Περί φιλελευθερισμού και μεσαίας τάξης

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να ασχολείται με τα πολιτικά, συχνά άκουγα τη φράση, «η μεσαία τάξη είναι η ραχοκοκαλιά της οικονομίας». Στην πραγματικότητα ομως, σχεδόν κανείς δεν ασχολείται με τη μεσαία ταξη, των απλών λαϊκών ανθρώπων, που συνεχώς απαξιώνεται και σηκώνει τα βάρη όλοκληρης της ελληνικής κοινωνίας. 

Μπορεί λόγω της απομύζησης να μην αποτελεί πια το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, αλλά αναμφισβήτητα παραμένει ισχυρη μεταβλητή στις πολιτικές εξελίξεις. 

Ασχέτως παντως με το πως ορίζει ο καθένας μας την μεσαία τάξη, ιστορικά τα μεσαία στρώματα καλύπτονταν ιδεολογικά είτε από τον λεγόμενο κεντρώο χώρο, είτε συχνά παρέμεναν πολιτικά άστεγα. Είναι γνωστό ότι ο κεντρώος χώρος στην σύγχρονη πολιτική, συνήθως συνδυάζει ιδεολογικά στοιχεία κι από την αριστερά κι από την δεξιά, δηλαδή ιδέες που έχουν ως αφετηρία τους την φιλελεύθερη σκέψη. 

Οι πολιτικά άστεγοι του μεσσαιου χώρου αποτελούν την μερίδα του λεοντος και ουσιαστικά αυτός είναι κι ενας λόγος της δημοφιλίας τους. Αριστεροί και δεξιοί φλερτάρουν με τον «άστεγο» μεσαίο χώρο για να αποσπάσουν τους πολυπόθητους ψήφους και συνήθως σπαταλιούνται σε ανουσιες πολιτικές αντιπαραθέσεις έχοντας πάντα στο μυαλό τους ένα πράγμα. 

Η Αριστερά για να πλησιάσει τους ψηφοφορους του μεσαίου χώρου, φοράει το μανδύα της κεντροαριστεράς, μιας «light» έκδοσης των φιλελεύθερων ιδεών που αντιλαμβάνεται ως προϋπόθεση τον παρεμβατικό ρολο του κράτους σε κοινωνικά ζητήματα. Η συνηθης τακτική της Αριστεράς όπως ξέρει να κάνει καλα είναι να πουλάει λαϊκισμό και καταστροφολογία.  Κατηγορεί τους άλλους και λέει όμορφα λόγια, αλλά ουσιαστικά ανεφάρμοστα που απλά αρέσουν στον κόσμο να τα ακούει. 

Η Δεξιά από την άλλη ντύνεται με τη λεοντή της κεντροδεξιάς, μιας φοβικής ελληνικής κεντροδεξιάς τύποις φιλελεύθερης που φοβάται να αποβάλλει τα σοσιαλιστικά της βαρίδια. Επίσης, μεγάλο μερος της Δεξιάς παράμενει αποκομμένο και συνηθως συναθροίζεται με μια κατηγορία «φίλων της ελευθερίας» που ταυτίζεται με μια πολιτική αριστοκρατία ελιτιστών που αγνοεί την πραγματική οικονομία, τα αληθινά προβλήματα της μεσαίας τάξης και ταυτόχρονα αφήνει χώρο σε μια μασκαρεμένη Αριστερά. 

Κατά συνέπεια, η ανεπάρκεια πολιτικών χώρων να καλύψουν ιδεολογικά τους κεντρώους, συχνά οδηγεί ψηφοφορους του μεσαίου χώρου να φλερτάρουν με ρητορικές ολοκληρωτισμού. Και επι της ουσίας η εξήγηση του φαινομένου είναι εύκολη αν δούμε ποιο ακριβώς είναι το αμαγαλμα λαϊκισμού και ελιτισμού.

Να αντιληφθούμε ότι λαϊκισμός και ελιτισμός είναι καταστροφικά εργαλεία σε χέρια πολιτικών που αποπροσανατολίζουν, οδηγούν στην πόλωση, τον εθνικό διχασμό και φθείρουν πολιτικά και οικονομικά αναλφάβητους ψηφοφόρους. Κι ένας ψηφοφόρος δεν μπορεί να είναι υπεύθυνος απέναντι στον δημοκρατικό του ρόλο αν αγνοεί βασικές πολιτικές και οικονομικές έννοιες.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλεγε, «όταν είσαι γνήσια λαϊκός, απεχθάνεσαι τον λαϊκισμό και όταν είσαι υπεύθυνος δημοκράτης, πολεμάς τον ελιτισμό».

Υπάρχει λοιπόν επιβεβλημένη ανάγκη ο μεσαίος χώρος, άνθρωποι απλοί λαϊκοί που σηκώνουν στην πλάτη τους το μεγαλύτερο βάρος της οικονομίας μας να βρουν πολιτική στέγη. Χρειάζεται λοιπόν να υπάρχει ο χώρος εκείνος που ξεπερνάει τις αγκυλώσεις του και προσαρμόζεται  σαν ζωντανός οργανισμός στα αυτοάνοσα νοσήματα.  Χρειάζεται να υπάρχει ο χώρος εκείνος που έχει αφετηρία σκεψης του την Λογική, την πίστη στους Θεσμούς και την γνήσια αγάπη του στην Ελευθερία.  Ένας πολιτικός χώρος βαθιά δημοκρατικός που μάχεται τη μισαλλοδοξία με επιχειρήματα και πειθώ. Ένας χώρος που θέλει τις μεταρρυθμίσεις και επιδιώκει τις αλλαγές. 

Επιπλέον σήμερα, η Αριστερά ας αφήσει το αντιδεξιό αφήγημα και η συντηρητική δεξιά ας αντιληφθεί την αξία της φιλελεύθερης σκέψης και την σπουδαιότητα της με βαση τα σημερινά δεδομένα, όπως και το γεγονος πως δεν υπάρχουν περιθώρια για ιδεολογικους πολεμους. 

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε πει, «ξεκίνησα φιλελεύθερος και τερματίζω φιλελεύθερος» κι όσοι αντιλαμβάνονται την ουσία των εξελίξεων σίγουρα αντιλαμβάνονται πως η προτεραιότητα στην ουσία της έννοιας της ελευθερίας - όχι απλά προς χάριν συζήτησης -  είναι μονόδρομος για την μάχη ενάντια στον λαϊκισμό, την μισαλοδοξια και τον ελιτισμό.  

Φαινόμενο Dr. Jekyll and Mr. Hyde.

Ζούμε μια περίοδο κρίσης και παραμορφωτικών κατόπτρων όπου ο καθένας δημιουργεί μια πολιτική κίνηση. Μοιάζει λοιπόν, ως επιτακτική ανάγκη, εξαιτίας των καιρών να υπάρξουν ρεύματα και προσπάθειες ανασυγκρότησης. Κάποιες πιθανόν να ευοδώσουν και να αποτελέσουν την απαρχή μεγάλων αλλαγών και εξελίξεων. Κάποιες πάλι πιθανόν να αποτελέσουν μόνο το τελευταίο κρησφύγετο των ανθρώπων εκείνων που κινήθηκαν στο κέντρο του πυρήνα των σχέσεων με την διαπλοκή. Για να περιχαρακωθούν τα όρια των πολιτικών σχημάτων που θα δημιουργηθούν πιθανόν να υπάρξουν και αλλοιώσεις εννοιών και συμβόλων με σκοπό να φέρουν στα μέτρα τους έννοιες και κατακτήσεις.

Αν εξετάσουμε την σύγχρονη πολιτική ιστορία θα δούμε ότι δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο. Η μεταπολίτευση γέννησε πολιτικά σχήματα «τζεκυλ και χαιντ» που πρωταγωνίστησαν επί σειρά δεκαετιών στην πολιτική ζωή του τόπου. Παράδειγμα το ΠαΣοΚ του Ανδρέα που τότε δήλωνε πως, «Πρέπει να θέσουμε τέρμα στην εξάρτηση από το Πεντάγωνο των HΠA και από το NATΟ» κατέληξε να έχει ηγέτη τον Ε. Βενιζέλο και να συγκυβερνά με την νεολαϊκή δεξιά του Α. Σαμαρά εξυπηρετώντας τις επιταγές τις «γερμανικής» Ε.Ε.. Η απάντηση στο ερώτημα πως πήρε τέτοια τροπή το σοσιαλιστικό ΠαΣοΚ είναι απλή. Ο Ανδρέας κυβέρνησε δημιουργώντας μεν μεσαία τάξη, αλλά ταυτόχρονα έθετε την βάση για γενιές υπερχρεωμένων νοικοκυριών. Χρησιμοποίησε τα Μ.Ο.Π. και το Α΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης για να δημιουργήσει μια πρόσκαιρη και εικονική ευμάρεια, αλλά την ίδια στιγμή ξεκλήριζε την πραγματική αγορά. Και αυτό γινόταν γιατί ο «σοσιαλιστικός αλτρουισμός» έβαλε την χώρα σε ένα φαύλο κύκλο δανεισμού. Τα πρώτα δάνεια δεν μπορούσαν να ξεπληρωθούν από τους φόρους μιας και η χώρα των υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων και της γραφειοκρατίας είχε αποβιομηχανοποιηθεί ολοκληρωτικά. Οι τόκοι των δανείων δεν μπορούσαν να εξυπηρετηθούν με αποτέλεσμα να σέρνεται η χώρα σε επαναδανεισμό. Η πολιτική σημαία του κινήματος, «Εθνική Ανεξαρτησία-Λαϊκή Κυριαρχία-Κοινωνική Απελευθέρωση» τελικά αποτέλεσε την λεοντή του κρατισμού και των πελατειακών σχέσεων. Στο μεγαλύτερο σύνολο του το κίνημα κατέληξε να αποτελεί το σπίτι κάθε άεργου τυχοδιώκτη που αναζητούσε την εύκολη λύση. Οι εξαιρέσεις ελάχιστες που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ορισμένων ρομαντικών και πραγματικών αγωνιστών και ιδεολόγων.

Στον ίδιο παρανομαστή κινήθηκε και η «φιλελεύθερη» - λαϊκή – κεντροδεξιά παράταξη της Νέας Δημοκρατίας. Όπως προσδιόρισε ο ιδρυτής της, Κωνσταντίνος Καραμανλής, το ιδεολογικό στίγμα του κόμματος στο συνέδριο της Χαλκιδικής το 1979, η Νέα Δημοκρατία ασπάζεται τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό που αναγνωρίζει την ελευθερία της αγοράς με τη ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους χάρη της κοινωνικής δικαιοσύνης. Όμως, η θεσμική ασυνέχεια της παράταξης από την στιγμή που έγινε η πολιτική ομπρέλα θιασωτών της Χούντας, του Βασιλιά, της άκρας δεξιάς και πολλών άλλων, καθώς και η αλλοίωση του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού κατά Άνταμ Σμίθ οδήγησαν στην αποδυνάμωση των «χάρτινων» ισορροπιών. Κατά τον Άνταμ Σμίθ (1723-1790), στόχος του κράτους είναι να προστατέψει τους πλούσιους από τη βία και την αρπακτική διάθεση (rapacity) των φτωχών, διατηρώντας τη χρήσιμη ανισότητα στις περιουσίες, η οποία αναγκαία προκύπτει από τον διαφορετικό βαθμό εργατικότητας, ικανοτήτων και επιμέλειας των πολιτών. Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως στον Πλούτο των Εθνών ρητά αναφέρει ότι η αναγκαιότητα της δημιουργίας διακυβέρνησης προκύπτει όσο αυξάνεται η κατοχή ιδιοκτησίας. Και τελικά εντός της γαλάζιας παράταξης η πλάστιγγα έγειρε υπέρ του ολοένα και μεγαλύτερου κρατικού παρεμβατισμού. Η σκέψη του Σμίθ ερμηνεύτηκε από αντίστροφη σκοπιά. Ο νεοδημοκρατικός πατερναλισμός με αφορμή την κοινωνική δικαιοσύνη επικράτησε και στραγγάλισε την ελεύθερη αγορά. Στην πράξη μια πολιτική και οικονομική σκέψη αποτέλεσε τον μανδύα για να ικανοποιηθούν οι ορέξεις των γαλάζιων παιδιών και μόνο. Η κρατική εξουσία και οι αυλικοί της υπερχρέωσαν την χώρα και αποδυνάμωσαν την αγορά. Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε η διακυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη που παρά τις όσες αξιόλογες προσπάθειες, το γερά ριζωμένο πελατειακό κράτος και οι συντεχνίες δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει το έργο του.

Και οι δυο παρατάξεις της μεταπολίτευσης προσπάθησαν να οριοθετήσουν το πολιτικό τους στίγμα. Οι πορείες τους παράλληλες, αλλά με κοινή κατάληξη. Ο κρατισμός. Οι σκέψεις τους και οι σχολές που ξεκίνησαν να υπηρετούν αλλοτριώθηκαν. Μοναδικός σκοπός έγινε η διατήρηση στην εξουσία και τα «δώρα» που αυτή φέρει.

Σήμερα η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται. Τα σημερινά κόμματα εξουσίας και όσα επιδιώκουν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο προσπαθούν να περιχαρακώσουν την θέση τους στον πολιτικό χάρτη. Η Ν.Δ. συνεχίζει απροκάλυπτα πια να υπηρετεί τον κρατισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη προσπαθώντας να συσπειρώσει πολιτικά άστεγους αριστερούς κάνει άνοιγμα σε ολόκληρο εκείνο το φάσμα που προσδιορίζεται ως αριστερό. Από την άκρα αριστερά έως και την ανένταχτη αριστερά. Στην πραγματικότητα όμως στην προσπάθεια του να έχει ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας πέφτει στην παγίδα του λαϊκισμού και των εύκολων υποσχέσεων. Αποσκοπώντας να πάρει την τύχη της χώρας στα χέρια του μασκαρεύεται με τα χρώματα της σύγχρονης και ανανεωμένης αριστεράς, αλλά στην ουσία δημιουργεί τους δικούς του «πελάτες». Πρόσφορο έδαφος είναι φυσικό να βρίσκουν παλαιά στελέχη της «αριστεράς» που υπηρέτησαν στην πραγματικότητα τον κρατισμό, την γραφειοκρατία, το πελατειακό κράτος και δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με οποιοδήποτε ιδεολογικό υπόβαθρο.

Πολλοί επαναλαμβάνουν την αγωνία τους για το πολιτικό κενό που έχει δημιουργηθεί από την αποδυνάμωση του ΠαΣοΚ. Και αναζητούν σχήματα που θα αποτελέσουν την αφετηρία για την αναγέννηση της «κεντροαριστεράς». Μάλιστα στην προσπάθεια τους αυτή εξισώνουν έννοιες όπως «δημοκρατική παράταξη» με «κεντροαριστερά». Ουσιαστικά όμως δεν υπάρχει κάποια πολιτικό κενό στον συγκεκριμένο χώρο, αφού πολύ καλά υπηρετείται ο κρατισμός τόσο από την ΝΔ. όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για πολιτικά άστεγους κρατιστές που δεν θέλουν να ενταχθούν στον ΣΥΡΙΖΑ που ήδη έχει εκτεθεί αρκετά, αλλά μέσα από ζυμώσεις να προκύψει μια πρόταση διακυβέρνησης που θα καλύπτει τον χώρο του λεγόμενου μεταρρυθμιστικού κοινωνικού φιλελευθερισμού μέχρι και την κεντροαριστερά.

Φαίνεται πως πάντοτε πρέπει ο κρατισμός να έχει πολιτικό μανδύα για να μπορεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο. Είτε είναι γαλάζιος, είτε είναι κόκκινος, ανεξάρτητα από την απόχρωση που θα έχει δεδομένου των απαιτήσεων των καιρών, στην πράξη αποτελεί τροχοπέδη για την ανάπτυξη και την ελευθερία του ανθρώπου. Ζει παρασιτικά από το άτομο και διογκώνεται όσο καταφέρνει να επιβιώσει. Ο πολιτικός μανδύας είναι ένα κόλπο που παραπλανά τους αφελείς και τους ρομαντικούς. Η εκάστοτε ιδεολογία χρησιμοποιείται από τους κρατιστές για να υπηρετήσουν το συμφέρον τους και τίποτε παραπάνω. Καταλήγουμε λοιπόν στο εξής συμπέρασμα. 

Αφού εξ αρχής δεν είναι ευδιάκριτα τα κίνητρα των οποιονδήποτε πολιτικών σχημάτων και καταλήγουμε να συναντάμε το φαινόμενο «δρ. τζέκυλ και μιστερ χαίντ» - άσχετα με το πώς έχουν αυτοπροσδιοριστεί ιδεολογικά, το ερώτημα δεν είναι ποια ιδεολογία υπηρετούν και τι απόχρωση έχουν. Το ερώτημα που πρέπει να υπάρχει στο μυαλό κάθε πολίτη ώστε να βγούμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο είναι αν η πολιτική και οικονομική τους φιλοσοφία υπηρετεί το κράτος και τους αυλικούς του ή υπηρετεί τον ορθολογισμό, την ελευθερία του ανθρώπου, της αγοράς χωρίς κηδεμονίες και την δημιουργική πρωτοβουλία. Όλες οι θεωρίες θα κριθούν με την εφαρμογή τους, όμως σώφρον είναι να διέπονται από αρετές όπως ο Ορθολογισμός, η Δικαιοσύνη, η Ανεξαρτησία, η Ακεραιότητα, η Παραγωγικότητα και η Υπερηφάνεια. Μόνο εάν απαγκιστρώσουμε την σκέψη μας από τον πολιτικό μας μικρόκοσμο θα κατορθώσουμε να δώσουμε ένα καλύτερο μέλλον στον καθένα από εμάς.

Η ΕΡΤ, η ΔΕΠΑ και η ...Φάκα.

Ξαφνικά όλοι αγαπήσαμε την ΕΡΤ που μέχρι τώρα όλοι λατρεύαμε να μισούμε!! Το «κομματικό μικρομάγαζο» για πολλούς έγινε απότομα ο «προμαχώνας της πολυφωνίας» για τους περισσότερους. Ο Σαμαράς χτύπησε διάνα. Βρήκε τον μοναδικό χειρισμό που σε ημέρες δυσκολιών και μιάς μεγάλης αποτυχίας με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ, κυρίως λόγω ερασιτεχνικών και ανόητων χειρισμών των διορισμένων ηγεσιών της, μπορεί να του προσθέσει συμπάθειες και πιθανότατα νέα εκλογική στήριξη.  

Οι αντιπαθείς συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των εργαζομέων στην ΕΡΤ, που ζεί με τις υποχρεωτικές καταβολές του κόσμου, έχουν ήδη απαξιώσει το Ιδρυμα με τις συνεχείς στάσεις εργασίας που την ξέκοψαν από το κοινό των ΜΜΕ. Η κατάργησή της, μαζί και με την κατάργση του σχετικού υποχρεωτικού χαρατσιού, ανακουφίζει ψυχολογικά τους φορολογούμενους και φέρενι σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Αν έστω οι οπαδοί τους γύριζαν τόσον καιρό τους δέκτες τους στα κρατικά κανάλια δεν είχαν τόσο άσχημα οικονομικά βουλιάξει.

Το σημαντικό όμως θέμα είναι η αφορμή της ρήξης, που με βάση τα όσα μέχρι τώρα ακούγονται, είναι πιθανό να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Η διοίκηση της ΔΕΠΑ δεν κατάλαβε απολύτως τίποτε από όσα συνέβησαν. Προχώρησαν σε μιά ιδιωτικοποίηση, αν ήθελαν πράγματι να προχωρήσει, με όλα τα μέτωπα ανοιχτά προσφέροντας δικαιολογίες σε όσους το επιθυμούσαν να την τινάξουν τελικά στον αέρα. Δεν είναι δυνατόν να περιμένεις κάποιος να αγοράσει έναν φορέα που έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με χιλιάδες πελάτες του δίχως να δείχνει έτοιμος να τους διεκδικήσει. Την έπαθε κάποια φορά ο εφοπλιστής Περατικός, με εκκρεμείς κατά την ιδιωτικοποίηση άλλου είδους λογαριασμούς, με τα Ναυπηγεία της Ελευσίνας. Δεν θα την πάθαιναν οι ειδήμονες Ρώσοι – η όποιοι άλλοι – επενδυτές.

Υπήρχε όμως ανοιχτό και το θέμα της ευρωπαικής νομοθεσίας. Μόνο άσχετοι δεν γνώριζαν πως οι ευρωπαίοι έχουν ανοιχτό μέτωπο με την Γκάζπρομ για ζητήματα παραβίασης των κανόνων αντι-τράστ. Η Ευρώπη επιμένει πως οι νόμοι απαγορεύουν εταιρίες με κάθετες δράστηριότητες. Ετσι, δεν μπορεί ο ίδιος φορέας να παράγει, να μεταφέρει και να εμπορεύεται το ίδιο προιόν. Η Γκάζπρομ όμως έτσι κινείται. Και οι Βρυξέλλες ελέγχουν σχετικές της δραστηριότητες στην Ανατολική Ευρώπη. Πως θα δέχονταν παρόμοια εξέλιξη στην Ελλάδα; Ισως αυτό να εξηγεί και το υψηλό τίμημα που φαίνεται να προσέφεραν οι Ρώσοι. Ενταξη στην ελληνική αγορά θα δημιουργούσε προηγούμενο και για αλλού στη Δύση. Ενώ θα μπορούσε κάτι τέτοιο να γίνει μέσω άλλων εταιριών, προφανώς η πρόθεση ήταν να σπάσει, λόγω και ελληνικής οικονομικής κρίσης - το «οχι» της Ευρώπης. Πως θα μπορούσε όμως αυτό να γίνει; Η «δικτατορία του Νόμου», όπως λέει και ο Πρόεδρος Πούτιν, οφείλει να ισχύει παντού.

Η έλλειψη πρετοιμασίας λοιπόν της ελληνικής εταιρίας προκάλεσε μιά άνευ προηγουμένου κρίση απαξίωσης. Που δύσκολα θα μπορούσε να διαχειρισθεί η ελληνική κυβέρνηση που είχε δημιουργήσει κλίμα αισιοδοξίας και καλής αντιμετώπισης της ελληνικής οικονομίας στο εξωτερικό. Η ΕΡΤ λοιπόν αποτέλεσε έναν έξυπνο αντιπερισπασμό. Και στην παγίδα έπεσαν σαν αρχάριοι όλοι. Κόμματα της συγκυβέρνησης, της αντιπολίτευσης και η ίδια η ΕΣΗΕΑ. Ολοι ξιφούλκησαν για την τύχη της ΕΡΤ. Και ξέχασαν την ΔΕΠΑ και την Γκάζπρομ.

Ποιός όμως νοιάζεται για την ΕΡΤ; Μοναχά τα κόμματα που έχουν στελεχή τους εκεί ανάμεσα στους εργαζόμενους. Η καλυτερη ευκαιρία ήταν για την κυβέρνηση να προχωρήσει μπροστά. Και να ξεφορτωθεί ανώδυνα τους ενοχλητικούς τελευταία κυβερνητικούς της εταίρους. Κατηγορώντας τους όλους για φαυλότητα και εμμονή στον παλαιοκομματισμό. Την εξυπηρέτησαν επίσης με το να αρνηθούν τα στελέχη τους να υπογράψουν την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. Να έθει λοιπόν υποχρεωτικά άμεσα στη Βουλή. Και εκεί είτε να την ψηφίσουν, γελοιοποιούμενοι. Είτε να την καταψηφίσουν, και να διαλυθεί ο συνασπισμός. Δίχως να ευθύνεται ο Πρωθυπουργός...

Ετσι κλείνει η φάκα. Το τι θα γίνει αύριο, είναι μιά άλλη εντελώς διαφορετική υπόθεση...

Ανδρέας Ανδριανόπουλος

blemilo

Ως ειδική σύμβουλος στο Υπ.Δικαιοσύνης προσλήφθηκε η Τάνια Ιακωβίδου...

Μοιάζει απίστευτο αλλά είναι αληθινό. Μετά τη θητεία της στο πλευρό του Γρηγόρη Αρναούτογλου και στα πάνελ περιθωριακών καναλιών, η Τάνια Ιακωβίδου συνεχίζει την πορεία στο Υπ.Δικαιοσύνης καθώς ... επιλέχθηκε σε θέση ειδικής συμβούλου του Γ.Γ κ.Σούρλα!

Στο ΦΕΚ που...


...ακολουθεί καταγράφεται η απόφαση διορισμού της:

Θυμίζω ότι η εν λόγω τηλεπερσόνα ήταν υποψήφια βουλευτής με τη ΝΔ στις πρόσφατες εκλογές ενώ ο Αντώνης Σαμαράς την είχε ορίσει αναπληρώτρια γραμματέα κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης του κόμματος.

Αυτοί θα κρατήσουν τη χώρα στο ευρώ;

nonews

Παραίτηση Μάνου απο την ηγεσία της Δράσης και στήριξη σε ΝΔ .

Την παραίτησή του από την ηγεσία της Δράσης υπέβαλε σήμερα στην Κεντρική Επιτροπή...

του κόμματος ο Στέφανος Μάνος.

Σε επιστολή του προς τα μέλη και τους φίλους της Δράσης, εκτιμά ότι το κόμμα απέτυχε να μπει στη Βουλή καθώς μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων της 6ης Μαΐου επέλεξαν αυτή τη φορά τη ΝΔ για να αποτρέψουν την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτο κόμμα. «Η Δράση είναι η παράπλευρη απώλεια», πρόσθεσε.

Παράλληλα επεσήμανε ότι η Δράση θα στηρίξει - με τις λιγοστές της δυνάμεις - την κυβέρνηση Σαμαρά, υπογραμμίζοντας ότι όσο πιο μεταρρυθμιστική είναι η κυβέρνησή του, τόσο θερμότερη θα είναι η υποστήριξη.

onair24

Θα μας τρελάνουν!!

Για να καταλάβω, στον Κυριακάτικο Αδέσμευτο Τύπο του Δ. Ρίζου, έχει πρωτοσέλιδο τον εξής τίτλο;

«Έτσι θα σβήσουμε πάνω από 200 δις από το χρέος. Η πρόταση Τσιπλάκου στον «Αδέσμευτο» για την αντιμετώπιση της κρίσης σημαία από τη Ν.Δ.»

Εύστοχος τίτλος, αλλά όχι για την εφημερίδα που υπηρετεί αυτούς που έφτασαν το χρέος σε αυτά τα ποσά.

Μάλλον ξεχνούν ποιος ήταν κυβέρνηση τα τελευταία πεντέμιση χρόνια. Φαίνεται πως δεν θυμούνται πως πλούτισαν κάποιοι λίγοι και εκλεκτοί.Θέλουν να αγνοούν πως η χώρα έφτασε στην σημερινή κατάσταση.Από ότι φαίνεται όταν υπάρχει ατιμωρησία, η αλαζονεία καλά κρατεί.

Εντάξει, είναι ξεκάθαρο πως ο Δ. Ρίζος «δουλεύει» για το κόμμα που πιστεύει και δικαίωμα του είναι, εμείς όμως τι του φταίμε; Νομίζει αυτός και όλη η ΝΔ πως είμαστε πρόβατα ή ότι έχουμε Αλτζχάϊμερ; Καλή είναι η προπαγάνδα του, όμως μην ξεχνάει πως είναι και ένας σπουδαίος δημοσιογράφος, που το μόνο που καταφέρνει με αυτά τα πρωτοσέλιδα είναι να ξεφτιλίζει τον εαυτό του. Κρίμα!

Δίκαιη φορολόγηση και Κράτος δικαίου

Ένα βασικό σημείο στο οποίο διαφέρει η νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική από εκείνη των προοδευτικών δυνάμεων είναι η εφαρμογή της φορολογίας.

Συγκεκριμένα, οι συντηρητικές, νεοφιλελεύθερες παρατάξεις στοχεύουν στην μειωμένη φορολογία των μεγάλων επιχειρήσεων, γιατί με αυτόν τον τρόπο θα δοθούν κίνητρα για επενδύσεις και οικονομική ανάπτυξη. Επιπλέον, θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και θα καταπολεμηθεί η ανεργία.

Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική. Από την στιγμή που δεν υπάρχουν οι μηχανισμοί να ελεγχθεί το πότε, το πόσο και το που θα επενδυθεί το κεφάλαιο αυτό, οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι.

Γιατί, κατά κανόνα, σε περιόδους κρίσεων, όπως παράδειγμα αυτή που διανύουμε, το ρίσκο αυξάνεται και οι επιχειρήσεις μειώνουν τις επενδύσεις με άγνωστο το πότε θα το αποφασίσουν. Ακόμη, το επιπλέον χρήμα από την μείωση της φορολογίας δεν συνεπάγεται και την αύξηση των επενδύσεων τους. Όταν μια επιχείρηση καλύπτει από τα ήδη υπάρχοντα κέρδη, τις τρέχουσες ανάγκες της, τείνει να αποταμιεύει την διαφορά μεταξύ πραγματικών εσόδων και τρεχουσών δαπανών. Και τέλος, οι επενδύσεις όταν και εάν αποφασιστούν να γίνουν, είτε επενδύονται σε εξαγορές μετοχικού κεφαλαίου των κρατικών επιχειρήσεων, είτε ακόμη απλά καταναλώνονται σε αγορές για χάρη των διοικήσεων των επιχειρήσεων. Με άλλα λόγια, αυτή είναι η φορολογική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας που ο ελληνικός λαός ζήτησε στις 4 του Οκτώβρη να αλλάξει.

Ο ελληνικός λαός ζήτησε να αλλάξει με μια πιο δίκαιη φορολογία για την κοινωνία, όπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την μείωση των εισοδηματικών ανισοτήτων και ως επακόλουθο την αύξηση της ροπής προς κατανάλωση, που τόσο χρειάζεται η αγορά για να επιβιώσει.

Πράγματι, η φορολογική πολιτική των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων εκφράζει το κράτος δικαίου. Μια μορφή φορολογίας που δεν σταματά απλά στην πιο δίκαιη απόδοση άμεσων και έμμεσων φόρων, αλλά δίνει κίνητρα στους μικρομεσαίους να έχουν ειλικρινείς φορολογικές δηλώσεις και καταπολεμά τα υπερκέρδη των λίγων.

Δυστυχώς, όταν μια κυβέρνηση λειτουργεί υπό πίεση, από παράγοντες εντός ή εκτός των τειχών, τότε σίγουρα θα στραφεί στην εύκολη λύση των έμμεσων φόρων προς εκείνους που δεν μπορούν να αποκρύψουν ή θέλουν να καταθέτουν σωστές δηλώσεις. Ως αποτέλεσμα όμως, αυτό που θα λαμβάνει πάντα κάθε κυβέρνηση ως απάντηση θα είναι η αντίδραση του λαού. Το αίσθημα της άνισης μεταχείρισης προς όφελος των ολίγων δυναμιτίζει υποσυνείδητα το μοναδικό «όπλο» που έχει ο λαός. Την φοροδιαφυγή. Με απλά λόγια, όταν νιώθει ο πολίτης πως η ίδια του η κυβέρνηση τον αδικεί θα βρει και αυτός τρόπους να την «αδικήσει» με την σειρά του.

Άρα όσο και να κυνηγηθεί η φοροδιαφυγή, αν δεν στραφεί η φορολογία αρχικά στο να καταπολεμήσει τα υπερκέρδη και την μεγάλη φοροδιαφυγή των ολίγων δεν θα αλλάξει τίποτα ουσιαστικό.


Την χειρότερη μορφή της οικονομικής κρίσης, σίγουρα δεν θα την ζήσουμε και ως ένα βαθμό αυτό οφείλεται στην παραοικονομία, κοινώς στα αδήλωτα κέρδη λόγω φοροδιαφυγής. Όμως μια χώρα που θέλει να είναι δίκαιη και δημοκρατική δεν μπορεί να πορεύεται με την παραοικονομία και την κοινωνική ανισότητα.

Η νέα κυβέρνηση μπορεί και οραματίζεται να το αλλάξει αυτό. Δεν χρωστάει σε κανέναν, αλλά ούτε πρέπει να φοβάται και κανέναν. Τα λεφτά υπάρχουν και τα έχουν οι λίγοι.