είχε μήκος 155 χλμ. Τουλάχιστον 86 άνθρωποι -κάποιοι προσμετρώντας και τα θανατηφόρα ατυχήματα τα ανεβάζουν στα 238 - μεταξύ αυτών και 2 Έλληνες, σκοτώθηκαν από βίαιες ενέργειες των ανατολικογερμανικών δυνάμεων ασφάλειας.

Στα 38 χρόνια της χρήσης του ήταν αμέτρητες οι απόπειρες που έγιναν για να το περάσουν. Δείτε 10 από τις πιο καταθλιπτικές ιστορίες σχετικά με αυτούς που απέτυχαν να το περάσουν


10. Ο νεαρός που πέθανε σε κοινή θέα



 
Ο 18χρονος Peter Fechter απλά ήθελε να γευτεί τον ελεύθερο αέρα του Δυτικού Βερολίνου. Το σχέδιο του απλό: αυτός και ένας φίλος του θα περίμεναν την κατάλληλη στιγμή, θα έτρεχαν μέσα από την "ζώνη του θανάτου" και θα πηδούσαν το Τείχος προς την ελευθερία.

Ο φίλος του τα κατάφερε, ο Peter όμως πυροβολήθηκε στη λεκάνη από έναν φρουρό και έπεσε μόλις λίγα εκατοστά πριν το στόχο του. Οι αυτόπτες μάρτυρες ήταν πάρα πολλοί, μεταξύ αυτών στρατιώτες και δημοσιογράφοι από το Δυτικό Βερολίνο. Ο Peter κείτονταν μέσα σε αγωνία πάνω από μια ώρα, ενώ ο κόσμος λίγα μόλις μέτρα μακριά του δεν μπορούσε να τον βοηθήσει και απλά στέκονταν εκεί να τον βλέπουν να πεθαίνει. Όταν τελικά πέθανε, ένας Ανατολικογερμανός στρατιώτης σήκωσε το άψυχο κορμί και το μετέφερε πίσω στην Ανατολική Γερμανία μέσα σε μάταιες αποδοκιμασίες.


9. Το Τούνελ του Θανάτου

Πολλοί διέφυγαν από την Ανατολική Γερμανία μέσα από τούνελ κατά τη διάρκεια της χρήσης του Τείχους. Το να μπει όμως κάποιος στην Ανατολική Γερμανία από τούνελ ήταν σχεδόν ανήκουστο. Αυτό ακριβώς έκαναν δυο άντρες μια μέρα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βοηθήσουν τις οικογένειες τους να φύγουν στη Δύση.

Όταν έφτασαν στο Ανατολικό Βερολίνο, τους περίμεναν ένοπλοι φρουροί. Ένας συγγενής μιας από τις συζύγους, τους πρόδωσε. Ο ένας σκοτώθηκε επί τόπου και ο άλλος πέρασε δέκα χρόνια στη φυλακή. Η σύζυγος του τον χώρισε ενώ ήταν έγκλειστος.


8. Τα παιδάκια που πνίγηκαν

Όταν ο 6χρονος Andreas Senk σπρώχτηκε κατά λάθος στο νερό από έναν φίλο του σε ένα πάρτι, αρχικά φάνηκε πως ήταν τυχερός. Το σημείο που έπεσε στο νερό φυλασσόταν από πολλούς στρατιώτες σε λέμβους.

Αλλά καμία απόπειρα από τους Ανατολικογερμανούς δεν έγινε για να σωθεί ο μικρός. Απεναντίας, εμπόδισαν έναν Δυτικογερμανό να σώσει το παιδί. Τέσσερα ακόμα παιδιά πνίγηκαν με παρόμοιο τρόπο.


7. Το μετάλλιο για την Υποδειγματική Υπηρεσία στα Σύνορα



 

Το πιο διάσημο από τα μετάλλια που λάμβαναν οι στρατιώτες που υπηρετούσαν στο Τείχος ήταν αυτό για την Υποδειγματική Υπηρεσία στα Σύνορα.

Πρόκειται στην ουσία για ένα άτιμο μετάλλιο μιας και δινόταν σε όσους είχαν σκοτώσει άοπλους πολίτες. Για παράδειγμα, ο στρατιώτης που σκότωσε τον 40χρονο Ernst Munst, του απονεμήθηκε το μετάλλιο επειδή "χειρίστηκε το όπλο του τέλεια και το χρησιμοποίησε αριστοτεχνικά", σκότωσε δηλαδή τον άοπλο πολίτη με μια σφαίρα στο κεφάλι.

Σχεδόν κανένας φρουρός δεν διώχτηκε μετά την Πτώση του Τείχους. Ο φρουρός που σκότωσε τον Walter Kittel καταδικάστηκε με διετή αναστολή.


6. Τα κουνέλια του Βερολίνου

Πολλά κουνέλια ρίχτηκαν στη Ζώνη του Θανάτου. Εκεί -χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση- αναπαράχθηκαν ελεύθερα. Όταν όμως έπεσε το Τείχος εγκλωβίστηκαν στα συντρίμμια ή ποδοπατήθηκαν από τους επιτέλους ελεύθερους Γερμανούς που θα έβρισκαν ξανά τους δικούς τους. Κάποια κρύφτηκαν σε θάμνους αλλά τελικά πέθαναν από ασιτία.


5. Ο επιμελής φοιτητής


  

Ο 20χρονος Bernd Lünser ήταν φοιτητής σε ένα πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Όταν ανεγέρθηκε το Τείχος αποκλείστηκε από το Πανεπιστήμιο του. Θέλοντας να συνεχίσει την εκπαίδευση του, ο Bernd σχεδίαζε να ανέβει σε κάποια σκεπή και με σχοινί από ρούχα να περάσει στη Δυτική Γερμανία.

Αλλά τον πήραν είδηση οι φρουροί. Ο Bernd, παλεύοντας μαζί τους φώναξε για βοήθεια προς τη Δυτική Γερμανία. Αμέσως από την άλλη μεριά φτιάχτηκε ένα δίχτυ για να πέσει ο Bernd. Η πάλη του με τους φρουρούς έκανε τον Bernd να χάσει το άλμα για λίγα μέτρα και σκοτώθηκε επιτόπου.


4. Οι μοναχικές κηδείες


 
Το Τείχος χώρισε πολλές οικογένειες. Οι κανόνες όριζαν πως αν κάποιος πέθαινε ενώ προσπαθούσε να περάσει το Τείχος, απαγορευόταν στους συγγενείς να παραβρεθούν στην κηδεία του. Ο νεκρός θαβόταν ανώνυμος, όπως συνέβη με τον Klaus Brueske.


3. Οι στρατιώτες που προσπάθησαν να είναι φιλικοί

Μια ομάδα παιδιών ζήτησε από κάποιους στρατιώτες να τους δείξουν τα όπλα τους. Εκείνοι, φιλικά τους εξήγησαν πως δουλεύουν. Αλλά, ένα από τα όπλα εκπυρσοκρότησε και χτύπησε τον 13χρονο μαθητή Wolfgang Glöde. Το τι απέγινε ο Στρατιώτης K είναι άγνωστο.


2. Το άγνωστο θύμα
 



 
Οι ταυτότητες των θυμάτων του Τείχους είναι γνωστές σήμερα μετά από έρευνες. Μόνο ένα θύμα δεν έχει ταυτοποιηθεί. Το μόνο που είναι γνωστό είναι πως πνίγηκε σε κοινή θέα και ποτέ κανένας δεν ζήτησε το πτώμα του.


1. Η μητέρα που έπνιξε το παιδί της

Είναι σχεδόν άγνωστος ο λόγος που ώθησε την Ingrid και τον Klause H. να φύγουν από την Ανατολική Γερμανία.

Ενώ ήταν κρυμμένοι στο πίσω μέρος ενός φορτηγού, ο μικρός γιος του, Holger, άρχισε να κλαίει. Φοβούμενη μήπως τους ακούσει κανένας φρουρός, η Ingrid προσπάθησε να πνίξει τα κλάματα του μωρού με το χέρι της. Δεν ήξερε όμως πως ο Holger έπασχε από βρογχίτιδα και δεν μπορούσε να αναπνεύσει από τη μύτη.

3otiko

Η ηθική του Αριστοτέλη.

O Αριστοτέλης είναι ο πρώτος που ασχολήθηκε συστηματικά με το ηθικό πρόβλημα, είναι ο ιδρυτής της Ηθικής ως φιλοσοφικής επιστήμης. H ηθική του Αριστοτέλη είναι μια ορθολογιστική ηθική. Πηγή της ηθικής είναι ο ορθός λόγος. Αυτός ανακαλύπτει και προσδιορίζει το ηθικά πρέπον. Στην εκτίμηση του ηθικού δεν έχει θέση το συναίσθημα, η συνείδηση ή κάποιος θεϊκός νόμος. 

O Αριστοτέλης θεμελιώνει την ηθική πάνω στην ανθρωπολογία του. Στα Ηθικά Νικομάχεια παρατηρεί ότι η ψυχή του ανθρώπου χωρίζεται στον λόγον και στο άλογο μέρος. To άλογο μέρος περιλαμβάνει τις βιολογικές λειτουργίες, τις επιθυμίες και τα συναισθήματα, τα πάθη. Τα πάθη αυτά μπορούν να μετέχουν ως ένα βαθμό στον λόγον, είναι δεκτικά διαμόρφωσης από τον λόγον (Πείθεται πως υπό λόγου το άλογον, ‘Ηθικά Νικομάχεια 1102-1103).

O λόγος δεν τείνει να υποτάξει ή να εξαφανίσει το «άλογον», αλλά να το εξορθολογίσει, να επιβάλει σ’ αυτό κάποιο μέτρο. Οι ορμές και οι επιθυμίες πρέπει να χαλιναγωγούνται, να μη βγαίνουν από ορισμένα όρια. Ουσία των ηθικών πράξεων και των «ηθικών αρετών» είναι η μεσότητα. H έλλειψη και η υπερβολή αποτελούν κακίες και πρέπει να αποφεύγονται.

O Αριστοτέλης βρίσκει την ιδέα της μεσότητας σ’ όλες τις κοινωνικά αποδεκτές αρετές. H κοινωνική συνείδηση έφτιαξε τις αρετές με τη συναίσθηση ότι αυτές αποτελούν μεσότητα και χαρακτήρισε κακίες όλες τις καταστάσεις που βγαίνουν από το μέτρο είτε προς τα κάτω είτε προς τα πάνω, είτε προσεγγίζουν το καθόλου ή το πολύ λίγο είτε το πάρα πολύ, την υπερβολή.

Σε ορισμένες καταστάσεις η ηθική συνείδηση ή κρίση της κοινωνίας δεν έδωσε ένα συγκεκριμένο όνομα. Στον παρακάτω πίνακα φαίνεται πώς εννοεί ο Αριστοτέλης τη μεσότητα και πώς την έλλειψη και την υπερβολή, πώς εφαρμόζει την ιδέα της μεσότητας.

Έλλειψη	Μεσότητα	Υπερβολή
Δειλία Αναισθησία Ανελευθερία (τσιγκουνιά) Μικροπρέπεια Mικροψυχία Αφιλοτιμία Αναισθησία Αρέσκεια Ειρωνεία (αυτοϋποτίμηση) Αγροικία (χωριατιά) Καταπληξία (υπερβολική συστολή) Επιχαιρεκακία	ανδρεία σωφροσύνη ελευθεριότης (γενναιοδωρία) μεγαλοπρέπεια μεγαλοψυχία ανώνυμη αρετή πραότης ανώνυμη αρετή αλήθεια (ειλικρίνεια) ευτραπελία αιδημοσύνη νέμεσις	θρασύτης ακολασία ασωτία απειροκαλία χαυνότης (ματαιοφροσύνη) φιλοτιμία (φιλοδοξία) οργιλότης εριστικότης αλαζονεία βωμολοχία αναισχυντία φθόνος

Σύμφωνα με άλλη άποψη ο Αριστοτέλης έφτασε στην ιδέα του ηθικού ξεκινώντας από κανόνες υγιεινής, που συνιστούσαν την τήρηση του μέτρου και την αποφυγή των υπερβολών: «Πρώτα λοιπόν αυτό πρέπει να εξετάσουμε, ότι δηλ. τέτοια αγαθά είναι έτσι από τη φύση τους ώστε να καταστρέφονται σιγά-σιγά από τη στέρηση και την υπερβολή… όπως ακριβώς βλέπουμε στην περίπτωση της σωματικής δύναμης και της υγείας· και οι υπερβολικές ασκήσεις δηλ. και ο ι λίγες φθείρουν τη σωματική δύναμη, το ίδιο επίσης τα ποτά κα ι ο ι τροφές, αν λαμβάνονται σε μεγαλύτερες ή μικρότερες ποσότητες απ’ όσο πρέπει, καταστρέφουν την υγεία, ενώ τα κανονικά και δημιουργούν και ισχυροποιούν και διατηρούν την υγεία. To ίδιο λοιπόν συμβαίνει και με τη σωφροσύνη και την ανδρεία και τις άλλες αρετές. Εκείνος δηλ. που φεύγει μακριά απ’ όλα και τα φοβάται και δεν προσπαθεί να αντιμετωπίσει καμιά δύσκολη κατάσταση, γίνεται δειλός, ενώ αυτός που δεν φοβάται τίποτα και καθόλου, αλλά βαδίζει ασυλλόγιστα ενάντια σε όλα γίνεται παράτολμος· το ίδιο και εκείνος που παραδίδεται σε κάθε είδους ηδονή και δεν απέχει από καμιά, γίνεται ακόλαστος, ενώ αυτός που τις αποφεύγει όλες, όπως οι άξεστοι, γίνεται σχεδόν αναίσθητος· καταστρέφεται λοιπόν η σωφροσύνη και η ανδρεία από την υπερβολή και την έλλειψη, ενώ σώζονται και οι δυο από την τήρηση ενός μέτρου» (‘Ηθικά Νικομάχεια 1104 A).

Το μέτρο και την αρετή βρίσκει ο λόγος αλλά την πραγματοποιεί η βούληση. Δεν είναι αρκετή η γνώση του μέτρου, η γνώση της αρετής, για να γίνει κανείς ηθικός. Χρειάζεται και η προσπάθεια και η άσκηση, ώστε η αρετή να γίνει έξις, σταθερή συνήθεια. H ηθική έχει σχέση με το έθος, τη συνήθεια.Με τη θέση αυτή ο Αριστοτέλης διόρθωνε την άποψη του Σωκράτη ότι η αρετή είναι αποκλειστικά θέμα γνώσης, ότι όποιος γνωρίζει το καλό και το σωστό, το κάνει, το εφαρμόζει. O Αριστοτέλης βρίσκεται σε συμφωνία με τη γενική ελληνική αντίληψη που την εκφράζει πολύ ωραία ο Ησίοδος, κατά τον οποίο «τής αρετής ίδρωτα θεοί προπάροιθεν έθηκαν αθάνατοι», μπροστά στην αρετή οι αθάνατοι θεοί βάλανε τον ιδρώτα (Έργα και Ήμερα ι 289-290).

To μέτρο και τη μεσότητα απαιτεί ο λόγος όχι για λόγους αισθητικής, για να δοθεί συμμετρία και αρμονία στη ζωή του ανθρώπου, αλλά κυρίως για να κυριαρχήσει το λογικό στοιχείο στην ανθρώπινη συμπεριφορά και για να εξασφαλίσει ο άνθρωπος την ευτυχία, την ευδαιμονία, που είναι ο τελικός στόχος και το «ου ένεκα» όλων των ανθρώπινων ενεργειών.

H ηθική του Αριστοτέλη είναι ορθολογιστική αλλά και ευδαιμονιστική. H ηθική αρετή χαρίζει ευτυχία, όχι γιατί δημιουργεί ευχάριστα συναισθήματα που προέρχονται από την εκτέλεση του καθήκοντος αλλά γιατί εξασφαλίζει στον άνθρωπο ευρυθμία και ψυχική ελευθερία και ισορροπία. Οι υπερβολές ταλαιπωρούν και βασανίζουν τον άνθρωπο. Για τη σχέση του μέτρου και της ευχάριστης ψυχικής κατάστασης, της «ευθυμίας», είχε ήδη μιλήσει ο Δημόκριτος. O Αριστοτέλης όμως δεν κάνει καμιά αναφορά στον Δημόκριτο και τις σχετικές απόψεις του.

Εκτός από τις ηθικές αρετές ο Αριστοτέλης κάνει λόγο και για διανοητικές αρετές. Αυτές είναι η σοφία, η φρόνηση, η σύνεση κ.λπ. H σοφία έχει σχέση με την καλλιέργεια των τεχνών, του νου και της επιστήμης (‘Ηθικά Νικομάχεια 1141 A), ενώ η φρόνηση έχει σχέση με την ορθή ρύθμιση πρακτικών προβλημάτων της ζωής, βρίσκεται στην υπηρεσία του ευζήν(6.τ. 1140 A κ.π.). H φρόνηση συνδέεται με το πρακτικά ωφέλιμο και την απόκτηση του. H φρόνηση δεν εξυπηρετεί μόνο ατομικά συμφέροντα αλλά και συμφέροντα του συνόλου, της πολιτείας. Ακόμα και όσοι ασχολούνται με την οικονομία ή την πολιτική χρειάζονται την αρετή της φρόνησης (‘Ηθικά Νικομάχεια 1140 B)

Τέλος η σύνεσις συνδέεται με την κριτική ικανότητα γύρω από πρακτικές λύσεις που προτείνονται για εφαρμογή.

Στις διανοητικές αρετές δεν υπάρχει μέτρο, όπως στις ηθικές. Όσο πιο πολύ καλλιεργούνται, τόσο καλύτερα. O Αριστοτέλης τοποθετεί τις διανοητικές αρετές, που δεν είναι παρά διανοητικές ικανότητες, πάνω από τις ηθικές αρετές και ποιότητες. Οι διανοητικές αρετές χαρίζουν μεγαλύτερη ευτυχία από τις ηθικές αρετές. H ευτυχία υπάρχει κυρίως στη σοφία, στον διανοητικό και θεωρητικό βίο, γιατί ο νους αποτελεί την ουσία του ανθρώπου: «Αυτό που ταιριάζει στη φύση του καθενός είναι στον καθένα το καλύτερο και το πιο ευχάριστο. Στον άνθρωπο ακριβώς το πιο καλό και πιο ευχάριστο είναι η διανοητική ζωή, αν πραγματικά ο νους είναι ό,τι πιο χαρακτηριστικό έχει ο άνθρωπος. H διανοητική ζωή λοιπόν είναι η πιο ευτυχισμένη, και σε δεύτερη μοίρα η ζωή σύμφωνα με τις άλλες αρετές» ( ‘Ηθικά Νικομάχεια 1178 A). H τέλεια ευδαιμονία δεν είναι παρά θεωρητική ενέργεια.

Όσο αφορά τη θρησκεία και τη θρησκευτικότητα, σ’ αυτή ο Αριστοτέλης δεν δίνει αυτοτελή αξία. Ευσεβής και αγαπητός στους θεούς γίνεται αυτός που καλλιεργεί τον νουν, όχι αυτός που ασχολείται με προσευχές, θυσίες και θρησκευτικές τελετές: Ό δε κατά νουν ενεργών και τούτον θεραπεύων και διακείμενος άριστα, και θεοφιλέστατος έοικεν( Ηθικά Νικομάχεια 1179 A). Άλλωστε και οι θεοί ασχολούνται με τη «θεωρία» και ο άνθρωπος συγγενεύει με τους θεούς, επειδή έχει νου. Είναι πάντως αξιοσημείωτο ότι ο Αριστοτέλης στον κατάλογο των αρετών δεν συμπεριλαμβάνει την ευσέβεια, δεν μιλά για την αρετή αυτή.

sciencearchives

Αγόρασε ένα διαμέρισμα μέσω bitcoins.

Τα είχε πάρει για 24 δολάρια, τα ξέχασε και τώρα ανακάλυψε πόσο ανατιμήθηκαν.

Ένας νεαρός Νορβηγός, ο οποίος είχε αγοράσει bitcoins για μια χούφτα δολάρια, απέκτησε διαμέρισμα τριών δωματίων στο κέντρο του Όσλο, χάρη στα κέρδη από την ανατίμηση του εικονικού νομίσματος. Ο Kristoffer Koch μηχανικός ηλικίας σήμερα 29 ετών, είχε δαπανήσει 24 δολάρια το 2009 για να αποκτήσει bitcoins, τα οποία στη συνέχεια ξέχασε σε μια άκρη, μέχρι τον περασμένο Απρίλιο, όταν διάβασε ένα άρθρο σε εφημερίδα για την τρελή αύξηση του ψηφιακού νομίσματος. Τότε κατάλαβε ότι τα χρήματα του είχαν γίνει περίπου 500.000 ευρώ.  

Αφού πέρασε μια μέρα προσπαθώντας να θυμηθεί τον κωδικό πρόσβασής του, ο Kristoffer πούλησε μέρος των εικονικών νομισμάτων για 135.000 ευρώ σε μετρητά. 

Το ποσό που αποκόμισε, τον βοήθησε να αγοράσει, αντί 320 χιλιάδων ευρώ, και να ανακαινίσει διαμέρισμα τριών δωματίων, στο κέντρο του Όσλο. 

Το Bitcoin χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο, για πληρωμές στο διαδίκτυο, αφού ανταλλάσσεται απευθείας με πραγματικά χρήματα ή χρησιμοποιείται για on-line αγαθών και υπηρεσιών. Η αξία του είναι εξαιρετικά ασταθής και παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις.

lifo

Να προσέξουμε τον φασισμό που κρύβουμε όλοι μέσα μας.

Συναυλία Αγγελάκα. Το γνωστό πλήθος που μαζεύεται στις συναυλίες του ξεκινάει ένα "φασίστες, κουφάλες, έρχονται κρεμάλες" και παρασέρνει όλο το θέατρο βράχων. Ο Αγγελάκας παίρνει το μικρόφωνο και λέει : "Ξέρετε οτι διαφωνώ με αυτό το σύνθημα. Η απάντηση στον φασισμό δεν είναι αυτή. Η απάντηση είναι η ψύχραιμη σκέψη. Να προσέξουμε τον φασισμό που κρύβουμε όλοι μέσα μας"  

 

Το σπουδαίο της παρέμβασης είναι ότι ένα σημαντικό μέρος του πλήθους που "δεν ασχολείται με τα πολιτικά" δεν έχει ακούσει επί της ουσίας αυτόν τον αντίλογο ποτέ. Το πιο σπουδαίο είναι ότι το υπόλοιπο μέρος του πλήθους είναι οι γνωστοί antifa πωρωμένοι που έχουν ακούσει αυτόν τον αντίλογο αλλά τον έχουν απορρίψει ως "νεοφιλελέ", "δεξιό", "συστημικό". Ο ίδιος αντίλογος από τα χείλη ενός αγαπημένου τους καλλιτέχνη τους έκανε να το σκεφτούν για λίγα δευτερόλεπτα, όπως αποδεικνύεται από την παντελή απουσία γιουχαρίσματος και την μικρή σιωπή που ακολούθησε, καθώς και (ένα δυστυχώς ισχνό) χειροκρότημα. 

 

Τέτοιες φωνές χρειάζεται ο τόπος αυτήν την στιγμή.

lifo

Ο πιο απίθανος λόγος για τον οποίο χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια σε δημόσιο υπάλληλο!

Ο λόγος για τον οποίο χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια σε υπάλληλο του υπουργείου Υγείας -αδιευκρίνιστο το πότε- αποτελεί ίσως την πιο... απίστευτη περίπτωση απουσίας από τη δουλειά για λόγους υγείας και αποκαλύπτει το μέγεθος του «οργίου» χορήγησης αδειών στο Δημόσιο.  

Σύμφωνα με τον «Βηματοδότη» υπάλληλος του υπουργείου Υγείας πήρε τρεις εβδομάδες αναρρωτική άδεια γιατί το μεσαίο δάκτυλο του αριστερού του χεριού... εκτινασσόταν και προφανώς δεν μπορούσε να κυκλοφορεί στους διαδρόμους του υπουργείου με παρατεταμένο δάχτυλο.

Στον συγκεκριμένο υπάλληλο είχε χορηγηθεί η ανάλογη ιατρική γνωμάτευση από γιατρό του νοσοκομείου Λαρίσης ο οποίος σημείωνε σε αυτή ότι αφού τον εξέτασε διέγνωσε ότι πάσχει από «τινασσόμενο μέσο δάκτυλο της αριστερής χειρός».

iefimerida

Δεν μου αρέσει αυτή η Ελλάδα.

Δεν μου αρέσει αυτή η Ελλάδα. Μια Ελλάδα χωρίς όραμα και προοπτική αλλαγής.

Μια Ελλάδα πολιτικάντηδων που πατάει κάθε επιχειρηματική κίνηση.

Πολιτικάντηδων που εδώ και τρεις δεκαετίες ανεβαίνουν στην εξουσία φωνάζοντας πως η ραχοκοκαλιά της οικονομίας είναι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Δυστυχώς όμως, δεν υπήρχε ούτε ένα μέτρο, ούτε μια κίνηση που να υποστηρίζει τα λεγόμενα τους. Υψηλή φορολογία και γραφειοκρατία ήταν και είναι δυο βασικά στοιχεία που θα συνοδεύουν κάθε μικρομεσαίο επιχειρηματία.

Με τις λίγες οικονομίες του ο μικρός επιχειρηματίας θα ανοίξει ένα μαγαζί για να ζει την οικογένεια του και ίσως αν πηγαίνουν καλά οι δουλείες να επεκταθεί. Το όνειρο όμως, παραμένει όνειρο για τους περισσότερους.
Βλέπεις η ανοχή από το κράτος στο παραεμπόριο, η ανοχή σε κάθε λογής διαδηλωτές ακόμη και για τον πιο απίθανο λόγο ( αφορά κυρίως τις επιχειρήσεις των μεγάλων αστικών κέντρων) και τόσα άλλα κόβει τα φτερά σε κάθε φιλόδοξο νέο επιχειρηματία.

Και για όσους από αυτούς τους μαγαζάτορες θεώρησαν πως η φοροδιαφυγή είναι η λύση στην αφαίμαξη των κερδών τους από τον κρατικό μηχανισμό, ακόμη και σε εκείνο το σημείο η ανοχή του κράτους οργίζει τους υπόλοιπους.

Πιθανόν και ίσως όχι άδικα κάποιοι μικροεπιχειρηματίες να θεωρούν κλοπή από το κράτος την υψηλότατη φορολογία εις βάρος τους και υποσυνείδητα ή και συνειδητά με την φοροδιαφυγή να ανακτούν τα «κλεμμένα». Ίσως πάλι να είναι μια κίνηση απόγνωσης για να κλείσουν τρύπες από τα έξοδα που τρέχουν. Ίσως απλά και μόνο να είναι μικροαπατεωνίσκοι και να έχουν υποκύψει στο αμάρτημα της απληστίας.

Όπως και να έχει πάντως με τον έναν ή άλλο τρόπο - νομοταγείς και μη - νιώθουν καθημερινά τον αγώνα τους για επιβίωση, αλλά και τα όνειρα για επιχειρηματικότητα να πηγαίνουν χαμένα αφού ένα κράτος - τέρας ζει από αυτούς για να ταΐζει αργόσχολους και υπεράριθμους και να σπαταλάει χρήματα άσκοπα από εδώ και από εκεί.

Λουκέτο. Είναι η μόνη λέξη που έρχεται στην σκέψη τους. Λουκέτο και απόγνωση.

Και να μην αναφερθώ στους μεγάλους επιχειρηματίες. Δυστυχώς, οι λέξεις μεγάλος επιχειρηματίας έχουν ταυτιστεί με τις λέξεις κρατικοδίαιτος επιχειρηματίας (crony capitalism). Ακόμη και για όσους από αυτούς έχουν την «τύχη» να συναναστραφούν επιχειρηματικά με το δημόσιο δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν περιπέτειες με τον νόμο αφού μπορεί από την μια να έχουν χρέη προς το δημόσιο όταν την ίδια στιγμή από την άλλη το δημόσιο οφείλει τα ίδια και περισσότερα προς αυτούς.

Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις που σηκώνουν στις πλάτες τους το φορτίο της ελεύθερης επιχειρηματικότητας. Επενδύουν σε ένα θολό επιχειρηματικό τοπίο με υψηλό ρίσκο και κάποιες φορές χάνουν, αλλά δεν το βάζουν κάτω. Ότι και να κάνουν βρίσκουν απέναντι τους ένα κράτος μόρφωμα και την γραφειοκρατία του σε κάθε τους βήμα. Παρόλα αυτά αγωνίζονται για να επιτύχουν τους στόχους τους και δεν τα παρατάνε.

Δεν μπορώ να ανέχομαι μια Ελλάδα που μετατρέπει κάθε ιδιωτικό υπάλληλο σε καρικατούρα του εαυτού του.

Νέα παιδία με πτυχία και γνώσεις βγαίνουν στην αγορά εργασίας γεμάτα δίψα για προσφορά και δημιουργία και συναντούν μπροστά τους μια αγορά που φυτοζωεί. Η αγορά δυστυχώς αργοπεθαίνει εξαιτίας της ξεροκεφαλιάς όλων σχεδόν των κυβερνήσεων των τελευταίων 30 ετών. Με αποφάσεις και χιλιάδες νόμους αποκλείει την οποιαδήποτε ευελιξία στον επιχειρηματικό κόσμο. Είτε αυτό ονομάζεται κατώτατος μισθός, είτε λέγεται ελαστική εργασία σε κάθε περίπτωση πρόκειται για απαγορευμένες έννοιες στην σύγχρονη ελληνική επιχειρηματικότητα. Σε καιρούς ύφεσης, για αυτούς προτιμότερη είναι η ανεργία, η εξαθλίωση και η λιτότητα.

Κάθε νέος που επιδιώκει να εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα αντικρίζει έναν επιχειρηματικό κόσμο μαριονέτα του κρατικού σχεδιασμού που σε κάποιο βαθμό έχει «μολυνθεί» από το «νεοελληνικό όνειρο» και έχει υιοθετήσει τις αρρωστημένες νοοτροπίες του.

Στα ίδια λοιπόν γραφεία μικρών ή μεγάλων ιδιωτικών εταιριών θα δεις να τριγυρνάνε επηρμένοι και κόλακες από την μία και από την άλλη όλοι όσοι αγωνίζονται «για μια θέση στον ήλιο».

Τότε και αυτοί με την σειρά τους θα ψάξουν να βρουν τρόπους επιβίωσης. Ή θα διαλέξουν τον εύκολο δρόμο ή θα αγωνιστούν πιστεύοντας στις ικανότητες τους κόντρα στο τρέχον κατεστημένο.

Δύσκολη η απόφαση. Αν είναι «τυχεροί» κάποιος θα τους «χώσει» κάπου και θα κινούνται μέσα στα πλαίσια του προστατευτισμού του. Αν πάλι δεν είναι ευνοϊκά τα πράγματα για αυτούς θα πρέπει να δουν με θάρρος την πραγματικότητα και να ανεχτούν πρόσωπα και καταστάσεις για να συνεχίσουν να υπάρχουν στον χώρο.

Και τότε είναι που μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα με μέσον μεταμορφώνονται σε μικροί καρδινάλιοι και μοιάζουν αστείοι. Και από την άλλη ιδιωτικοί υπάλληλοι χωρίς μπάρμπα στην Κορώνη υποδύονται ρόλους για να επιβιώσουν. Καταπίνουν κάθε προσβολή από υπάνθρωπους και σφίγγουν τα δόντια μπροστά σε τόνους αμορφωσιάς. Σπάνιες είναι οι φορές που η ικανότητα επικρατεί της άνευ ουσίας έπαρσης και συμβαίνει να συνοδεύεται με μια γνωριμία που θα προσφέρει την θέση στον ήλιο.


Και είναι και αυτοί οι Έλληνες που ζουν και αναπνέουν με το «νεοελληνικό όνειρο».

Να βολευτούν κάπου. Και κατά προτίμηση στο δημόσιο. Ακόμη και όταν γνωρίζουν πως το δημόσιο δεν μπορεί να σηκώσει άλλες προσλήψεις. Ακόμη και όταν γνωρίζουν πως θα ζουν παρασιτικά εις βάρος των υπολοίπων συνεχίζουν να σκέφτονται το τομάρι τους.

Κι αν βολευτούν κάπου στο δημόσιο, αδιαφορούν για ότι και να γίνει γύρω τους. Κοιτούν το συναφή τους και τίποτε άλλο. Είναι και αυτοί οι συνδικαλισταράδες που θα μπουν μπροστάρηδες των συμφερόντων τους.
Και όλοι μαζί θα χλευάσουν τους υπόλοιπους Έλληνες που δεν είχαν την «τύχη» την δικιά τους». Και το κάνουν καθημερινά.

Στον γκισέ της υπηρεσίας με το αγενές ύφος στον ταλαιπωρημένο συνταξιούχο, με την καθυστέρηση της άφιξης του λεωφορείου την προκαθορισμένη ώρα γιατί έτσι βόλευε και με το κλείσιμο των δρόμων γιατί έτσι γουστάρουν.

Πιθανόν, το «νεοελληνικό τους όνειρο» συμπεριλαμβάνει και ένα σπίτι με δάνειο και ένα αυθαίρετο στο χωριό, ίσως και ένα cayenne των εκατό δόσεων και άλλα πολλά. Και φυσικά για ότι στραβό και εάν συμβαίνει δεν ευθύνονται οι ίδιοι, αλλά κάποιοι μασωνοεβραίοι ή κάποια υποχθόνια λέσχη ή απλά οι ξένοι.

Δεν μου αρέσει αυτή η Ελλάδα και όσο και να το φωνάζω δεν είναι πολλοί που αφουγκράζονται τις αγωνίες μου. Δεν βλέπω καμία διάθεση για βαθειά και ριζική αλλαγή της κατάστασης. Δεν μου αρέσει αυτή η Ελλάδα γιατί δεν βλέπω να ανθίζει καμία ελπίδα.

Το προφίλ του αληθινού Γκρίκουλα.

Έχει μαγκιά, τσαμπουκά, γαμάει και δέρνει, κατεβάζει χριστοπαναγίες, χαστουκίζει γκόμενες, οργανώνει κερκίδες, ρίχνει ντούρασελ ζεϊμπεκιές και ψάχνει απελπισμένα έναν τρόπο να γίνει πλούσιος χωρίς να χρειαστεί να δουλέψει.

Η φιλοσοφική κριτική σκέψη κατά τα αρχαιοελληνικά πρότυπα τον ώθησαν να εκλέξει στη βουλή έναν άνθρωπο που πιστεύει πως οι Έλληνες είναι εξωγήινοι, ο Οδυσσέας ανακάλυψε την Αμερική, οι Μάγιας είναι απόγονοι των Ελλήνων και πως η Χώρα των Φαιάκων βρισκόταν στην Αλαμπάμα.

Περηφανεύεται πως ζει στην πιο όμορφη χώρα του κόσμου και κάνει τα αδύνατα δυνατά για να την ασχημύνει.

Εξοργίζεται με τα ρουσφέτια, τα βύσματα και τις παράνομες προσλήψεις, ειδικά όταν δεν συμβαίνουν σε αυτόν και στο οικογενειακό του περιβάλλον.

Βρίζει τα κινηματογραφικά κυκλώματα που δεν έδωσαν το βραβείο Όσκαρ σε ένα αριστούργημα όπως ο «Κυνόδοντας», και ας μην έχει δει την ταινία...

Όντας κληρονόμος του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, θεωρεί πως η ανθρωπότητα του οφείλει σε προσωπικό επίπεδο την ύπαρξή της.

Όλοι γύρω του είναι τουρκόσποροι, Αλβανοί και Σλάβοι, ενώ αυτός προέρχεται απ' τα κάτ'ρα του Μιγάλου Αλιξάνδρου (χτύπα «Ρόβας Αθανάσιος» στο YouTube και θα καταλάβεις)

Υποτιμάει και χλευάζει τον πλούτο, την ανάπτυξη, τον πολιτισμό, την τεχνολογική εξέλιξη, την εργατικότητα των ξένων λαών από τη στιγμή που δεν ξέρουν να διασκεδάζουν.

Ανεξάρτητα εάν η χώρα παρουσιάζεται ως παράδειγμα προς αποφυγή στους απανταχού λαούς της Γης, ο Ελληνάρας επιμένει πως συντελείται ένα συνωμοτικό σχέδιο σταδιακής εξαφάνισης του ελληνικού πολιτισμού.

Αν δεν ξέρεις κάτι, ρώτα τον! Γνωρίζει από αστροφυσική, νανοτεχνολογία, γενετική μηχανική, θεωρίες συνωμοσίας και προπάντων από ελληνική ιστορία.

Νιώθει εθνικά υπερήφανος όταν ακούει τη λέξη «μαλάκας» σε χολιγουντιανή ταινία, αλλά και όταν επισκέπτονται τα νησιά μας ξένοι σελέμπριτις (για να σνιφάρουν κόκες στα κότερα των εφοπλιστών).

Κατηγορεί διαρκώς την κυβέρνηση για αδιαφορία και την επόμενη στιγμή δωροδοκεί την πολεοδομία, χτίζει αυθαίρετα, κλέβει την εφορία, μολύνει το περιβάλλον, δε σέβεται τις ουρές, περνάει με κόκκινο και γράφει τους πάντες στα παπάρια του.

Φημολογείται πως πραγματοποιεί ταξίδια στο χωροχρόνο, αφού γνωρίζει προσωπικά τον Μέγα Αλέξανδρο και μπορεί να μας διαβεβαιώσει πως ήταν ντούρο αρσενικό.

Αν δεν φωνάξει 3-4 φορές «Η Μακεδονία είναι ελληνική», δεν θα του πάει καλά η μέρα.

Ανεμίζει σημαίες σε ομιλίες πολιτικών και, όταν αποκαλυφθούν σκάνδαλα με μίζες εκατομμυρίων ευρώ που τους εμπλέκουν, απαιτεί την απομάκρυνση των μεταναστών από τη χώρα.

Αναπαράγει το μύθο πως η ελληνική γλώσσα περιλαμβάνει 6 εκατομμύρια λέξεις, ανεξάρτητα αν μετά βίας γνωρίζει τις 100.

iefimerida

Ελληνάρας, το πολιτιστικό υποκείμενο της χρεωκοπίας.

Ο Ελληνάρας ή Ελληναράς μαζί με το θηλυκό αντίστοιχό του, το Σούργελο, ως τύποι, είναι το ζευγάρι στο οποίο σταδιακά μεταλλάχτηκε εκείνο το παλαιότερο, ο Κάφρος και η Κατίνα. Το θέμα βεβαίως δεν μπορεί να εξαντληθεί εδώ.

Ο Ελληνάρας απαντάται σε ποικίλους χώρους, από τα φαιδρά τηλεοπτικά πάνελ στην πιο ελαφριά εκδοχή του ίσαμε στις συναθροίσεις της Χρυσής Αυγής στην πιο σκληροπυρηνική. Εντούτοις, επιμέρους χαρακτηριστικά του εντοπίζονται διάσπαρτα σε όλο το κοινωνικό φάσμα. Χαμηλού πολιτιστικού επιπέδου, ανασφαλής, φοβικός, κυρίως ομοφοβικός. Κρύβει το ρατσισμό του, εκφράζει τεθλασμένα τον εθνικισμό του (ένα συνονθύλευμα από ανιστόρητους και γελοίους πατριωτικούς βερμπαλισμούς), δεν μπορεί να εννοήσει την κοινωνία παρά ως ενεργούμενο ενός συγκεντρωτικού πατερναλιστικού κράτους.

Εκφράζεται μουλωχτά ή με τρόπο αγελαίο. Τους βλέπεις, μόλις οσμιστούν ο ένας τον άλλο, τρεις - τέσσερις ακροβολισμένοι στον ίδιο χώρο, στη σάλα ενός γυμναστηρίου φέρ’ ειπείν, με διάφορες κορόνες υψηλόφωνα να προσπαθούν να εκφοβίσουν ή να ταπεινώσουν τα μεταναστόπουλα που γυμνάζονται ανάμεσά τους. Ή στα αποδυτήρια, να επιδίδονται σ’ ένα υπόκωφο ωστόσο ψυχολογικά βίαιο νταηλίκι (bullying), ενάντια στο αδύναμο μοναχικό αγόρι (τον φλούφλη / τον φλώρο / τον Λέλο του ντροπιαστικού 11880), αλλά και οι ίδιοι αυτοί να μαζεύουν την ουρά στα σκέλια, να τους κόβεται μαχαίρι ο τσαμπουκάς όταν στον ίδιο χώρο περιφέρεται γυμνός ο ανοιχτά ομοφυλόφιλος με την προικισμένη φύση και κυρίως με τον αέρα αυτού που τόλμησε να διεκδικήσει την ελευθερία του.

Γιατί ο Ελληνάρας είναι αυτός που δεν ωρίμασε, που μπέρδεψε την ελευθερία με τα χυδαία υποκατάστατά της, την ασυδοσία και τον τσαμπουκά, το κυριότερο, που εσωτερικά ηττήθηκε. Τέλη του ’80 - αρχές του ’90 φρέσκος ακόμα ο τύπος, κι ενώ έμοιαζε συνολικά η ελληνική κοινωνία μετά το πλιάτσικο του ’80 (πέρα από τις λογής προφάσεις) έτοιμη για περίσκεψη και μια κάποια αυτογνωσία, για κακή της τύχη η ευνοϊκή τότε διεθνής συγκυρία συνέβαλε ώστε αντίθετα να φουσκώσει από ένα δίχως προηγούμενο τρομπάρισμα: ανάληψη ολυμπιακών, ΟΝΕ, ευρώ, το τρελό 2004 (γιούρο, γιουροβίζιον, ολυμπιακοί: φωτοχυσία και περίλαμπρες τελετές). Από κοντά οι τράπεζες να ζαλίζουν τον κόσμο να ξοδεύει αλόγιστα, και να που αισίως βρισκόμαστε στη μακάρια δεκαετία των υποκοριστικών: ο Κωστάκης να επιδίδεται στον πιο ρέμπελο και άκρατο κρατισμό, κι απέξω το άλλο υποκοριστικό, ο Γιωργάκης (από κοινού με σύμπασα την αριστερά), να τον κράζουν φιλελεύθερο και λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού. Το οξύμωρο στα καλύτερά του!

Και πώς γίνεται, ο Ελληνάρας, αντιπαραγωγικός, καθηλωμένος σ’ ένα ψυχοφθόρο δημοσιοϋπαλληλίκι, με τον ερωτισμό αναλωμένο στις τσόντες, τη δυσλειτουργική οικογένεια με το παχύσαρκο κουτσούβελο, το Σούργελο να τσιρίζει τις τηλεοπτικές ατάκες δυστυχισμένη, στο τέλος να ξεσπάει στους γονείς του (που τους απομυζά σύνταξη και χρόνο: μπέιμπι σίτινγκ, μαγείρεμα κ.ά.), γιατί τον ανάγκασαν να πάρει το «κωλοπτυχίο» που πήρε, γιατί τον ανάγκασαν να χωθεί στο «κωλοδημόσιο» που χώθηκε, γιατί το ένα, γιατί το άλλο, γιατί έκανε ό,τι έκανε, όλα, πώς γίνεται ταυτόχρονα να ανακλαδίζεται βαριεστημένος από τη ραστώνη, να απολαμβάνει τόση ανέμελη φωταψία, να αποτελεί το μέλος, τελικά, μιας κοινωνίας – σούπερ νόβα, σε υπέρλαμπρη έκρηξη, όπως εύστοχα μου την περιέγραφε ο φίλος δημιουργός του blog ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ τις προάλλες; Και όμως έγινε. Όλα γίνονται. Υπήρχε, βέβαια, κάτι στο βλέμμα το βυθισμένο στη βαθιά ντάγκλα, η αγωνία για το επόμενο «καλό πράμα», για το τι μας ξημερώνει, όμως τίποτα το ιδιαίτερα ανησυχητικό, μια ελάχιστη σκιά μόνο στο συλλογικό μας βλέμμα, και στο τέλος κάτι σαν τη βουβαμάρα των θρίλερ πριν από το κακό.

Ύστερα έσκασε η χρεωκοπία. Στα χέρια του δεύτερου υποκοριστικού. Σε ένα υπουργικό που αν εξαιρούσε κανείς δυο –τρεις υπέρβαρους παλαιοπασόκους οι υπόλοιποι έμοιαζαν επιλεγμένοι μετά από αυστηρό casting για modeling σαραντάρηδων. Το life style στην τέλεια σύζευξη μορφής και περιεχομένου.

Έκτοτε ο Ελληνάρας δείχνει ζαρωμένος, καταθλιπτικός. Θρασύδειλος, ψηφίζει φασίστες ή αριστεριστές, λέει δίχως να τον ρωτήσεις, δε θα σου πω τι ψήφισα, ή μασάει το ψέμα Νέα Δημοκρατία ή Δημάρ αντίστοιχα. Αλαφιασμένος στη γωνία και συμπλεγματικός, θέλει προσοχή βέβαια. Μου έλεγε φίλος προχτές, Ελληναράδες θα βρεις και στους φιλελεύθερους και τους δημοκράτες αριστερούς, ακόμα και ανάμεσα στους δικούς μας, τους ομοφυλόφιλους. Δε διαφωνώ. Η ανθρώπινη ιστορία και εμπειρία, όχι μόνο η νεοελληνική, αγαπά και με το παραπάνω τα οξύμωρα.

Η κοινωνία μας, –ας μου επιτραπεί μία εκτίμηση που δε βασίζεται σε εμπεριστατωμένη μελέτη–, υποδιαιρείται σε τρία ευδιάκριτα τρίτα. Το ένα, το κομμάτι που αστικοποιήθηκε κακήν κακώς, όπου συνήθως ευδοκιμούν οι Ελληναράδες και γενικότερα οι δυνάμεις της αδράνειας, το άλλο το φιλοευρωπαϊκό και δυνάμει φιλελεύθερο, και ένα τελευταίο, αυτό που ακολουθεί όποιο απ’ τα προηγούμενα δύο κυριαρχεί ή δίνει την εντύπωση ότι κυριαρχεί. Ο τόπος κατάντησε σκοτεινό και ερμητικά κλειστό δωμάτιο. Έχει ανάγκη από φως και αέρα, ν’ ανοίξει κάποιος ένα παράθυρο ή την πόρτα. Χρειάζεται ελευθερία. Πρέπει να εκφραστεί το δυνάμει φιλελεύθερο κομμάτι του.

Θα αρκούσε μία κίνηση σε συμβολικό καθαρά επίπεδο, προωθημένη από τη δυναμική πολιτική ηγεσία ενός αστικού κόμματος (μα τι λέω, σε μια χώρα όπου προτείνουν κριτήρια αίματος / γένους στη διάκριση των πολιτών οι βουλευτές του κατεξοχήν τέτοιου κόμματος!), κάποιος θαρραλέα να προωθούσε τα δύο σύγχρονης δημοκρατικής ευαισθησίας ζητήματα: το διαχωρισμό κράτους - εκκλησίας και τον πολιτικό γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Να θυμίσει τα θεμελιώδη του Διαφωτισμού. Ν’ απευθυνθεί με κύρος στη φιλοευρωπαϊκή μεσαία τάξη (που κατά τα άλλα χειμάζεται από τη συνεχιζόμενη ακραία κρατικίστικη οικονομική πολιτική). Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα της απελευθέρωσης του ατόμου από την κοινωνία. Όποιος τηρεί τους νόμους –δεν ενδιαφέρει Έλληνας ή Τούρκος, χριστιανός ή εβραίος, με αυτόν ή τον άλλο ερωτικό προσανατολισμό ή ταυτότητα φύλου– έχει απολύτως ίσα δικαιώματα. Αυτό είναι το παράθυρο. Ένας να το ανοίξει και οι φοβίες θα διαλυθούν πολύ γρηγορότερα απ’ όσο φανταζόμαστε. Έπειτα με την ελάχιστη κίνηση θ’ ανοίξει και την πόρτα, την οικονομία δηλαδή. Το μικρότερο και ορθολογικότερο κράτος.

athensvoice

Γιατί έφυγα από την Ελλάδα, πολύ πριν την κρίση (και γιατί δεν θα ξαναγυρίσω).

"Χαίρετε. Κατ΄αρχάς να συστηθώ: με λένε Ιωάννα. Είμαι Φυσικός, σύζυγος, και μαμά. Είμαι Ελληνίδα, αλλά αισθάνομαι σκόρπια παντού. Στην Ελλάδα δεν ταιριάζω, γιατί είμαι "αλλιώς". Πάντα ήμουν δηλαδή. Και όντας Ελληνίδα, δεν ταιριάζω πουθενά αλλού. Αλλά από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ονειρευόμουν μια ζωή σε αυτό το "αλλού". Και σήμερα, που δεν ζω πια στην Ελλάδα, είμαι πολύ, μα πολύ ευτυχισμένη και δε θέλω ποτέ, μα ποτέ να επιστρέψω στην κόλαση της πατρίδας μου, εκτός κι αν αυτή η πατρίδα αλλάξει δραματικά. Θα αρχίσω εξηγώντας σας γιατί ήμουν στην Ελλάδα δυστυχισμένη, και γιατί η ζωή μου στη Γερμανία με έκανε ευτυχισμένη.

Όταν μπήκα στην εφηβεία και άρχισα να αλληλεπιδρώ με τον κόσμο γύρω μου χωρίς την προστασία των γονιών μου, άρχισαν παράξενα πράγματα να συμβαίνουν. Θα σας δώσω τρία παραδείγματα:

  1.Μια φορά πήγα στο περίπτερο να αγοράσω ένα παγωτό, έχοντας μόνο ένα πεντοχίλιαρο (ελπίζω το αναγνωστικό κοινό να τα θυμάται τα πεντοχίλιαρα...). Ο περιπτεράς μου έδωσε το παγωτό, αφού με έβρισε πατοκορφιστί, ένα νέο και μικρόσωμο κορίτσι. "Δεν ντρεπόμαστε λίγο" - κάποια από τα πιο ήπια λόγια του - "να πηγαίνουμε με τα πεντοχίλιαρα να αγοράζουμε ένα παγωτό των τετρακοσίων δραχμών!" Δεν αντέδρασα, όπως γενικά δεν αντιδρώ σε τέτοιες καταστάσεις, γιατί με σοκάρουν και μου κόβεται η μιλιά. Ίσως τελικά να είμαι πολύ δειλή, ή ευαίσθητη. Το ίδιο μου συνέβαινε τακτικά όταν πήγαινα να αγοράσω εισιτήρια στα ταμεία του ΗΣΑΠ, έτσι ώστε έγινε ένας καθημερινός παράγοντας στρες στη ζωή μου. Ο πατέρας μου εντυπωσιαζόταν: "μα καλά εμένα ποτέ κανείς δε με έχει βρίσει". Ναι, αγαπητέ μπαμπά. Αλλά δεν είσαι ένα μικρόσωμο κορίτσι! Οι δειλοί άνθρωποι πάντα στους αδυνατότερούς τους προσπαθούν να δείξουν τη "δύναμή" τους.

  2.Όταν πήγαινα στο πανεπιστήμιο, τα λεωφορεία που μας έφερναν στην Πανεπιστημιούπολη ήταν πάντα γεμάτα ως το ταβάνι με φοιτητές στοιβαγμένους σαν σαρδέλες. Σαν να μην έφτανε αυτό, δεν ήξερες ποτέ αν και πότε το λεωοφορείο θα έρθει. Φυσικά ως βετεράνος είχα μάθει τις καλύτερες ώρες και τα καλύτερα λεωφορεία που θα μπορούσα να πάρω χωρίς να ποδοπατηθώ. Θυμηθείτε, μικρόσωμο κορίτσι - έχω χάσει την ανάσα μου πολλές φορές σε στοιβαγμένο λεωφορείο... Αλλά μια μέρα είπα να δοκιμάσω την τύχη μου με το λεωφορείο 250, που έκανε το γύρο της πανεπιστημιούπολης του Ζωγράφου. Πήγα μια στάση νωρίτερα από τον Ευαγγελισμό, για να μην συμπέσω με το φοιτητομάνι που ανέβαινε στην επόμενη στάση. Πολλοί άλλοι φυσικά ήξεραν αυτό το κόλπο. Περίμενα, και περίμενα, και περίμενα, μαζί με όλους τους υπόλοιπους. Έρχεται ένα λεωφορείο, στοιβάζεται το φοιτητομάνι. Τόσοι πολλοί μπήκαν μέσα, που ένα σακίδιο έμεινε να κρέμεται έξω από την κλειστή πόρτα. Και μετά πάλι περίμενε. Μετά από ώρα έρχεται άλλο λεωφορείο. Τα ίδια, πού να μπεις - και να θέλεις πρέπει να έχεις κάνει προπόνηση σε χέβι μέταλ συναυλία για να επιβιώσεις. Και πάλι απ΄έξω. Στο τρίτο λεωφορείο που δεν μπόρεσα να μπω, έπαθα κρίση νεύρων. Δεν πληρώνω τα εισιτήριά μου; Δεν πληρώνουν οι γονείς μου διπλούς και τριπλούς φόρους; Ο πατέρας μου για το μαγαζί του πληρώνει φόρο ιδιοκτησίας, και επιπλέον, επειδή κατά τη νομοθεσία πληρώνει νοίκι στον εαυτό του, πρέπει να πληρώνει φόρο για το νοίκι που λαμβάνει. Με όλους αυτούς τους φόρους και παραφόρους και τα εισιτήρια και όλα αυτά που πληρώνουμε, γιατί να μην μπορώ να πάω στο μάθημά μου; Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό το απλό πράγμα, που οποιοσδήποτε φοιτητής στον κόσμο μπορεί να θεωρεί δεδομένο;
  3.Στο πρώτο εξάμηνο στο πανεπιστήμιο δεν τα πήγαινα και πολύ καλά. Το στρες των εισαγωγικών εξετάσεων και η σχεδόν απάνθρωπη τακτική των δασκάλων στο φροντιστήριο ("άσχετοι! χαζοί! δεν θα περάσετε ποτέ!") με είχαν επηρεάσει φαίνεται, έτσι ευαίσθητη που είμαι, με λεπτό πετσί. Αλλά έδωσα στην πρώτη εξεταστική μερικά μαθήματα, στα οποία δεν πήγα και τόσο καλά όσο ήθελα. Τότε είχαμε μια στενή οικογενειακή φιλία με τον νομικό σύμβουλο του Πανεπιστημίου Αθηνών, έναν αξιόλογο άνθρωπο του πνεύματος, τον οποίο επισκεπτόμουν πού και πού στο γραφείο του. Μία από εκείνες τις ημέρες, κατεβαίνοντας από τη σχολή μετά από την εξέταση σε ένα μάθημα, είπα να περάσω να τον χαιρετήσω. "Πώς πήγαν οι εξετάσεις", με ρωτάει." Όχι και τόσο καλά", του απαντάω. "Γιατί;" με ρωτάει. "Ε, δεν είχα προετοιμαστεί και τόσο καλά", του απαντάω. Τότε εκείνος βάζει το χέρι στο τηλέφωνο. "Πες μου το όνομα του καθηγητή και θα το κανονίσω", μου λέει."Όχι", του λέω. "Έλα βρε πες μου το όνομά του, τι σε νοιάζει εγώ είμαι εδώ", συνεχίζει. Εξακολουθώ να αρνούμαι, και εξακολουθεί να με πιέζει. Θα καταλάβατε μέχρι τώρα ότι στα νιάτα μου δεν τα κατάφερνα και πολύ καλά υπό πίεση. Κάποια στιγμή η αδικία αρχίζει να με πνίγει. Γιατί δε με αφήνει ήσυχη, να πάρω το δρόμο μου όπως εγώ το θέλω; Τα δάκρυα μου έρχονται στα μάτια, και για κακή μου τύχη δεν μπορώ να τα συγκρατήσω πριν φύγω τρέχοντας σχεδόν από το γραφείο του. Με ακολούθησε, με καθησύχασε ότι δεν θα τηλεφωνήσει στον καθηγητή, με αγκάλιασε και μου είπε: "Αυτό ήταν το πιο ωραίο δάκρυ που έχω δει ποτέ μου". Την ιστορία τη διηγούμαι και δακρύζω ακόμα και σήμερα, πάνω από μια δεκαετία αργότερα. Αυτός ο υπέροχος άνθρωπος δεν είναι πια στη ζωή.

Όποιος δεν έχει κοντέψει να χάσει τις εξετάσεις του επειδή έχει κλείσει η λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας για να περάσει κάποιος "επίσημος" με τη λιμουζίνα, ίσως δεν μπορεί να καταλάβει τι εννοώ. Όποιος δεν έχει καθίσει σε αμφιθέατρο όντας η μόνη ψυχή που δεν αντιγράφει - δεν καταδέχεται να αντιγράψει - δεν ξέρει τι εννοώ. Όποιος δεν έχει απηυδήσει με τις φοιτητικές παρατάξεις, που αν είχαν κάποια χρησιμότητα κάποτε τώρα μόνο το πανεπιστημιακό έργο κωλύουν, δεν μπορεί να συλλάβει τι θέλω να πω. Όποιος δεν έχει προσπαθήσει πάντα να είναι ευγενικός, μόνο για να αντιμετωπίσει κακή παιδεία, αναίδεια και βρισιές, τότε σίγουρα δε μπορεί να με νιώσει. Όποιος δεν θέλησε πάντα να στηριχτεί στις δυνάμεις του, στο μυαλό του, και όπου φτάσει, ας μην είναι και πολύ ψηλά αυτό το "όπου", δεν πρόκειται να πιάσει το νόημα των γραφόμενών μου. Όποιος, τέλος, δεν έχει αισθανθεί την ανάγκη να πει "ΟΧΙ", όχι ρε γαμώτο, δεν θέλω το ρουσφέτι σου, δεν θέλω τη βοήθειά σου, δεν θέλω να φοροδιαφύγω, δεν θέλω να είμαι άλλος ένας φταίχτης, δεν μπορεί καν να διανοηθεί τι εννοώ.


Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα και από μια άλλη οπτική γωνία:

  1.'Όταν πρωτοπήγα στη Γερμανία, μια μέρα συνειδητοποίησα ότι είχα μόνο πενηντάευρο για να πάω για μερικά ψιλοπράγματα στο σούπερ μάρκετ, και απευθύνθηκα στον Γερμανό σύντροφό μου τρομοκρατημένη: τι κάνω τώρα; Είχα τόσο αγχωθεί με την προοπτική του βρισίματος, που η ήρεμη απάντησή του ότι δεν πειράζει καθόλου, με εντυπωσίασε και με ιντρίγκαρε. Αποφάσισα να κάνω το πείραμα που πολλές φορές έχω επαναλάβει από τότε: πενηντάευρο στο ταμείο, για δύο ψιλοπράγματα. Κανείς δε μου φώναξε. Ούτε μία φορά. Ούτε όταν δεν είχαν ρέστα. Κάποιες φορές με ρωτούν ευγενικά μήπως έχω κάποια κέρματα. Κάποιες άλλες φορές πηγαίνουν στα άλλα ταμεία, ψάχνοντας για τα κατάλληλα χαρτονομίσματα, που το δικό τους ταμείο μπορεί να μην έχει. Αλλά κανείς - μα κανείς - δεν ήταν τόσο αγενής, απαίδευτος, υπάνθρωπος ώστε να με βρίσει.
  2.Μετά από μερικά χρόνια παραμονής στη Γερμανία, έπιασα τον εαυτό μου να γίνεται ανυπόμονος και να κοιτάει το ρολόι, αν το λεωφορείο ή το τραμ είχε καθυστερήσει δύο ή τρία λεπτά από την προκαθορισμένη ώρα έλευσής του. Κάποιες φορές, περιμένοντας στο σταθμό του τρένου, όταν ανακοινωνόταν μια πεντάλεπτη ή δεκάλεπτη καθυστέρηση από τα μεγάφωνα, έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται "Τυπικό! Γερμανικά τρένα, σπάνια στην ώρα τους ..." Και μετά η φωνή της λογικής με επανέφερε στην τάξη. Τι θα είχα να περιμένω στην Ελλάδα; Ένα πακτωμένο λεωφορείο που ίσως να έμπαινα μέσα, ίσως και να μην έμπαινα, και σε κάθε περίπτωση δε θα μπορούσα να κανονίσω ακριβή ραντεβού γιατί δεν θα ήξερα αν θα περίμενα δύο ή είκοσι λεπτά στη στάση. Καλές πιθανότητες να μη μπορώ να κατεβώ από το λεωφορείο σε ώρα αιχμής. Και τώρα που έχω παιδιά, με το καρότσι στα ελληνικά πεζοδρόμια; Το δοκίμασα μια φορά, και ευχαριστώ δε θα πάρω. Γιατί να πρέπει να βγάλω το βρέφος μου στο δρόμο; Κάποτε αναρωτιόμουν γιατί η Γερμανία έχει τόσο πολλούς περισσότερους αναπήρους από την Ελλάδα. Τους βλέπεις παντού, στο σούπερ μάρκετ, στην αγορά, να κυκλοφορούν. Μετά συνειδητοποίησα ότι η Γερμανία δεν έχει ποσοστικά περισσότερους αναπήρους, αλλά έχει πεζοδρόμια στα οποία μπορούν να κυκλοφορήσουν, δημόσια κτίρια στα οποία μπορούν να μπουν, πάρκα στα οποία έχουν πρόσβαση. Περπατήστε μια μέρα στην Εμμανουήλ Μπενάκη στο κέντρο της Αθήνας και θα δείτε τι εννοώ.
  3.Για τα ρουσφέτια, τις παρανομίες, τις αντιγραφές στα πανεπιστήμια, τις φοροδιαφυγές, τι να πω. Δεν θα το σχολιάσω καν. Τα πράγματα αυτά είναι ανήκουστα για τους περισσότερους Γερμανούς, όπως ήταν πάντα ανήκουστα για μένα. Γι' αυτό ήμουν πάντα η απροσάρμοστη. Γι' αυτό έπρεπε να φύγω από ένα σύστημα, μια νοοτροπία που με κατέπνιγε και θα με χαντάκωνε στο τέλος - κι εμένα και την υψηλή νοημοσύνη μου, και τα πολλά ταλέντα μου.

Θα μου πείτε, δε σου λείπει η Ελλάδα; Ναι, κάποια πράγματα μου λείπουν. Η αυθεντική φέτα. Η παραλία, τα καλοκαίρια. Το σουβλάκι. Κάποιοι - λίγοι και εκλεκτοί - φίλοι, όσοι δηλαδή δεν έχουν κι αυτοί προ πολλού μετοικήσει σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Το φαγητό δε μου λείπει, γιατί μια χαρά μπορώ να μαγειρεύω όλα τα παραδοσιακά φαγητά μόνη μου. Ούτε μου λείπει η νοοτροπία, αυτή που διαπερνάει όλους τους τομείς της ζωής, από τα χαμηλότερα έως τα υψηλότερα σκαλιά των ιεραρχιών, δε μου λείπει η σαθρότητα και η αδικία. Και να σας πω και κάτι άλλο: στη Γερμανία βρήκα για πρώτη φορά μετά από χρόνια πραγματικές τομάτες, σαν αυτές που έκοβα μικρή από το μποστάνι του θείου μου, γεμάτες άρωμα και γεύση. Όχι αυτά τα υπερφουσκωμένα άγευστα και νερουλά εκτρώματα του ελληνικού σούπερ μάρκετ και - συχνά - της ελληνικής λαϊκής. Στη Γερμανία ο αγρότης ακούει τις συμβουλές του γεωπόνου και δεν μαζεύει τα φρούτα δυο μέρες αφού έχει ραντίσει, γιατί "έλα μωρέ τι ξέρει αυτός, μόνο και μόνο επειδή έχει ένα χαρτί;". Στη Γερμανία πληρώνεις εισφορές και έχεις παροχές. Πας με την κάρτα υγείας σου σε όποιον γιατρό θέλεις, γεννάς σε όποιο νοσοκομείο θέλεις, και ο γιατρός δεν γνωρίζει τι είναι "φακελάκι". Αν του έλεγες να του δώσεις παραπάνω χρήματα, θα σου απαντούσε "περίμενε να φέρω το βιβλιαράκι να σου κόψω απόδειξη" - στην σπάνια περίπτωση που δε θα σε κοιτούσε σαν να ήσουν παράφρων. Στη Γερμανία ο υπάλληλος της καφετέριας δε σου μιλάει στον ενικό, δεν είστε φιλαράκια από το πρώτο λεπτό. Ξέρω ότι σε πολλούς αρέσει αυτή η νοοτροπία, αλλά αυτή η νοοτροπία φέρνει μαζί της σχόλια του τύπου "Γιατί να χάσω την ώρα μου να σου πω τις γεύσεις του παγωτού, αφού τελικά βανίλια θα πάρεις" - ναι, μου έχει συμβεί όταν ήμουν έφηβη, και ναι, ντρέπομαι να το ομολογήσω, έκανα μόκο και πήρα βανίλια καθώς ήμουν μικρό κορίτσι και οι αγενείς σερβιτόροι με τρομοκρατούσαν.

Δε λέω ότι κανείς στη Γερμανία δεν είναι αγενής, κανείς δε φοροδιαφεύγει, δε λέω ότι είναι ο παράδεισος επί της γης. Για παράδειγμα, ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά προβλήματα της Γερμανίας είναι ο αντρικός σωβινισμός, που καλύπτεται κάτω από την ταμπέλα "παράδοση" και υπαγορεύει τη γυναίκα στο σπίτι με τα παιδιά. Το γνωρίζετε ότι μόνο 6% των γυναικών με δύο παιδιά στη Γερμανία δουλεύουν full-time; Είναι τραγικό, και οι προσπάθειες του Γερμανικού κράτους να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα φέρνουν μικρά αποτελέσματα. Είναι κι αυτό θέμα νοοτροπίας, όπως όλα τα κακώς κείμενα της Ελλάδας είναι θέμα νοοτροπίας.

Αλλά όταν πρωτοπάς στη Γερμανία, όταν βλέπεις αυτή τη ζωή που θα μπορούσες να έχεις, είναι πραγματικά σαν να είσαι στον παράδεισο. Δεν έχεις τις δεκάδες καθημερινές μικρές πηγές άγχους που έχεις στην Ελλάδα - Θα με βρίσουν στο ταμείο; Θα μπορέσω να μπω στο λεωφορείο; Θα βγάλω άκρη στη δημόσια υπηρεσία; Θα μπορέσω να περάσω το φανάρι χωρίς κάποιος να περάσει με κόκκινο και να με πατήσει; Η δημόσια υγεία, η ηρεμία, η αποκέντρωση, τα μεγάλα και φωτεινά διαμερίσματα, το πράσινο, τα πάρκα, ο χώρος, η τάξη και η ασφάλεια - πράγματα εξωγήινα για εμάς τους Έλληνες, πρέπει να τα δεις για να τα πιστέψεις. Οι δημόσιες υπηρεσίες, είτε γεμάτες με πολίτες σε αναμονή είτε άδειες, ανάλογα με τον πληθυσμό της κάθε πόλης, ωστόσο πάντα με υπαλλήλους που σε βοηθούν όπως μπορούν να βγάλεις άκρη και δε σε στέλνουν σαν μπαλάκι του πιγκ-πογκ από τον έναν στον άλλο, για να σου πουν στο τέλος ότι πρέπει να έχεις εκείνο το ακριβές έγγραφο και αλλιώς δεν θα γίνει η δουλειά σου. Ναι, και η γραφειοκρατία μπορεί να είναι ευέλικτη. Αλλά και να πας και στη μπυραρία μπορείς, να κατεβάσεις μπύρες μέχρι αργά τη νύχτα με τους φίλους σου, να πας και στο κλαμπ μέχρι το πρωί αν θέλεις - για όσους πουν ότι οι Γερμανοί είναι βαρετοί και δε διασκεδάζουν. Αλλά φυσικά δεν θα πας στα μπουζούκια μέχρι τις 5 το πρωί, ξοδεύοντας χρήματα που δεν έχεις, χρωστώντας σε δεκαπέντε πιστωτικές κάρτες, και κρύβοντας ό,τι μπορείς από την εφορία, ενώ είσαι ήδη υπεράριθμος στην δημοσιοϋπαλληλική θέση που πήρες με ρουσφέτι. Αν αυτή είναι η ζωή που επιθυμείς, τότε μείνε στην Ελλάδα, μη αλλάζοντας τον τρόπο ζωής σου, και συνέχισε να κατηγορείς τους Γερμανούς για όλα τα κακά της μοίρας σου, που επί τουλάχιστον 30 χρόνια χωρίς να το συνειδητοποιείς ρίχνεις ο ίδιος στο κεφάλι σου.

Ιωάννα

Υποσημείωση: έχω έναν Γερμανό συνάδελφο που δούλεψε επί 2 χρόνια στην Ελλάδα. Μου είπε μια φορά: "Νόμιζα ότι στη Γερμανία η γραφειοκρατία ήταν χαοτική και ότι οι τράπεζες ήταν ανοργάνωτες. Μετά έζησα στην Ελλάδα, και τώρα δε θα ξαναπαραπονεθώ ποτέ."

antikleidi