Φαινόμενο Dr. Jekyll and Mr. Hyde.

Ζούμε μια περίοδο κρίσης και παραμορφωτικών κατόπτρων όπου ο καθένας δημιουργεί μια πολιτική κίνηση. Μοιάζει λοιπόν, ως επιτακτική ανάγκη, εξαιτίας των καιρών να υπάρξουν ρεύματα και προσπάθειες ανασυγκρότησης. Κάποιες πιθανόν να ευοδώσουν και να αποτελέσουν την απαρχή μεγάλων αλλαγών και εξελίξεων. Κάποιες πάλι πιθανόν να αποτελέσουν μόνο το τελευταίο κρησφύγετο των ανθρώπων εκείνων που κινήθηκαν στο κέντρο του πυρήνα των σχέσεων με την διαπλοκή. Για να περιχαρακωθούν τα όρια των πολιτικών σχημάτων που θα δημιουργηθούν πιθανόν να υπάρξουν και αλλοιώσεις εννοιών και συμβόλων με σκοπό να φέρουν στα μέτρα τους έννοιες και κατακτήσεις.

Αν εξετάσουμε την σύγχρονη πολιτική ιστορία θα δούμε ότι δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο. Η μεταπολίτευση γέννησε πολιτικά σχήματα «τζεκυλ και χαιντ» που πρωταγωνίστησαν επί σειρά δεκαετιών στην πολιτική ζωή του τόπου. Παράδειγμα το ΠαΣοΚ του Ανδρέα που τότε δήλωνε πως, «Πρέπει να θέσουμε τέρμα στην εξάρτηση από το Πεντάγωνο των HΠA και από το NATΟ» κατέληξε να έχει ηγέτη τον Ε. Βενιζέλο και να συγκυβερνά με την νεολαϊκή δεξιά του Α. Σαμαρά εξυπηρετώντας τις επιταγές τις «γερμανικής» Ε.Ε.. Η απάντηση στο ερώτημα πως πήρε τέτοια τροπή το σοσιαλιστικό ΠαΣοΚ είναι απλή. Ο Ανδρέας κυβέρνησε δημιουργώντας μεν μεσαία τάξη, αλλά ταυτόχρονα έθετε την βάση για γενιές υπερχρεωμένων νοικοκυριών. Χρησιμοποίησε τα Μ.Ο.Π. και το Α΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης για να δημιουργήσει μια πρόσκαιρη και εικονική ευμάρεια, αλλά την ίδια στιγμή ξεκλήριζε την πραγματική αγορά. Και αυτό γινόταν γιατί ο «σοσιαλιστικός αλτρουισμός» έβαλε την χώρα σε ένα φαύλο κύκλο δανεισμού. Τα πρώτα δάνεια δεν μπορούσαν να ξεπληρωθούν από τους φόρους μιας και η χώρα των υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων και της γραφειοκρατίας είχε αποβιομηχανοποιηθεί ολοκληρωτικά. Οι τόκοι των δανείων δεν μπορούσαν να εξυπηρετηθούν με αποτέλεσμα να σέρνεται η χώρα σε επαναδανεισμό. Η πολιτική σημαία του κινήματος, «Εθνική Ανεξαρτησία-Λαϊκή Κυριαρχία-Κοινωνική Απελευθέρωση» τελικά αποτέλεσε την λεοντή του κρατισμού και των πελατειακών σχέσεων. Στο μεγαλύτερο σύνολο του το κίνημα κατέληξε να αποτελεί το σπίτι κάθε άεργου τυχοδιώκτη που αναζητούσε την εύκολη λύση. Οι εξαιρέσεις ελάχιστες που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ορισμένων ρομαντικών και πραγματικών αγωνιστών και ιδεολόγων.

Στον ίδιο παρανομαστή κινήθηκε και η «φιλελεύθερη» - λαϊκή – κεντροδεξιά παράταξη της Νέας Δημοκρατίας. Όπως προσδιόρισε ο ιδρυτής της, Κωνσταντίνος Καραμανλής, το ιδεολογικό στίγμα του κόμματος στο συνέδριο της Χαλκιδικής το 1979, η Νέα Δημοκρατία ασπάζεται τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό που αναγνωρίζει την ελευθερία της αγοράς με τη ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους χάρη της κοινωνικής δικαιοσύνης. Όμως, η θεσμική ασυνέχεια της παράταξης από την στιγμή που έγινε η πολιτική ομπρέλα θιασωτών της Χούντας, του Βασιλιά, της άκρας δεξιάς και πολλών άλλων, καθώς και η αλλοίωση του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού κατά Άνταμ Σμίθ οδήγησαν στην αποδυνάμωση των «χάρτινων» ισορροπιών. Κατά τον Άνταμ Σμίθ (1723-1790), στόχος του κράτους είναι να προστατέψει τους πλούσιους από τη βία και την αρπακτική διάθεση (rapacity) των φτωχών, διατηρώντας τη χρήσιμη ανισότητα στις περιουσίες, η οποία αναγκαία προκύπτει από τον διαφορετικό βαθμό εργατικότητας, ικανοτήτων και επιμέλειας των πολιτών. Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως στον Πλούτο των Εθνών ρητά αναφέρει ότι η αναγκαιότητα της δημιουργίας διακυβέρνησης προκύπτει όσο αυξάνεται η κατοχή ιδιοκτησίας. Και τελικά εντός της γαλάζιας παράταξης η πλάστιγγα έγειρε υπέρ του ολοένα και μεγαλύτερου κρατικού παρεμβατισμού. Η σκέψη του Σμίθ ερμηνεύτηκε από αντίστροφη σκοπιά. Ο νεοδημοκρατικός πατερναλισμός με αφορμή την κοινωνική δικαιοσύνη επικράτησε και στραγγάλισε την ελεύθερη αγορά. Στην πράξη μια πολιτική και οικονομική σκέψη αποτέλεσε τον μανδύα για να ικανοποιηθούν οι ορέξεις των γαλάζιων παιδιών και μόνο. Η κρατική εξουσία και οι αυλικοί της υπερχρέωσαν την χώρα και αποδυνάμωσαν την αγορά. Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε η διακυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη που παρά τις όσες αξιόλογες προσπάθειες, το γερά ριζωμένο πελατειακό κράτος και οι συντεχνίες δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει το έργο του.

Και οι δυο παρατάξεις της μεταπολίτευσης προσπάθησαν να οριοθετήσουν το πολιτικό τους στίγμα. Οι πορείες τους παράλληλες, αλλά με κοινή κατάληξη. Ο κρατισμός. Οι σκέψεις τους και οι σχολές που ξεκίνησαν να υπηρετούν αλλοτριώθηκαν. Μοναδικός σκοπός έγινε η διατήρηση στην εξουσία και τα «δώρα» που αυτή φέρει.

Σήμερα η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται. Τα σημερινά κόμματα εξουσίας και όσα επιδιώκουν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο προσπαθούν να περιχαρακώσουν την θέση τους στον πολιτικό χάρτη. Η Ν.Δ. συνεχίζει απροκάλυπτα πια να υπηρετεί τον κρατισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη προσπαθώντας να συσπειρώσει πολιτικά άστεγους αριστερούς κάνει άνοιγμα σε ολόκληρο εκείνο το φάσμα που προσδιορίζεται ως αριστερό. Από την άκρα αριστερά έως και την ανένταχτη αριστερά. Στην πραγματικότητα όμως στην προσπάθεια του να έχει ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας πέφτει στην παγίδα του λαϊκισμού και των εύκολων υποσχέσεων. Αποσκοπώντας να πάρει την τύχη της χώρας στα χέρια του μασκαρεύεται με τα χρώματα της σύγχρονης και ανανεωμένης αριστεράς, αλλά στην ουσία δημιουργεί τους δικούς του «πελάτες». Πρόσφορο έδαφος είναι φυσικό να βρίσκουν παλαιά στελέχη της «αριστεράς» που υπηρέτησαν στην πραγματικότητα τον κρατισμό, την γραφειοκρατία, το πελατειακό κράτος και δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με οποιοδήποτε ιδεολογικό υπόβαθρο.

Πολλοί επαναλαμβάνουν την αγωνία τους για το πολιτικό κενό που έχει δημιουργηθεί από την αποδυνάμωση του ΠαΣοΚ. Και αναζητούν σχήματα που θα αποτελέσουν την αφετηρία για την αναγέννηση της «κεντροαριστεράς». Μάλιστα στην προσπάθεια τους αυτή εξισώνουν έννοιες όπως «δημοκρατική παράταξη» με «κεντροαριστερά». Ουσιαστικά όμως δεν υπάρχει κάποια πολιτικό κενό στον συγκεκριμένο χώρο, αφού πολύ καλά υπηρετείται ο κρατισμός τόσο από την ΝΔ. όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για πολιτικά άστεγους κρατιστές που δεν θέλουν να ενταχθούν στον ΣΥΡΙΖΑ που ήδη έχει εκτεθεί αρκετά, αλλά μέσα από ζυμώσεις να προκύψει μια πρόταση διακυβέρνησης που θα καλύπτει τον χώρο του λεγόμενου μεταρρυθμιστικού κοινωνικού φιλελευθερισμού μέχρι και την κεντροαριστερά.

Φαίνεται πως πάντοτε πρέπει ο κρατισμός να έχει πολιτικό μανδύα για να μπορεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο. Είτε είναι γαλάζιος, είτε είναι κόκκινος, ανεξάρτητα από την απόχρωση που θα έχει δεδομένου των απαιτήσεων των καιρών, στην πράξη αποτελεί τροχοπέδη για την ανάπτυξη και την ελευθερία του ανθρώπου. Ζει παρασιτικά από το άτομο και διογκώνεται όσο καταφέρνει να επιβιώσει. Ο πολιτικός μανδύας είναι ένα κόλπο που παραπλανά τους αφελείς και τους ρομαντικούς. Η εκάστοτε ιδεολογία χρησιμοποιείται από τους κρατιστές για να υπηρετήσουν το συμφέρον τους και τίποτε παραπάνω. Καταλήγουμε λοιπόν στο εξής συμπέρασμα. 

Αφού εξ αρχής δεν είναι ευδιάκριτα τα κίνητρα των οποιονδήποτε πολιτικών σχημάτων και καταλήγουμε να συναντάμε το φαινόμενο «δρ. τζέκυλ και μιστερ χαίντ» - άσχετα με το πώς έχουν αυτοπροσδιοριστεί ιδεολογικά, το ερώτημα δεν είναι ποια ιδεολογία υπηρετούν και τι απόχρωση έχουν. Το ερώτημα που πρέπει να υπάρχει στο μυαλό κάθε πολίτη ώστε να βγούμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο είναι αν η πολιτική και οικονομική τους φιλοσοφία υπηρετεί το κράτος και τους αυλικούς του ή υπηρετεί τον ορθολογισμό, την ελευθερία του ανθρώπου, της αγοράς χωρίς κηδεμονίες και την δημιουργική πρωτοβουλία. Όλες οι θεωρίες θα κριθούν με την εφαρμογή τους, όμως σώφρον είναι να διέπονται από αρετές όπως ο Ορθολογισμός, η Δικαιοσύνη, η Ανεξαρτησία, η Ακεραιότητα, η Παραγωγικότητα και η Υπερηφάνεια. Μόνο εάν απαγκιστρώσουμε την σκέψη μας από τον πολιτικό μας μικρόκοσμο θα κατορθώσουμε να δώσουμε ένα καλύτερο μέλλον στον καθένα από εμάς.

Αναρχικοί και Φιλελεύθεροι.

Ο Αναρχισμός με το Φιλελευθερισμό ταυτίζονται σε απίστευτο βαθμό.

Ορολογία :

Φιλελευθερισμός : Αγαπώ την ελευθερία.

Αναρχισμός : Δε θέλω αρχή πάνω από το κεφάλι μου, θέλω να είμαι ελεύθερος.

Ιδεολογικά :

Είναι και οι δυο διεθνιστές και αντιρατσιστές.
Θέλουν ένα μικρό κράτος που φτάνει στα όρια της αυτό-διαχείρισης.
Είναι ενάντιοι στις πολιτικές των “Απαγορεύσεων”. (π.χ. Είναι υπέρ της αποποινικοποίησης των ναρκωτικών.)
Αναδεικνύουν το άτομο και όχι το σύνολο. (Στα πρότυπα της φιλοσοφίας του Υπαρξισμού)

Επίσης να σημειώσω ότι έχουν γραφτεί και αρκετά βιβλία πάνω σ’ αυτό το θέμα.

Οι διαφορές τους είναι ότι έχουν άλλο dress code και οι μεν είναι ανοιχτοί στη συζήτηση, οι δε είναι ελιτιστές και γενικότερα σνομπάρουν τους «περιθωριακούς».

Πιστεύω ότι ο μέσος φιλελεύθερος όταν ακούει τη λέξη αναρχικός σκέπτεται «μπαχαλάκιας». Μεγάλο ψέμα! Όχι ότι δεν υπάρχουν, αλλά και αρκετοί φιλελεύθεροι στην ουσία είναι σκλαβάκια του συστήματος.

Αν οι ιδεολόγοι φιλελεύθεροι κατέβουν στο Σύνταγμα σίγουρο είναι ότι θα βρουν πάρα, μα πάρα πολλούς φίλους.

xazoulhs

Η έκθεση του Πολ Πόρτερ για την Ελλάδα πριν από 65 χρόνια.

«Αρχές του 1947 η βρετανική κυβέρνηση έχει ανακοινώσει στις ΗΠΑ πως αδυνατεί πλέον να ενισχύει την ελληνική κυβέρνηση στον αγώνα της κατά της κομμουνιστικής επικράτησης. Ο Αμερικανός πρόεδρος Τρούμαν προκειμένου να έχει ιδία άποψη για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα στέλνει το πρώτο τρίμηνο του 1947 τον Πολ Α. Πόρτερ ως επικεφαλής αμερικανικής αποστολής.

Στις 14 Φεβρουαρίου 1947, ύστερα από έναν μήνα παραμονής, ο Πόρτερ στέλνει επιστολή προς τον υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Γ. Λ. Κλέιτον με τις πρώτες εντυπώσεις του:
“Εδώ δεν υπάρχει κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ’ αυτού υπάρχει μία χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα.

Σε ολόκληρη τη χώρα, από τη μία άκρη στην άλλη, κυριαρχεί μία γκρίζα ανυπεράσπιστη, βαθιά έλλειψη πίστης για το μέλλον – μία έλλειψη πίστης που οδηγεί σε πλήρη απραξία στο παρόν. Οι άνθρωποι έχουν παραλύσει από την αβεβαιότητα και τον φόβο, οι επιχειρηματίες δεν επενδύουν, οι καταστηματάρχες δεν αποθηκεύουν προμήθειες.

Η δημόσια διοίκηση είναι υπερβολικά διευρυμένη. Οι χαμηλοί μισθοί προσαυξάνονται βάσει ενός εντελώς συγκεχυμένου συστήματος επιδομάτων, χάρη στα οποία μερικοί δημόσιοι υπάλληλοι κερδίζουν μέχρι και τέσσερις φορές περισσότερο από τον βασικό μισθό. Δεν έχω ξαναδεί διοικητική δομή τόσο απαράδεκτη. Δεν είναι δυνατόν να βασιστεί κανείς ότι θα φέρει εις πέρας ακόμη και τις πιο απλές λειτουργίες μίας κυβέρνησης: την είσπραξη των φόρων, την εφαρμογή οικονομικών κανόνων, την επισκευή δρόμων. Συνεπώς η δραστική μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης αποτελεί συνθήκη εκ των ουκ άνευ για την επίτευξη οποιουδήποτε αποτελέσματος στην Ελλάδα”».

Εγραφε και άλλα ο Πόρτερ: «Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει άλλη πολιτική εκτός από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδας. Στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομιών μίας μικρής κλίκας που αποτελεί την αόρατη εξουσία».

Για τα οικονομικά συμφέροντα: «Τα ναυτιλιακά συμφέροντα βρίσκονται σε ιδιαιτέρα σκανδαλώδη θέση. Σήμερα η ελληνική εμπορική ναυτιλία βρίσκεται σε άνθηση και οι εφοπλιστές καρπώνονται τα κέρδη. Ομως η χρεοκοπημένη ελληνική κυβέρνηση δεν απολαμβάνει κανένα όφελος από όλο αυτό τον πλούτο. Οι αποδοχές των ναυτικών εξακολουθούν να εισρέουν στη χώρα, αλλά τα κέρδη των πλοιοκτητών παραμένουν, στην πλειονότητά τους, στο εξωτερικό».

Και για την αίτηση βοηθείας: «Αίσθησή μου είναι ότι το ελληνικό κράτος έχοντας υποβάλει αίτηση βοήθειας και εποπτείας, έχει θέσει όρια στην ίδια του την εθνική κυριαρχία».

Τι μας θυμίζουν όλα αυτά. Τι μας θυμίζουν…

gatoulos

Ως ειδική σύμβουλος στο Υπ.Δικαιοσύνης προσλήφθηκε η Τάνια Ιακωβίδου...

Μοιάζει απίστευτο αλλά είναι αληθινό. Μετά τη θητεία της στο πλευρό του Γρηγόρη Αρναούτογλου και στα πάνελ περιθωριακών καναλιών, η Τάνια Ιακωβίδου συνεχίζει την πορεία στο Υπ.Δικαιοσύνης καθώς ... επιλέχθηκε σε θέση ειδικής συμβούλου του Γ.Γ κ.Σούρλα!

Στο ΦΕΚ που...


...ακολουθεί καταγράφεται η απόφαση διορισμού της:

Θυμίζω ότι η εν λόγω τηλεπερσόνα ήταν υποψήφια βουλευτής με τη ΝΔ στις πρόσφατες εκλογές ενώ ο Αντώνης Σαμαράς την είχε ορίσει αναπληρώτρια γραμματέα κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης του κόμματος.

Αυτοί θα κρατήσουν τη χώρα στο ευρώ;

nonews

Και όμως, υπήρχε σύνταξη για συνδικαλιστές!

Πρέπει να πούμε μπράβο στον υπουργό Εργασίας κ. Νίκο Βρούτση. Οχι μόνο γιατί κατάργησε ένα κατάλοιπο του μεταξικού καθεστώτος, αλλά κατ’ αρχήν διότι το ανακάλυψε. Ο λόγος για τη «συνδικαλιστική σύνταξη» η οποία είχε θεσμοθετηθεί με τον αναγκαστικό νόμο 971/1937 του δικτατορικού καθεστώτος. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, δικαίωμα «συνδικαλιστικής σύνταξης» είχαν οι πρόεδροι και οι γενικοί γραμματείς πρωτοβάθμιων, δευτεροβάθμιων συνδικαλιστών οργανώσεων, καθώς και τα μέλη της διοίκησης της ΓΣΕΕ με 12ετή θητεία, οι οποίοι είχαν αποκτήσει μία από τις παραπάνω ιδιότητες μέχρι και το 1999. Η σύνταξη αυτή χορηγείται από το επικουρικό ταμείο του ΙΚΑ. Χρηματοδοτείται από τις ασφαλιστικές εισφορές που καταβάλλονται στο ΙΚΑ.

Ετσι, οι συνδικαλιστές μας (ελέω σοσιαλισμού) μπορούν να αμείβονται δίχως να εργάζονται και (ελέω φασισμού) να συνταξιοδοτούνται επικουρικώς για την αεργία τους. Να σημειώσουμε εδώ ότι το δικτατορικό καθεστώς της «4ης Αυγούστου» ήθελε διά της «συνδικαλιστικής σύνταξης» να δώσει απλώς ένα «επικουρικό μπαχτσίσι» στους μπιστικούς του. Οι πρόεδροι και οι γενικοί γραμματείς πρωτοβάθμιων, δευτεροβάθμιων συνδικαλιστών οργανώσεων, καθώς και τα μέλη της διοίκησης της ΓΣΕΕ ήταν διορισμένοι. Να κατανοήσουμε ότι στην ανώμαλη μετά τον εμφύλιο περίοδο το ιδιότυπο αυτό μπαχτσίσι (με λεφτά εργοδοτών και εργαζόμενων) διατηρήθηκε πιθανότατα για τους ίδιους λόγους που ίσχυαν επί μεταξικού καθεστώτος. Ομως, τι στην ευχή; Στα 38 χρόνια δημοκρατίας θήτευσαν σε θέσεις προέδρων και γραμματέων χιλιάδες «ευαίσθητοι για τα βάσανα των εργαζομένων» συνδικαλιστές. Κάποιοι από αυτούς έγιναν βουλευτές και υπουργοί, με αποτέλεσμα να ευαισθητοποιηθούν ακόμη περισσότερο. Κανείς δεν σκέφθηκε ότι πρέπει να καταργηθεί το μεταξικό αυτό νομοθέτημα; Κυρίως: κανείς δεν ντράπηκε για την ύπαρξή του; Να τονίσουμε και πάλι: οι εργαζόμενοι το πλήρωναν. Από τις εισφορές τους.

Η υποκρισία των αγωνιζόμενων (εντός και εκτός Βουλής) συνδικαλιστών είναι το ένα στοιχείο. Υπάρχει και κάτι άλλο που πρέπει να μας προβληματίσει. Πόσα ακόμη τέτοια κρυφά κονδύλια υπάρχουν στο δαιδαλώδες κρατικο-ασφαλιστικό σύστημα; Οι εισφορές στην Εργατική Εστία ήταν μια ακόμη χοάνη από την οποία αντλούσαν (για το καλό του συνδικαλισμού, βεβαίως, βεβαίως) διάφορα οι επαγγελματίες του συνδικαλισμού. Μόνο το 2011, δηλαδή τον πρώτο χρόνο που είχαμε στον λαιμό το μαχαίρι της χρεοκοπίας, είχε «εγγραφεί πίστωση στον προϋπολογισμό του ΟΕΕ στον ΚΑΕ 2522Α “Επιχορήγηση εργατοϋπαλληλικών οργανώσεων” ύψους 19.200.000,00 ευρώ».

Τι έγιναν ή τι γίνονται αυτά τα λεφτά; Μόνο μια έκθεση του επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης μπορεί να μας διαφωτίσει. Αν θέλουμε να έχουμε μια κατά προσέγγιση εικόνα μπορούμε να δούμε τι απέγιναν τα 11,3 εκατομμύρια του Οργανισμού Κοινωνικών Εκδηλώσεων (ΟΚΔΕ) ΔΕΗ την τριετία 2008 - 2010. Ανάμεσα στις δαπάνες υπήρχαν πολυτελή ταξίδια συνδικαλιστών με τις οικογένειές τους, δώρα με άγνωστους παραλήπτες κ.λπ.

Πόσα λοιπόν τέτοια σκάνδαλα υπάρχουν στα (τύποις) λογιστικά βιβλία των σχέσεων του κράτους με τους συνδικαλιστές; Κανείς δεν ξέρει. Απλώς, ελέω Μνημονίου, κάθε λίγο και λιγάκι μας περιμένει και μια έκπληξη.

του Πασχου Μανδραβελη

kathimerini

Bernard Arnault: Ο πιο πλούσιος «μετανάστης» στον κόσμο.

Μέσα σε 5 χρόνια ο Bernard Jean Étienne Arnault (κύριος Louis Vuitton) πήρε το παράσημο της Γαλλικής Λεγεώνας Τιμής και το… παράσημο του μιντιακού τίτλου «μαλάκας». Άραγε στο σπίτι του θα τα βάλει δίπλα -δίπλα;

Ιχθύς, καθότι γεννημένος στις 5 Μαρτίου του 1949, είναι η ντροπή του ζωδίου καθώς δεν ταιριάζει σε κανένα από τα χαρακτηριστικά του, όπως τα γράφουν τα ωροσκόπια: Ευαίσθητος, διαισθητικός, ανιδιοτελής, ιδεαλιστής. Ο μπαμπάς του ήταν κατασκευαστής/ μηχανικός και ο Αρνό “ανεξαρτοποιήθηκε” νωρίς από τα πατρικά όνειρα, σπουδάζοντας κι αυτός μηχανικός. Όταν αποφοίτησε το 1971 δυσκολεύτηκε πολύ να βρει δουλειά στην εταιρεία του μπαμπά του. Ήταν όμως δαιμόνιος και έπεισε τον μπαμπά να ρευστοποιήσει ποσό της εταιρείας (40 εκ. γαλλικά φράγκα, τότε) και με το όνομα της καινούργιας εταιρείας Férinel, δραστηριοποιήθηκε στα καταλύματα διακοπών. Στο πιτς φυτίλι άνοιξε παράρτημα και στις Ηνωμένες Πολιτείες με έδρα τη Φλόριντα - μια κίνηση απόδειξη της αγάπης του για την πατρίδα, παρόμοια με την τωρινή. Μπορεί και να μην φταίει ο ίδιος, αλλά οι γιατροί να διέγνωσαν (από τότε) πως του φέρνει αλλεργία τόσο η λέξη σοσιαλισμός, όσο και η λέξη φορολογία. Επειδή, όμως το σοσιαλισμό (στη θεωρία) πολλοί αγάπησαν αλλά στην πράξη ουδείς, όταν ο Μιτεράν αποδείχτηκε όσο πρέπει δεξιός για τα γούστα του επέστρεψε στη μάνα πατρίδα.

Απ’ ότι φαίνεται η ρήση του Μητσοτάκη πως «στην Ελλάδα πάσχουμε από αμνησία» ισχύει και για τους Γάλλους, ο κύριος Αρνό με τη βοήθεια μιας σειράς επιδοτήσεων και ψεύτικων υποσχέσεων πως δεν θα κάνει απολύσεις, το στρίβει στα είδη πολυτελείας και αγοράζει μια εταιρεία υφασμάτων, την Boussac, που ανήκει στον Christian Dior, όπως και το πολυκατάστημα Le Bon Marché, το λιανικό κατάστημα Conforama και την Peaudouce (με βρεφικές πάνες). Φυσικά ως εξαίρετος επενδυτής αναιρεί όλες τις υποσχέσεις, δεν ρισκάρει τα δικά του χρήματα, κλείνει επιχειρήσεις και επικεντρώνεται στην ανάπτυξη του Οίκου Christian Dior (έγινε Διευθύνων Σύμβουλος με προσανατολισμό στα αρώματα). Κίνηση την κίνηση, βάλε και ένα μικρό οικονομικό κραχ το 1987, γίνεται το μεγάλο αφεντικό (Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος) της LVMH (από Louis Vuitton μέχρι σαμπάνιες Moët & Chandon Hennesy). Tα κέρδη φτάνουν το 500% και η LVMH εξαγοράζει το ένα όνομα μετά το άλλο (Céline, Kenzo, Christian Lacroix, αρώματα Guerlain, Loewe, Marc Jacobs, Sephora,…). Mε λίγα λόγια σχεδόν ό,τι κινείται στις πασαρέλες της γαλλικής μόδας και σχεδόν ό,τι αρωματίζει τις γαλλίδες. Για τους γνωστούς λόγους που το κάνουν όλοι οι επιχειρηματίες (πάθος για… την αντικειμενική ενημέρωση) αγοράζει και οικονομικές εφημερίδες (πρώτα την La Tribune και μετά την Les Echos), και μετοχές σε ένα σωρό εταιρείες από σούπερ μάρκετ μέχρι σκάφη.

Το 2005 είναι ήδη ο πλουσιότερος άνθρωπος της Γαλλίας και χρειάζεται λίγο τέχνη για να τον βάλει και στα πολιτιστικά ένθετα των εφημερίδων (εκτός από τα περιοδικά μόδας, που τον αντιμετωπίζουν –και δικαίως– ως τον Δια στο Πάνθεον μόδας).
Συλλέγει έργα, κάνει εκθέσεις, ανοίγει μουσεία, θεσμοθετεί βραβεία για νέους δημιουργούς, δημιουργεί ίδρυμα (αντιγράφοντας τον Πινό) με σχεδιαστή τον Φρανκ Γκέρι. Το όνομά του είναι πια ταυτόσημο με τη μόδα, η Γαλλία πίνει σαμπάνια στο όνομά του και του δίνει το 2007 το παράσημο της Γαλλικής Λεγεώνας Τιμής για τις υπηρεσίες του.

Στο μεταξύ έχει παντρευτεί δύο φορές και έχει γίνει πατέρας 5 παιδιών εκ των οποίων τα δύο μεγάλα έχουν μπει στην επιχείρηση. Κολλητός του Σαρκοζί, τον παντρεύει με την Σεσίλια και φροντίζει να τα έχει καλά με τους σωστούς ηγέτες προκαλώντας μερικά σκάνδαλα (π.χ. η κόρη του Μπλερ σπουδάζει στη Γαλλία με δικά του έξοδα προκαλώντας το μένος των κατοίκων της Γηραιάς Αλβιόνας).


Και φτάσαμε στο πρωτοσέλιδο «μαλάκας» της “Liberation”. Λίγο πριν ο Ολάντ ανακοινώσει το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που θέλει όσους δηλώνουν εισόδημα πάνω από 1 εκατ. ευρώ να πληρώνουν φόρο 75%, ο Αρνό δήλωσε πως θέλει να πάρει τη βελγική υπηκοότητα, αλλά δεν το κάνει για να γλιτώσει τη φορολογία αλλά επειδή του αρέσει το Βέλγιο (είναι δυνατόν να χρησιμοποιείς μια τέτοια δικαιολογία;). Ο ένας μετά τον άλλο οι πολιτικοί τον καταδίκασαν (με το γάντι, του τύπου «πρέπει να δώσει το καλό παράδειγμα»), ενώ τα παραοικονομικά σχόλια αφήνουν να εννοηθεί πως το κάνει γιατί ο φόρος μεταβίβασης της περιουσίας στους κληρονόμους είνhttp://www.blogger.com/img/blank.gifαι στη Γαλλία πολύ μεγαλύτερος από αυτόν του Βελγίου, όπως και πως τον βλέπουν σιγά- σιγά να μετακομίζει στον άλλο φορολογικό παράδεισο, το Μονακό.


Παραμένει αναπάντητο το ερώτημα πως η «Liberation», 24 ώρες μετά το οργισμένο πρωτοσέλιδο «Αι χάσου πλούσιε μαλάκα» που έκανε πάταγο σε όλο τον κόσμο, την επόμενη ημέρα κάνει 160 μοίρες στροφή και κυκλοφορεί με εξώφυλλο «Μπερνάρ αν γυρίσεις τα παίρνουμε όλα πίσω».



athensvoice.gr

Μα αυτός είναι φιλελεύθερος!

Έλαβα ένα μήνυμα από έναν φίλο που έλεγε τα εξής:

“Ο ΜΑΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ. ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ?
ΗΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΕΝΑΣ ΔΕΞΙΟΣ”

Και η απάντηση μου:

Στην Αμερική, φιλελεύθεροι είναι οι αριστεροί που θέλουν δωρεάν υγεία, παιδεία και καθολική ασφάλιση, όπως και ο Μάνος.

Στην Ελλάδα που έχουμε μπλέξει το χέρι με το ταίρι, νομίζουμε ότι οι φιλελεύθεροι είναι δεξιοί!

Και ότι αριστερά είναι ο Στάλιν και ο κρατισμός…

Ο φιλελευθερισμός γεννήθηκε στην Ευρώπη τον 18ο αιώνα και με τις ιδέες του άλλαξε ολόκληρο τον κόσμο. Ήταν το ιδεολογικό υπόβαθρο της Γαλλικής επανάστασης. Αλλά η Ελλάδα εκείνον τον καιρό είχε Τουρκοκρατία και το έχασε το τρένο. Όταν ξύπνησε ήταν αργά και ασχολιόταν αν πρέπει να έχει βασιλιά ή όχι.

Έτσι φτάσαμε σήμερα να νομίζουμε τους φιλελεύθερους δεξιούς!

Παρένθεση: Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν φιλελεύθερος…


Οι ιδέες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του κοινωνικού συμβολαίου, της συνταγματικής δημοκρατίας γεννήθηκαν από τον φιλελευθερισμό.

Το δικαίωμα στην ζωή, την ιδιοκτησία και την ελευθερία είναι ιδέες που γεννήθηκαν από τον φιλελευθερισμό.

Πριν τον φιλελευθερισμό, είχαμε την εκκλησία και τους βασιλιάδες. Μετά ήρθαν οι φιλελεύθεροι και κάνανε τον διαφωτισμό και βγήκε η ανθρωπότητα από το χάος και ανάσανε ύστερα από 1000 χρόνια παπισμού.

Το δυστύχημα του φιλελευθερισμού στην εποχή μας είναι ότι ο νεο-φιλελευθερισμός έχει ένα όνομα τόσο ομόηχο που ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι είναι το ίδιο πράγμα. Αν όμως στην Αμερικοί οι φιλελεύθεροι είναι οι αριστεροί, οι νεο-φιλελεύθεροι είναι οι ακραίοι δεξιοί. Ο Ρίγκαν, η Θάτσερ, Ο Φρίντμαν, ο Γκρίνσπαν ήταν νεο-φιλελεύθεροι και μεγάλοι εχθροί του φιλελευθερισμού.

Νεό-φιλελευθερισμός είναι μια νέα τάση που στο πνεύμα της “ελευθερίας” προωθεί την απορρύθμιση των αγορών και κυρίως των αγορών χρήματος. Η εφαρμογή αυτής της ιδεολογίας σε συνδιασμό με την απίστευτη ποσότητα χρήματος που έριξε η Αμερική στην αγορά είναι που γονάτισαν την παγκόσμια οικονομία.

Η Ελλάδα όμως ποτε δεν είχε απορυθμισμένη αγορά. Το αντίθετο. Οικονομικά, η Ελλάδα ζει ακόμα στον Ευρωπαϊκό μεσαίωνα.

Το οικονομικό μοντέλο του μεσαίωνα βασίστηκε:

α) στις κλειστές συντεχνίες που δεν άφηναν κανέναν να μπει μέσα για να μην χάσουν πελατεία και

β) στα φέουδα όπου ο άρχοντας έκανε ό,τι γούσταρε και δεν έδινε λογαριασμό σε κανέναν.

Δυστυχώς, έτσι λειτουργεί ακόμα η Ελλάδα σήμερα. Με κλειστές συντεχνίες που προστατεύονται από το κράτος και με διαπλεκόμενους φεουδάρχες (πολιτικούς και επιχειρηματίες) που έχουν πιάσει ο καθ’ ένας ένα βυζί και το αρμέγουν.

Αυτό συμβαίνει γιατί στην Ελλάδα δεν εφαρμόστηκε ποτέ ο φιλελευθερισμός όπως έχει εφαρμοστεί σε ολόκληρη την υπόλοιπη Ευρώπη και κυρίως την βόρεια. Πολύ απλά, όταν οι Ευρωπαίοι είχανε διαφωτισμό, εμείς είχαμε πασάδες. Είναι λοιπόν παράλογο να κατηγορεί κάποιος τον φιλελευθερισμό για την σημερινή κατάντια της Ελλάδας.

Ιστορικά, δεξιά στην Ελλάδα σημαίνει παρακράτος, βασιλεία και κρατισμός.

Καμία σχέση δηλαδή με τον φιλελευθερισμό που επαγγέλλεται την ελευθερία, το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού και την ισότητα όλων προς τον νόμο.

Συμπερασματικά, το κύριο πρόβλημα του Έλληνα είναι ότι έχει τεράστιο ιστορικό έλλειμα παιδείας. Έχει χάσει στην κυριολεξία επεισόδια και προσπαθεί να αντιμετωπίσει την σημερινή κρίση με επιχειρήματα ξεπερασμένα και άσχετα.

panosz

Ο Φιλελευθερισμός με μια ματιά.

Ο Φιλελευθερισμός είναι:

Η απλούστερη, η αρχαιότερη και ταυτόχρονα η πιο παρεξηγημένη ιδεολογία.

Ο Φιλελευθερισμός δεν είναι:

Νεοφιλελευθερισμός


Ο Φιλελευθερισμός πιστεύει:

Στο μικρό, αποτελεσματικό, ευέλικτο και φθηνό κράτος
Στη χαμηλή φορολογία
Στις δημιουργικές ικανότητες των ανθρώπων, στην ευγενή άμιλλα και στην ελεύθερη αγορά
Στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, στις προσωπικές ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα
Στο σύστημα, στους θεσμούς και στην τήρηση των νόμων
Στην αυτοδιάθεση και την ανεκτικότητα
Στον ελεύθερο χρόνο και τις προσωπικές επιλογές
Στην κοινωνική πρόνοια υπέρ των πραγματικά αδυνάτων
Στο μέλλον και τους νέους
Στη γνώση και τον ορθολογισμό

Ο Φιλελευθερισμός εναντιώνεται:

Στις επιδοτήσεις και επιχορηγήσεις κάθε είδους
Στην υψηλή και στην προοδευτική φορολόγηση
Στο φόρο κληρονομιάς και δωρεάς
Στη φορολόγηση τεκμαρτών εισοδημάτων (προσοχή τεκμαρτών, όχι τεκμαιρόμενων)
Στο κράτος - επιχειρηματία
Στην κρατική αυθαιρεσία
Στο συνδικαλισμό των κρατικών υπαλλήλων
Στις βίαιες απεργίες, στις καταλήψεις και στο κλείσιμο των δρόμων
Στη διάσωση ξοφλημένων επιχειρήσεων και στη διαγραφή των χρεών
Στη διαφθορά
Στο νεποτισμό
Στα μονοπώλια

liberalism

Πίστευε ότι απευθυνόταν σε νοήμονες!

Η παραίτηση του Στέφανου Μάνου από την προεδρία της Δράσης, αποτελεί μνημείο πολιτικής ανδρείας και εντιμότητας.

Πολλοί θα πείτε ότι οι χαρακτηρισμοί είναι υπερβολικοί, αφού τόσοι και τόσοι πολιτικοί άνδρες έχουν ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο μετά από ατυχή πολιτικά τους εγχειρήματα.

Όμως, στην προκειμένη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με μια παραίτηση που δεν συνοδεύθηκε ούτε από εκφράσεις πικρίας, ούτε από καταγγελτικό λόγο, ούτε κατηγορίες προς άλλους.

Θα τολμήσω να γράψω ότι ο Στέφανος Μάνος έκανε
ένα τεράστιο πολιτικό λάθος και μάλιστα κατά συρροή.
Πίστευε ότι είχε να κάνει και απευθυνόταν σε νοήμονες. Αλλά….

Ο Στέφανος Μάνος πορεύτηκε στο προσωπικό πολιτικό του τέλος μόνος.
Είχε στο πλάι του, τόσο στη Δράση όσο και στον συνασπισμό που δημιουργήθηκε, πρόσωπα με ελάχιστο ειδικό βάρος. Τόσο συγκριτικά με τον ίδιο, όσο και αναφορικά με τις ικανότητές τους.
Όπως συμβαίνει συνήθως, εκείνοι παρέμειναν, ο Μάνος πάει σπίτι του, παίρνοντας μαζί του και την τετράγωνη κοινή λογική του.

Η Ρέα Βιτάλη πρόλαβε και έγραψε …. «Ένας κύριος μείον»…
Κι είναι έτσι.
Οι περισσότεροι Έλληνες, κρίνοντας ως συνήθως επιφανειακά και ρηχά τα πράγματα, θα πουν ότι παραιτήθηκε εκείνος ο τρελός που ζητούσε να απολυθούν 200 χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι για να αναπνεύσει και να σωθεί ο τόπος….
Κάποιοι άλλοι, θα πουν…σιγά τα λάχανα.

Κι όμως, αυτός ο Δον Κιχώτης της κοινής λογικής και της αποτελεσματικότητας, έχει κάνει τόσα και τόσα που οι περισσότεροι δεν τα γνώρισαν ή δεν τα έμαθαν ποτέ.
Θυμάμαι, μεταξύ άλλων, το αμίμητο που είχε πει όταν ήταν υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, αναφορικά με τον σπάταλο ΟΣΕ:
«Αν καθημερινά στέλνουμε μόνο του με ταξί στον προορισμό του κάθε επιβάτη του ΟΣΕ, στο Κράτος θα στοιχίζει φθηνότερα…»!

Λοιδορήθηκε τότε, μέχρι εξευτελισμού. Αλλά δεν άργησε ο καιρός που δικαιώθηκε.
Όπως σε πολλά άλλα.

Ο Στέφανος Μάνος ανήκει στην κατηγορία εκείνων των πολιτικών που δεν τους αγκάλιασαν τα λαϊκά στρώματα. Κι εκείνος βεβαίως δεν τα χάϊδεψε, δεν τους είπε ποτέ ότι και όσα ήθελαν να ακούν.

Το ίδιο δεν έγινε με τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο; Με τον Γεώργιο Ράλλη; Με τον Κωστή Στεφανόπουλο; Η Ελλάδα τους υποκλίθηκε εκ των υστέρων.

Όπως και νάναι, οι απόψεις του θα είναι πάντα χρήσιμες και πεδίο συζητήσεων και προβληματισμών…Κι ίσως τώρα που θα βρίσκεται εκτός κομματικών τειχών, να ακούγονται και περισσότερο….
Η ουσία είναι ότι ο ξεκάθαρος λόγος του, ο λόγος της απλής λογικής και του δυτικού εξορθολογισμού, δεν αρκούσε στη σήψη των άναρθρων κραυγών και του μηδενιστικού βερμπαλισμού.

Βλέπετε, οι Έλληνες προτίμησαν τον Κασιδιάρη, τον Παναγιώταρο, τον Στρατούλη, τον Λαφαζάνη, τον Καμένο, τον Μανώλη, τον Φωτόπουλο, τον Κολά και τη….Ρόζα….

Χειμώνας καταμεσής του καλοκαιριού…

grpost

Αύριο ο φιλελευθερισμός.

Ποτέ δεν περίμενα πως η ακατανίκητη βλακεία που κυριαρχεί σε ηγετικούς κύκλους της ελληνικής κοινωνίας θα μας έφτανε ως εδώ. Να είμαστε δηλ στα πρόθυρα ολικής κατάρρευσης σαν κράτος, οικονομία και κοινωνία κι’ αυτοί που παίρνουν τις τελικές αποφάσεις να βρίσκονται στον κόσμο τους τυφλοί στις κατακλυσμικές αλλαγές που συντελούνται γύρω τους. Επιμένοντας σε ξεπερασμένες αντιλήψεις και μεθόδους ξεθάβουν εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα για να αντιμετωπίσουν πιεστικά σημερινά διλήμματα. Κακώς ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται απόπειρα να πολεμηθεί στη βάση της ιδεολογικής του καταγωγής. Σαν αριστερό κίνημα δηλ που θα καταλήξει δήθεν να οδηγήσει την χώρα στην καταστροφή. Εκείνοι που υποστηρίζουν το κόμμα του κ. Τσίπρα δεν πρόκειται να αποθαρρυνθούν απλά επειδή οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, που τους έχουν εξοργίσει και απογοητεύσει, επιμένουν πως θα τους οδηγήσει στην καταστροφή. Δεν είναι η αριστεροσύνη που θα πρέπει να χτυπιέται στον ΣΥΡΙΖΑ. Όσο η πραγματική του αξιοπιστία. Την οποία προφανέστατα δεν είναι σε θέση να υπερασπισθεί.

Όλο το πολιτικό σκηνικό δείχνει τώρα ολοκάθαρα την χρεωκοπία του. Προκάλεσε με τις σπατάλες και το πελατειακό κύκλωμα που είχε στήσει την οικονομική κατάρρευση τη χώρας. Κρατικοδίαιτη λαϊκή δεξιά από την μια μεριά και λαϊκίστικη ρουσφετολογική αριστερά από την άλλη συνέθεσαν ένα μόρφωμα ασυγκράτητης παρακμής που με τις κοινοτικές επιδοτήσεις και τον πακτωλό των δανεικών έπεισαν για μια πλαστή ευημερία και έφτιαξαν μια κοινωνία δίχως αστική ραχοκοκαλιά. Και τους είναι αδύνατον τώρα να χειρισθούν τον τελικό της επιθανάτιο ρόγχο.

Δίχως ιδεολογικά όπλα, στα οποία να στηριχθεί, το νεοελληνικό αστικό πολιτικό οικοδόμημα κλονίζεται επιχειρώντας να διασωθεί με άστοχες κινδυνολογίες. Όταν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ομιλούν για επαναδιαπραγμάτευση δεν βλέπουν πως επιβεβαιώνουν σαν πολιτική δύναμη τον ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί δείχνουν να ανακάλυψαν τις δυνατότητες παραπέρα διαλόγου τώρα μόνο, που ο κ. Τσίπρας σήκωσε την σημαία τα αμφισβήτησης. Πως μπορούν να υποσχεθούν μείωση φορολογικών βαρών όταν μόνοι τους υπέβαλαν τους έλληνες σε εξοντωτική φορολογία, ενώ το Μνημόνιο μιλούσε μόνο για μείωση ελλειμμάτων. Το ίδιο ισχύει και για τις περικοπές μισθών και συντάξεων. Τα κόμματα της συγκυβέρνησης δεν μπορούν να χτυπήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ για την αυθαιρεσία των ισχυρισμών του. Διότι κάποιους από αυτούς τους ισχυρισμούς τους έχουν υιοθετήσει και οι ίδιοι, ενώ το παρελθόν τους δεν πείθει για την εμμονή τους σε θέσεις που θα αλλάξουν τα πράγματα.

Όταν επίσης ο κόσμος είναι απελπισμένος και ψάχνει για να πιασθεί με κάθε τρόπο από κάποια ελπίδα, η επίκληση μελλοντικών κινδύνων και αδιεξόδων δεν τον αποτρέπει. Πολύ περισσότερο δεν τον εμποδίζει να τρέξει να ενισχύσει μια παράταξη που του χαμογελά με αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο. Τα κόμματα της χρεωκοπίας ένα τρόπο μοναχά έχουν να αποτρέψουν μελλοντικές περιπέτειες και μια έξοδο από την Ευρώπη. Να εξηγήσουν ήρεμα και νηφάλια πως όσα υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν.

Επιβάλλεται να καταλάβουν οι έλληνες πως τα χρήματα που ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΚΤ έχουν διαθέσει για την οικονομική μας διάσωση, γύρω τα 150 δις ευρώ, είναι ένα ποσό που δεν έχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία. Όπως και τα ποσά (περίπου του ιδίου ύψους) που με δική τους ανάμιξη έχουν διαγραφεί από το χρέος μας. Η Αργεντινή αφέθηκε να καταρρεύσει για 40 δις ΔΟΛΑΡΙΑ περίπου. Ενώ με 30 δις ευρώ θα είχαν λυθεί τα περισσότερα προβλήματα της Αφρικής!! Κι αντί να ενδιαφερθούμε να προχωρήσουμε σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ώστε να απαλλαγούμε από τα βαρίδια του δημόσιου τομέα μας κυρίως –που προκάλεσε σχεδόν τα πάντα – κάνουμε ότι μπορούμε ώστε τα πράγματα να παραμείνουν ως έχουν. Και καθυβρίζουμε όσους ξοδεύουν τόσα για εμάς σαν τοκογλύφους, καταπιεστές κι’ εκβιαστές!! Όλα όμως έχουν ένα όριο. Και τα σημάδια είναι ολοφάνερα πως οι δανειστές έχουν αρχίσει να μας βαριούνται. Και να μελετούν τρόπους εγκατάλειψής μας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν κερδίσει τις εκλογές, εκτιμώ πως δεν θα θελήσει να αυτοχειριασθεί. Προεδρεύοντας σε μια χώρα που θα διαλύεται. Θα προτιμήσει να πάρει πίσω όλες του τις υπερβολές. Αντιμέτωπος με την πραγματικότητα της διακυβέρνησης θα βάλει νερό στο κρασί του και θα προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις. Πιθανότατα με λιγότερους φόρους και δίχως περικοπές σε εισοδήματα. Αλλά σίγουρα με πρωτοβουλίες περιορισμού του δημόσιου τομέα. Που βέβαια, λόγω πολλών συνιστωσών, θα προκαλέσει ενδοκομματικό / ενδοκυβερνητικό εμφύλιο. Και πιθανή σύντομη κατάρρευση του τότε σχήματος εξουσίας. Ο λαός θα έχει πλέον μπουχτίσει από ανεδαφικές αερολογίες. Όλες οι εκδοχές του κρατικού παρεμβατισμού θα έχουν αποτύχει παταγωδώς. Προερχόμενες είτε από την κρατικοδίαιτη Δεξιά είτε από την λαϊκίστικη – γιαλαντζί και γνήσια – Αριστερά. Αν αποφύγουμε μια πιθανή στροφή σε σχήματα φασιστικά, τότε θα έχει έρθει η ώρα μιας πραγματικά φιλελεύθερης διακυβέρνησης. Αύριο ο φιλελευθερισμός, λοιπόν.

ΥΓ. Πριν από δύο περίπου χρόνια προειδοποιούσα από τις στήλες του «Κεφαλαίου» γα το τι θα συμβεί σε περίπτωση στάσης πληρωμών, χρεωκοπίας και συνακόλουθης εξόδου από το ευρώ. Κάποιοι ενοχλήθηκαν, αλλά οι πάντες φρόντισαν να αποσιωπήσουν τους κινδύνους. Τώρα. ακόμη και η Τράπεζα της Ελλάδος περιγράφει τον εφιάλτη. Όλο όμως αυτό το διάστημα, ακολουθώντας κατά γράμμα τα βήματα της Αργεντινής, φρόντισαν να βάλουν νέους φόρους και να μειώσουν μισθούς και συντάξεις. Οδηγώντας τον τόπο σε αδιέξοδα. Αγνοούμε πάντα τις προειδοποιήσεις και δεν μαθαίνουμε από τα λάθη των άλλων. Γιατί φροντίζουμε το κομματικό κράτος. Κι επιμένουμε να κάνουμε τα ίδια και τα ίδια.

statesmen

Ο νέος φιλελεύθερος μεταρρυθμιστικός χώρος.

Το κομματικό κράτος της μεταπολίτευσης καταρρέει κάτω από το δυσβάστακτο βάρος των προβλημάτων που το ίδιο δημιούργησε και συντήρησε. Μαζί του συμπαρασύρει τους «δημιουργούς του», το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία. Απονευρωμένα από κάθε ιδεολογική αναφορά και ξεκομμένα από τις κοινωνικές διεργασίες, τα κόμματα εξουσίας αποτέλεσαν γραφειοκρατικούς μηχανισμούς αναδιανομής του εθνικού πλούτου μέσω των πελατειακών δικτύων που συστηματικά ανέπτυξαν και διατήρησαν.

Στο μετεκλογικό περιβάλλον, κάθε προσπάθεια ανασύστασης του παλαιού κομματικού σκηνικού είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Ενδεχόμενες ευκαιριακές συμμαχίες, αλλαγές προσώπων ή συμβόλων δεν πρόκειται να έχουν ουσιαστικό αποτέλεσμα καθώς είναι ολοφάνερη η αναντιστοιχία τους με τις απαιτήσεις της νέας πραγματικότητας που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Δεν φτάνουν μόνο τα νέα υλικά για αναπαλαίωση του παλαιού κομματικού κτιρίου, οι καιροί απαιτούν το γκρέμισμά του και νέο φρέσκο οικοδόμημα.

Με πρόδηλη την αδυναμία των παλαιών κομμάτων εξουσίας να αναγεννηθούν, είναι βέβαιο ότι νέοι πολιτικοί σχηματισμοί θα αναδειχθούν προκειμένου να καλύψουν το κενό αντιπροσώπευσης που δημιουργεί η αναπόφευκτη συρρίκνωση των άλλοτε κραταιών κυβερνητικών κομμάτων. Κάθε νέο ή παλιό κόμμα που φιλοδοξεί να καλύψει το κενό που δημιουργεί η κατάρρευση των κομμάτων εξουσίας δεν σηματοδοτεί απαραιτήτως και το καινούργιο που χρειάζεται ο τόπος. Για παράδειγμα, δεν είναι δυνατόν να αποτελέσουν σοβαρή εναλλακτική πρόταση εξουσίας τα κόμματα της αριστεράς σε οποιαδήποτε εκδοχή της, διότι όλα αυτά τα χρόνια ήταν οι δορυφόροι των κομμάτων εξουσίας που με τις ιδέες, τις προτάσεις και τη στάση τους παρείχαν την ιδεολογική νομιμοποίηση στην αδιέξοδη κυβερνητική πολιτική του δικομματισμού.

Οι παλαιές διαχωριστικές γραμμές γύρω από τον άξονα «αριστεράς-δεξιάς» λειτουργούν παραπλανητικά, συσκοτίζουν και δεν επεξηγούν. Απέναντι στον ιδεολογικό χυλό που ισοπεδώνει και αποκρύπτει επιμέρους συμφέροντα και επιθυμίες και ενισχύει τα επικίνδυνα αριστεροδέξια άκρα οφείλουμε να αναδείξουμε τα χαρακτηριστικά του νέου περιβάλλοντος και ταυτόχρονα να εκφράσουμε με σαφήνεια τις κατευθύνσεις του νέου φιλελεύθερου μεταρρυθμιστικού χώρου:

Ο φιλελεύθερος μεταρρυθμιστικός χώρος είναι προοδευτικός. Αγκαλιάζει την κοινωνία των πολιτών, στηρίζει την ανεκτικότητα, τον πλουραλισμό και τον ειλικρινή διάλογο. Απορρίπτει τη συντηρητική εσωστρέφεια και τον φαντασιακό κοινοτισμό, όπου ανθούν η δημαγωγία, η συνωμοσιολογία και τα πολιτικά άκρα.

Ο φιλελεύθερος μεταρρυθμιστικός χώρος προσβλέπει στην Ευρώπη των ανοιχτών οριζόντων και επιλογών. Απορρίπτει απερίφραστα τον εθνικισμό που δηλητηριάζει τις σχέσεις των λαών και περιορίζει τις δυνατότητες ευημερίας των πολιτών κάθε χώρας.

Ο φιλελεύθερος μεταρρυθμιστικός χώρος επιθυμεί ένα ευέλικτο και αποτελεσματικό κράτος, το οποίο απελευθερώνει τη δημιουργικότητα των ατόμων προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας. Απορρίπτει τον χρεωκοπημένο κρατισμό που καταπνίγει κάθε πρωτοβουλία από την οποία δεν αποκομίζει ίδιον όφελος, απορρίπτει τη διεφθαρμένη γραφειοκρατία που καταστρέφει την επιχειρηματικότητα, αναπαράγει τη γραφειοκρατία και διαβρώνει τους θεσμούς.

Στις υπό διαμόρφωση νέες πολιτικές ισορροπίες ο φιλελεύθερος χώρος μπορεί και πρέπει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Οφείλει να συμβάλει στη δημιουργία ενός ευρύτατου μεταρρυθμιστικού μετώπου, το οποίο θα στηρίξει αποφασιστικά τους θεσμούς της ανοιχτής κοινωνίας και οικονομίας. Ο νέος φιλελεύθερος μεταρρυθμιστικός χώρος περιλαμβάνει την παραδοσιακή φιλελεύθερη κεντροδεξιά, η οποία υποστήριξε το κράτος δικαίου και τις ανοιχτές αγορές στις δύσκολες περιόδους επικυριαρχίας του κρατισμού και του λαϊκισμού.

Περιλαμβάνει τη σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία που αντιλαμβάνεται ότι ο νέος ρόλος του κράτους κανοναρχεί και δεν υποκαθιστά τις αγορές. Ακόμη, περιλαμβάνει τη ρεαλιστική και μεταρρυθμιστική πολιτική οικολογία που αναζητά νέες ισορροπίες στο θεσμικό περιβάλλον της χώρας. Απευθύνεται όμως και καλεί σε συμπαράταξη κάθε έλληνα πολίτη ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι το εγχείρημα της εθνικής ανάταξης απαιτεί ρήξεις με τις συμπεριφορές, τις αντιλήψεις, τα σύμβολα και τις κομματικές εκφράσεις του ξοφλημένου παρελθόντος.

Τ.Αβραντίνης-Δ.Σκάλκος

* Ο Τάσος Αβραντίνης είναι δικηγόρος και στέλεχος της Δράσης. Ο Δημήτρης Σκάλκος είναι πολιτικός επιστήμονας και στέλεχος της Δημοκρατικής Συμμαχίας.

athensvoice

ΤΑ 20 μεγαλύτερα ψέμματα της Ελληνικής κοινωνίας.

ΨΕΜΑ 1.

Όπου έχει αναλάβει το ΔΝΤ βύθισε την οικονομία στην ύφεση.

Το ΔΝΤ από τις 20 χώρες που έχει χρηματοδοτήσει οι 13 αναπτύχθηκαν και οι 2 τώρα βρίσκονται στους G20.(Τουρκία, Βραζιλία) Ο άλλες 7 απλά δεν εφάρμοσαν το σταθεροποιητικό πρόγραμμα (βλέπε Ελλάδα). Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι της Αγγλίας το 1979 που μπήκε στο ΔΝΤ και εφαρμόζοντας πολιτικές απελευθέρωσης της αγοράς , γνώρισε την μεγαλύτερη ανάπτυξη της ιστορίας της.

ΨΕΜΑ 2

Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτηθούμε από την Ρωσία.

Όχι μόνο δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ αυτό ,αλλά πρέπει να γνωρίζουμε ότι η Ρωσία είναι από τα μέλη του ΔΝΤ που έφερε αντίρρηση για το ύψος της βοήθειας προς την Ελλάδα σαν μη συμφέρουσα επένδυση.

Η περίπτωση της Λευκορωσίας είναι χαρακτηριστική, ενώ βγήκε από τις αγκάλες του ΔΝΤ, στράφηκε σε δανεισμό στη Ρωσία , η οποία της δάνεισε λιγότερα με μεγαλύτερο επιτόκιο και με επαχθέστερους όρους όπως το ξεπούλημα όλων των υποδομών τους σ’ αυτήν.

Δείγμα των προθέσεων της είναι ότι αρνείται να πουλήσει πετρέλαιο επί πιστώσει στα ελληνικά Διυλιστήρια, δηλ. σε κερδοφόρες και φερέγγυες επιχειρήσεις.

Και για να δείξουμε το ανεδαφικό του παραπάνω ισχυρισμού, η Ρωσία θα μπορούσε να αγοράσει ελληνικά ομόλογα από την ελεύθερη αγορά, απλά δεν το ‘κανε.

ΨΕΜΑ 3.

Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτηθούμε από την Κίνα.

Αυτό είναι το δεύτερο σκέλος της πλάνης ότι αρνηθήκαμε να αναλάβει το χρέος μας η Κίνα και οι προδότες πολιτικοί μας μας έριξαν στην μέγγενη του ΔΝΤ.

Η Κίνα όπως και η Ρωσία ,όπως είπαμε θα μπορούσαν να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα από την ελεύθερη αγορά ,χωρίς να υπάρχει διακρατική συμφωνία. Δεν το έκαναν γιατί απλά δεν ρισκάρουν τα λεφτά τους σε μια αναξιόπιστη οικονομία.

Πρέπει να γνωρίζουν οι μυθοπλάστες της ελληνικής πραγματικότητας ότι η Κίνα έχει δικό της οίκο αξιολόγησης ,ο οποίος υποβαθμίζει συνεχώς την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδος. Με λίγα λόγια, όχι δεν θέλει να μας δανείσει, αλλά συμβουλεύει και τους άλλους να μην το κάνουν.

Είναι πράγματι αφελείς αυτοί που πιστεύουν, πως η Κίνα θα αναλάμβανε το χρέος μας για να περνούν οι έλληνες καλά, όταν από τα αποθεματικά της δεν τροφοδοτεί ανάγκες του δικού της λαού;

ΨΕΜΑ 4.

Οι δανειστές μας είναι στυγνοί τοκογλύφοι.

Αυτοί που δανείζουν δανείζουν για να κερδίσουν, αυτό είναι ξεκάθαρο. Το ύψος του επιτοκίου είναι ανάλογο του ρίσκου που παίρνουν. Ας δούμε λοιπόν τι αναλογία επιτοκίου –ρίσκου υπάρχει.

Το επιτόκιο –ρίσκο που θα έβαζαν οι αγορές για να δανείσουν τη χώρα μας (spreads) κυμαίνονταν πάνω από 20%. Δηλ. απαγορευτικό. Το επιτόκιο δανεισμού που έλαβε η Ελλάδα από τον μηχανισμό στήριξης για το πρώτο μνημόνιο ήταν 4-5% και για το δεύτερο μνημόνιο 3,6%, όταν τα επιτόκια στην ελεύθερη αγορά έφταναν το 30%. Ποιος λοιπόν είναι ο στυγνός τοκογλύφος, όταν τα επιτόκια της Ιταλίας και της Ισπανίας κυμαίνονται στο 6-7%;

ΨΕΜΑ 5.

Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα με σκοπό να ελέγξει την οικονομία της και να αγοράσει τα πάντα έναντι πινακίου φακής.

Στον ισχυρισμό αυτόν θα αντιτάξω το ερώτημα , γιατί η Γερμανία δεν άφησε την Ελλάδα να χρεοκοπήσει και να αγοράσει τα πάντα φτηνότερα και χωρίς ρίσκο;

Γιατί τα δεκάδες δις που εκταμιεύονται από τους κρατικούς προϋπολογισμούς των εταίρων μας και δη της Γερμανίας δεν επενδύονται σε ασφαλέστερα σημεία του πλανήτη(Βαλκάνια, Μεσόγειο) και επενδύονται στην Ελλάδα;

Στον μηχανισμό στήριξης συμμετέχουν όλες οι χώρες της ευρωζώνης. Γιατί αυτή η πολεμική μόνο για τους Γερμανούς και όχι για τους Ολλανδούς, Νορβηγούς, Φιλανδούς, Κύπριους κλπ;
Προφανώς όλα εντάσσονται στα συμφέροντα κάθε χώρας και της ευρωζώνης γενικότερα. Κανένας δεν χαρίζει και κανένας δεν θέλει να χάσει. Αλλά η προσπάθεια διάσωσης της χώρας μας ευνοεί πρωτίστως εμάς και κατ’επεκτασιν τους εταίρους μας.

ΨΕΜΑ 6.

Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα για να στηρίξει τις εξαγωγές της.

Είναι τουλάχιστον αστείο να πιστεύει κάποιος ότι μια αγορά 10εκ κατοίκων μπορεί να στηρίξει την ανάπτυξη μιας χώρας 80εκ.

Στο γενικό σύνολο των εξαγωγών της Γερμανίας, η Ελλάδα κατέχει το 0,7%. Δηλ περίπου 6δις το χρόνο όταν το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών είναι 34 δις. Αντίστοιχα η Πορτογαλία εισάγει περίπου 8δις από την Γερμανία και δεν αναλώνεται σε τέτοιες ανόητες κατηγορίες, όπως και η Ιρλανδία που εξάγει, αντί να εισάγει, στη Γερμανία 11δις το χρόνο δεν σκέφτηκε κανείς να πει ότι η Γερμανία δεν πρέπει να δανείσει την Ιρλανδία;

Άρα τα προβλήματα κάθε χώρας δεν έχουν να κάνουν με τις εξαγωγές της Γερμανίας στις χώρες αυτές, αλλού είναι τα προβλήματα.

ΨΕΜΑ 7.

Η Γερμανία μας δανείζει για να αγοράζουμε εξοπλιστικά προγράμματα από αυτήν.

Μετέωρος ο ισχυρισμός και ανατρέψιμος μέσω των αριθμών. Η Ελλάδα δαπανά κάθε χρόνο περίπου 2δις ευρώ για εξοπλισμούς από τους οποίους μόνο το 20% αφορά την Γερμανία δηλ. 400εκ ευρώ το χρόνο. Το ερώτημα είναι, ασχέτως αν χρειάζονται η όχι, ότι δημιουργούνται φαντάσματα και πλασματικοί εχθροί όταν οι εκροές χρημάτων από την Γερμανία στην Ελλάδα είναι πολλαπλάσια των εκροών.

Θα καταγράψω ένα νούμερο από μελέτη της EUROBANK ότι τα χρήματα που έχουν δοθεί στην Ελλάδα μόνο μέσω επιδοτήσεων τα τελευταία 30 χρόνια είναι 203 δις, τα περισσότερα από τα οποία είναι από τις καταβολές των φορολογούμενων γερμανών πολιτών.

Οι επιδοτήσεις δεν δόθηκαν στην Ελλάδα από συμπάθεια αλλά από μια διευρυμένη αντίληψη του συμφέροντος των χωρών αυτών στο πλαίσιο της ΕΕ. Το πώς αξιοποιήθηκαν οι πόροι αυτοί από την Ελλάδα είναι ζήτημα μιας άλλης συζήτησης.

ΨΕΜΑ 8.

Το μνημόνιο κατέστρεψε τη χώρα.

Η χώρα ήταν κατεστραμμένη πριν το μνημόνιο. Το μνημόνιο ήταν μια διακρατική συμφωνία με όρους δανεισμού. Σε γενικές γραμμές προσανατολιζόταν στη μείωση των δημοσίων δαπανών, στις ιδιωτικοποιήσεις, στην πάταξη της φοροδιαφυγής και στην επιτάχυνση διαρθρωτικών αλλαγών τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. (μείωση δημοσίων υπαλλήλων, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, κλπ)

Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που διαχειρίσθηκε το μνημόνιο δεν μείωσε δραστικά τις δημόσιες δαπάνες και τις σπατάλες του κράτους, δεν έκανε ούτε μια ιδιωτικοποίηση, δεν κατάφερε να πατάξει την φοροδιαφυγή, δεν μείωσε τους δημοσίους υπαλλήλους , δεν έκλεισε άχρηστους δημόσιους οργανισμούς , δεν άνοιξε τα κλειστά επαγγέλματα, και αντ αυτού μείωσε μισθούς και συντάξεις οριζόντια και έβαλε φόρους σε ότι κινείται ή δεν κινείται. Αποτέλεσμα αυτού η ύφεση να παγιωθεί και να χρειαστεί δεύτερο μνημόνιο πιο σκληρό. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι επί δυο χρόνια αυτοί που διαμαρτύρονταν να μην εφαρμοστεί το μνημόνιο το κατάφεραν στο ακέραιο. Τώρα διαδηλώνουν ότι η εφαρμογή του έφταιγε που καταρρέει η χώρα. Είναι σε σύγχυση ή την επιδίωκαν;

ΨΕΜΑ 9.

Τα λεφτά τα έφαγαν οι πολιτικοί μαζί με τα κρατικοδίαιτα λαμογια.

Σωστό! Αλλά.
Από τα 100 ευρω που δαπανά το ελληνικό κράτος το 70% πηγαίνει σε μισθούς και συντάξεις, το 20% σε τοκοχρεολύσια και ένα 10% σε δραστηριότητες δημοσίων επενδύσεων. Σ’αυτό το 10% κρύβεται η διαπλοκή και το πάρτι με τις μίζες ημετέρων. Αν όμως το αναλύσεις λογιστικά στο σύνολο των δαπανών η διαφθορά δεν ξεπερνά το 1,5% και σε καμιά περίπτωση δεν αντιστοιχεί στο δημόσιο χρέος των 360δις.

Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρο ότι δαπανούσαμε κάθε χρόνο 30δις παραπάνω από αυτό που παράγαμε. Κάθε ευρώ που έμπαινε στη χώρα έβγαινε με την αγορά εισαγόμενων προϊόντων. Αν μας χάριζε κάποιος ολόκληρο το χρέος σε 10 χρόνια θα βρισκόμασταν στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα.

ΨΕΜΑ 10.

Χρεωκοπία αντί μνημόνιο 2.

Το μνημόνιο 2 φέρνει ύφεση και εξασφαλίζει μόνο τους δανειστές μας. Ο.Κ.
Η χρεωκοπία και αυτή εξ ορισμού θα φέρει ύφεση. Άρα τι διαλέγουμε;

Με το μνημόνιο 2 η χώρα μπαίνει σε μακροχρόνια ύφεση μένοντας όμως στην Ευρώπη, στο ευρώ και με πληθωρισμό 2,5%. Αν όμως χρεοκοπήσει η χώρα βγαίνει από το ευρώ χωρίς ρευστότητα, με αλλαγή νομίσματος και με πληθωρισμό άνω του 20%.

Και ρωτώ, σε ποια από τις δυο περιπτώσεις υπάρχουν προοπτικές ανάπτυξης;
Το να κατηγορούμε κάτι δεν σημαίνει ότι η άλλη επιλογή είναι καλύτερη.

ΨΕΜΑ 11.

Να πάμε στην δραχμή και να αναπτυχθούμε μόνοι μας

Η προοπτική της δραχμής δεν μας κάνει ανεξάρτητους από τους πιστωτές μας αλλά εξαρτημένους για πολλά χρόνια από την φτώχεια. Φαντάζει εφιαλτικό οι καταθέσεις όλων μας να μετατραπούν σε δραχμές που με την ιλιγγιώδη αύξηση του πληθωρισμού θα εκμηδενισθούν, το δημόσιο χρέος θα πολλαπλασιασθεί, τα στεγαστικά δάνεια θα είναι αδύνατον να αποπληρωθούν, η ακρίβεια και η ανεργία, και οι ελλείψεις σε βασικά προϊόντα επιβίωσης, θα πυροδοτήσουν τεράστια κοινωνικά προβλήματα( εγκληματικότητα, πορνεία, παραοικονομία κ.α)
για το λόγο αυτό η μόνη λύση είναι η ασπίδα του ευρώ, να μας δώσει την δυνατότητα να έχουμε την απαιτούμενη οικονομική σύγκλιση με τις εύρωστες χώρες της ευρωζώνης

ΨΕΜΑ 12.

Το χρέος είναι απεχθές ,και να μην το πληρώσουμε.

Απεχθές λέγεται το χρέος που δημιουργείτε από απολυταρχικά καθεστώτα, όταν ο εκάστοτε δικτάτορας λαμβάνει δάνειο για δικό του πρόσοδο και δεν φθάνει ποτέ στον λαό. Στην περίπτωση μας όμως είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα, τα δάνεια χορηγήθηκαν για επιδοματική πολιτική, διορισμούς , συντάξεις και κατασπαταλήθηκαν σε διάφορες ορατές δαπάνες του κράτους. Άρα η άποψη του δεν πληρώνω χαρακτηρίζεται από λαϊκίστικη έως δολίως παραπληροφόρηση των πολιτών.

ΨΕΜΑ 13.

Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία!!!

Το υπουργείο Οικονομικών δημοσίευσε τη λίστα 6000 μεγάλων
επιχειρήσεων που χρωστάνε στο Δημόσιο περίπου 42δις.

Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τα ονόματα των επιχειρήσεων του «Μεγάλου Κεφαλαίου» που αν τους τα πάρουμε θα σωθεί ο τόπος, παρατηρεί τις εξής τέσσερις κατηγορίες.

Στη πρώτη κατηγορία είναι ,οι επιχειρήσεις του Δημοσίου με πρωταγωνιστή τον ΟΣΕ που χρωστά 1.2δις, ακολουθούν τα Ελληνικά Πετρέλαια, η ΔΕΗ, διάφοροι Κρατικοί Οργανισμοί, Δήμοι ,δημοτικές επιχειρήσεις και αγροτικοί συνεταιρισμοί.

Στη δεύτερη κατηγορία βρίσκονται επιχειρήσεις που δεν υπάρχουν πια, μεταξύ άλλων είναι , η Πειραϊκή Πατραϊκή, το Μινιόν, ο Κατράντζος, η Υβοννη, η Ανατολια, η Τράπεζα Κρήτης, το NEW CHANNEL, οι ασφαλιστικές Φοίνιξ , ASPIS, και εκατοντάδες άλλες.

Στη τρίτη κατηγόρια βρίσκονται εταιρείες προβληματικές που βρίσκονται σε διαδικασία εκκαθάρισης ή σε καθεστώς οικονομικής επιτήρησης όπως το GLOU, το ARTISTI ITALIANI, η ΑΕΚ, ο Πανιώνιος, ο Αρης και πλήθος άλλων.

Στην τέταρτη κατηγορία βρίσκονται οι εταιρείες που χρωστάνε και αναμφισβήτητα πρέπει να πληρώσουν.

Κύκλοι του υπουργείου οικονομικών υπολογίζουν ότι θα είναι μεγάλη επιτυχία να καταφέρουν να μαζέψουν τα 6δις από τα 42δις.

Το αφιερώνω σε όσους διαδηλώνουν εναντίον φαντασμάτων, ψάχνοντας σε αραχνιασμένα σεντούκια και λαϊκίζοντας πάνω στον ανθρώπινο πόνο.

ΨΕΜΑ 14.

Να ανατρέψουμε το σύστημα και να πάρουμε τα λεφτά από τους πλούσιους και να τα δώσουμε στο λαό

Ας παραθέσουμε μερικά στοιχεία που δείχνουν την ανατομία της λεγόμενης πλουτοκρατίας. Aπο το σύνολο των επιχειρήσεων στην Ελλάδα μόνο 13% είναι αυτό που λέμε "μεγάλο κεφάλαιο"

Η αποτίμηση όλων των εισηγμένων εταιρειών στο χρηματιστήριο δεν ξεπερνούν τα 16 δις, η οποία μειώνεται μέρα με τη μέρα.

Το ενεργητικό των τραπεζών μπορεί να είναι περίπου 600δις, όπως διακηρύσσουν διάφοροι αριστεροί πολιτικάντηδες στην τηλεόραση, το αποθεματικό τους όμως είναι πολύ πιο κάτω από τα 20δις.

Η συνολική αξία του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος αυτή τη στιγμή είναι μόλις 4δις.

ΨΕΜΑ 15.

Να φορολογηθούν οι πλούσιοι.

Από το σύνολο των φορολογουμένων, το 60% ή βρίσκεται στο αφορολόγητο ή έχει επιστροφή φόρου. Το 50% των ετήσιων εσόδων του κράτους οφείλονται σ΄αυτό που λέμε μεγάλο κεφάλαιο και από τα υψηλόμισθα στελέχη των μεγάλων εταιρειών.

Η φοροδιαφυγή γίνεται από τις πολυδιάστατες μικροεπιχειρησεις και υπηρεσίες ( βιοτεχνίες, εμπορικά μαγαζιά, αυτοαπασχολούμενοι κ.α.) σημειωτέον ότι οι αγρότες δεν πληρώνουν καθόλου φόρους.

Τα τεράστια κεφάλαια που κατέχουν οι εφοπλιστές δεν είναι παραγόμενος πλούτος εντός Ελλάδος αλλά από δραστηριότητες του εξωτερικού .Άρα δε δικαιούμαστε ούτε μπορούμε να τα φορολογήσουμε παρά μόνο να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες να τα επενδύσουν στην χώρα μας. Όλα τ’αλλα είναι λαϊκίστικες κορόνες, αφού και όλα τα χρήματα της πλουτοκρατίας να δεσμεύσουμε τα χρήματα που χρωστάμε είναι 350+110=460 δις. Δυστυχώς η επανάσταση ματαιώνεται.

ΨΕΜΑ 16.

Αν πατάξουμε την φοροδιαφυγή θα έχουμε δημοσιονομικό πλεόνασμα

Θεωρητικά αν όλοι οι έλληνες αύριο το πρωί πλήρωναν τους οφειλόμενους φόρους τους και βουλώναμε όλες τις τρύπες στις δημόσιες δαπάνες θα χρειαζόμασταν ακόμα δανεισμό για τις κάλυψη των κρατικών δαπανών .

Και αν ακόμη όλοι οι έλληνες, πλούσιοι και φτωχοί, βάζαμε σ’ένα τραπέζι όλα τα λεφτά μας δεν θα συγκεντρώναμε πάνω από 150δις, όταν ήδη χρωστάμε 350δις στις τράπεζες, 110δις στην Τρόικα, 200δις χρωστάνε τα ασφαλιστικά μας ταμεία και 40δις για εγγυήσεις των δανείων που πήραμε. ΣΥΝΟΛΟ σχεδόν 1 τρις ευρω.

Το πρόβλημα είναι ότι όσα λεφτά και να συγκεντρώσουμε τα ρίχνουμε σ’ένα βαρέλι δίχως πάτο. Η φοροδιαφυγή συμβαίνει όταν η φορολογια είναι υψηλη , άρα άδικη και όταν δεν είναι ανταποδοτική

ΨΕΜΑ 17.

Η χρεοκοπία της Ελλάδος είναι χεωκοπια του καπιταλιστικού συστήματος.

Όταν σε μια οικονομία η οικονομική δραστηριότητα κατά 60% ανήκει στο κράτος, όταν η γραφειοκρατία είναι μια παγιωμένη κατάσταση, όταν 300 επαγγέλματα είναι κλειστά, όταν οι μισθοί καθορίζονται από συλλογικές συμβάσεις, όταν έχουμε 1.000.000 δημοσίους υπαλλήλους, όταν η φορολογία στις επιχειρήσεις φθάνει συνολικά το 68%, όταν ο ΦΠΑ είναι στο 23%,όταν η επιδοματική πολιτική στηρίζει τα εισοδήματα, όταν δαπανάμε περισσότερα από ότι εισπράττουμε λόγω αυξημένων αναγκών του διογκωμένου κράτους, αυτό λοιπόν μοιραία έρχεται και καταρρέει.

Δυστυχώς η αριστερά ακόμα δεν έχει καταλάβει ότι η διόγκωση της κουλτούρας της διόγκωσε και το κράτος το οποίο πτώχευσε. Καιρός είναι να το καταλάβει και ο ελληνικός λαός.

ΨΕΜΑ 18.

Για την κατάσταση που έφτασε η Ελλάδα φταίνε τα δυο κόμματα εξουσίας.

Θα το έλεγα διαφορετικά, ότι για την κατάσταση που έχει φτάσει η χώρα χρεώνονται τα 2 κόμματα εξουσίας. Γιατί εξουσία δεν ασκούν μόνο οι κυβερνήσεις αλλά όλοι οι θεσμοί. Αντιπολίτευση, δημοσιογράφοι, δικαιοσύνη, γραφειοκράτες , συνδικαλιστές κ.ο.κ. συνέβαλαν στη κρατικιστικη αντίληψη της οικονομίας και την μεγέθυνση του Δημοσίου. Δυστυχώς για αυτούς που υποστηρίζουν την άποψη αυτή , η ευθύνη είναι οριζόντια και η κατάρρευση συλλογική.

ΨΕΜΑ 19.

Ο λαός δεν φταίει πουθενά

Ο λαός είναι υπεύθυνος αλλά όχι κατηγορούμενος. Είναι πολύ δύσκολο να κατανείμεις κατηγορίες σε μια συλλογική αποτυχία. Η ευθύνη όταν μοιράζεται σε πολλούς απενεχοποιειται. Ο λαός με τις επιλογές του και με την ανοχή του συμμετείχε στην διόγκωση της αποτυχίας. Θα αναφέρω σαν παράδειγμα το εξής, όταν ο Αν.Πεπονης εισήγαγε το νόμο του ΑΣΕΠ, που έβαζε φρένο στο πελατειακό κράτος , στις επόμενες εκλογές οι πολίτες τον τιμώρησαν πανηγυρικά. Επίσης, όταν κατετέθη το νομοσχέδιο Γιαννιτση για το ασφαλιστικό οι «προοδευτικές» δυνάμεις το αναχαίτισαν, τώρα η συνταξιοδότηση πήγε στα 67 .Τώρα, οι ίδιες δυνάμεις και πάλι φωνάζουν. Όταν, κάθε φορά που πήγαινε να περιοριστεί το κράτος και οι δαπάνες του πάλι ο λαός έβγαινε με συνθήματα στους δρόμους και κατηγορούσε τους «άκαρδους» πολιτικούς σαν προδότες που ξεπουλάν τα πάντα, τώρα όμως ; θα πουληθούν όλα αλλά με το πλεονέκτημα στον αγοραστή και όχι στον πωλητή. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν χιλιάδες

ΨΕΜΑ 20.

Δεν είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι γιατροί ,οι δικηγόροι, δημοσιογράφοι, οι υδραυλικοί, οι ταξιτζήδες ,εφοριακοί, πολεοδόμοι, αγρότες, κ.α όλοι το ίδιο.
Όλοι δεν είναι ,αλλά δυστυχώς είναι οι περισσότεροι.

Αντώνης Kρούστης

fileleftheros

Βουλευτικές Εκλογές 2012.

Ποτε έχουμε σκοπό να δράσουμε επιτέλους;

Είμαι ένοχος όπως οι περισσότεροι από εμάς για την σημερινή κατάσταση. Επέτρεψα σε ένα καρκίνωμα να γιγαντωθεί και σήμερα όχι μόνο ως χώρα, αλλά ως κουλτούρα ενός ολόκληρου λαού να βρίσκεται στην εντατική. Πρέπει να αποδείξουμε πρώτα από όλα στον ίδιο μας τον εαυτό, ότι δεν ανεχόμαστε παραπέρα αυτή την ξεφτίλα. Ήρθε η ώρα να δράσουμε!Για δεκαετίες τα δύο κόμματα εναλλάσσονταν στην εξουσία, υποσχόμενοι έμμεσα ή άμεσα, εύκολο και άκοπο πλουτισμό. Τα κόμματα της αριστεράς με τη σειρά τους ακόμη και σήμερα αναλώνονται σε ιδεολογικές συζητήσεις θέσεων και απόψεων. Χάνουν την τρέχουσα πραγματικότητα και δείχνουν αδύναμα να σηκώσουν το οποιοδήποτε τείχος αντίστασης.

Συνένοχοι λοιπόν, οι περισσότεροι από εμάς στο διαρκές έγκλημα που συντελούνταν για όλα αυτά τα χρόνια. Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού είχε διαλέξει στρατόπεδο. Είτε δεχόταν να ζει εις βάρος των υπολοίπων καταλαμβάνοντας άλλη μια θέση στο ήδη υπερτροφικο δημόσιο, είτε ελπίζοντας για μια θεσούλα συνέχιζε να ψηφίζει φρούδες πολιτικές. Από την άλλη πλευρά οι "αριστεροί"να αμπελοφιλοσοφούν περί αλλαγων που πότε δεν τόλμησαν να κάνουν. Αρνητές των παντων, "αριστεροί" του χαβαλέ.

Φταίμε λοιπόν γιατι όσοι δεν μπήκαν στο δημόσιο συνέχιζαν να το ονειρεύονται και αρκετοί από αυτούς που επιχειρούσαν στον ιδιωτικό τομέα το εκαναν χωρίς ίχνος ευθύνης για το κοινωνικό σύνολο. Σχεδόν μια ευκαιριακή αντίληψη διακατείχε τους περισσότερους. Πότε αναπτύσσοντας ιδιαίτερους δεσμούς με κομματικούς παράγοντες που θα τους έδιναν την ανάλογη εύνοια και άλλοτε με τόνους ωχαδελφισμού αποβλέποντας μόνο στο γρήγορο κέρδος. Ε όχι δεν είναι αυτός ο Ελληνας. Επί σειρά ετών ακούσαμε και ζήσαμε αλήθειες και ψέμματα. Ευχαριστώ για τις αλήθειες, τα ψέμματα όμως δεν τα συγχωρώ άλλο.

Ευχαριστώ τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για τον εκδημοκρατισμό της χώρας και για την ένταξη μας στην Ε.Ο.Κ. δεν μας έμαθε όμως πως να έχουμε πολιτικό πολιτισμό στην σύγχρονη δημοκρατία μας και πως να είμαστε δυτικοί. Ευχαριστώ τον Ανδρέα Παπανδρέου που με την πολιτική του δημιούργησε τη μεσαία τάξη στην Ελλάδα, ξέχασε όμως να πει ότι πέρα από δικαιώματα ο κυρίαρχος λαός έχει και υποχρεώσεις. Ευχαριστώ τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη για όλες τις αλλαγές που - τουλάχιστον - επιχείρησε να κάνει στην χώρα ώστε να αλλάξει σελίδα και να προχωρήσει μπροστά. Δεν συγχωρώ όμως την πολιτική κυκλοθυμία που τον διακατείχε. Από την μια ένας πολιτικός γίγαντας που τα έβαζε με το κατεστημένο και από την άλλη ένας νάνος του κοινοβουλευτισμού με χτυπήματα κάτω από το τραπέζι στους πολιτικούς του αντιπάλους. Ευχαριστώ τον Κώστα Σημίτη για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, την Ο.Ν.Ε. και τα δεκάδες έργα , αλλά δεν μπορώ να συγχωρέσω την αδυναμία των ελεγκτικών μηχανισμών του τόσο στο Χρηματιστήριο, όσο και στις αγροτικές επιδοτήσεις. Ευχαριστώ και τον Κώστα Καραμανλή για τα έργα που άφησε πίσω του και για τους καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν μπορώ όμως να ξεχάσω τα δεκάδες σκάνδαλα.

Από την δεκαετία του 80, την δεκαετία της υπερβολής, τα χρόνια που ο λαός πήρε ρόλους περάσαμε στην δεκαετία του 90 που σημαία των νεοελλήνων έγινε το γρήγορο κέρδος και η επιδειξιμανία Από εκεί και πέρα όλα γίνονταν σαν να μην θέλαμε να καταλάβουμε πως θα καταλήγαμε στην σημερινή κατάσταση.

Είχαμε γίνει εύκολη λεία για τον καθένα με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε μνημονιακή κυβέρνηση και τροίκα. Μια τροίκα που δεν αντιλαμβάνεται πως η λιτότητα από μόνη της δεν θα φέρει την ανάπτυξη. Και μια κυβέρνηση που δεν τολμάει να τα βάλει με συντεχνίες.

Πρέπει να δράσουμε εαν αντιλαμβανόμαστε όλα τα παραπάνω! Διαφορετικά έχει ακόμη πιο κάτω!

Το κράτος μέσα σε όλες αυτές τις δεκαετίες έχει υπερογκωθεί και έχει αναπτυχθεί σε λάθος βάσεις. Ήρθε η ώρα να σκοτώσουμε αυτό το τέρας που ζει εις βάρος όλων μας.

Θέλω ένα κράτος μικρό και ευέλικτο και όχι απλά περιορισμένο χωρίς καμία συμμετοχή. Θέλω να παρεμβαίνει όταν απαιτείται χωρίς να απορυθμίζει την αγορά, αλλά να συμβάλει στην ανάπτυξη της.

Θέλω η ευέλικτες σχέσεις εργασίας να δημιουργήσουν νέες θέσεις και καλύτερες συνθήκες για όλους τους εμπλεκόμενους και τα συμφέροντα τους. Εργαζόμενους και επιχειρηματίες.

Με απλά λόγια, ο όρος «ευέλικτό» να μην σημαίνει εργαζόμενος-λάστιχο, ανάλογα με τις ανάγκες του επιχειρηματία, αλλά και ούτε επιχειρηματίας – έρμαιο στους «εργατοπατέρες».

Έτσι μόνο θα δούμε αληθινή ανάπτυξη , θα δούμε νέες θέσεις εργασίας, αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις. Θέλω ακόμη, η παιδεία να έχει μακροπρόθεσμη προοπτική και να μην είναι σχέδιο τετραετίας του εκάστοτε υπουργού. Θέλω μια παιδεία αποκομμένη από κόμματα.

'Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε πως και οι μετανάστες είναι άνθρωποι. Πως οι τιμές προϊόντων και υπηρεσιών μπορούν να μειωθούν εάν στα πλαίσια της ανάπτυξης καταργηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές.

Δεν αντέχει άλλο αυτός ο τόπος ακυβερνησία και άτολμους. Ας γίνουμε δυσάρεστοι και ας δούμε την αλήθεια κατάματα. Να φωνάξουμε πως θέλουμε αλλαγή. Αρκετά χρόνια παριστάναμε τους αρχοντοχωριάτες. Ημιμάθεια και Cayenne. Μόνο αυτό μας ένοιαζε. Φιγούρα και ξερό ψωμί! Τέλος.

Ας γίνουμε Ευρωπαίοι περήφανοι Έλληνες. Με παιδεία και πολιτισμό, με δουλειά και ανάπτυξη.

Υπάρχουν πολιτικοί που φώναξαν για όλα αυτά χρόνια τώρα. Ο Στέφανος Μάνος είναι ένας από αυτούς. Και σήμερα αναρωτιέται, "Αν τα νέα φορολογικά μέτρα τα οποία μετατέθηκαν για μετά τις εκλογές -τον Ιούνιο- προκαλέσουν έκρηξη, θα φταίνε εκείνοι που εκρήγνυνται ή εκείνοι που προκάλεσαν αυτές τις συνθήκες;».

Συνεχίζει την δράση του και παραμένει σταθερός στις απόψεις του. Εμείς πότε έχουμε σκοπό να δράσουμε επιτέλους;

Η ιστορία του Στέφανου Μάνου. Μοναδική συνέπεια λόγων και έργων για Έλληνα Πολιτικό.

Μια και ο Στέφανος Μάνος ηγείται ακόμα μία φορά μιας εκλογικής καθόδου, αυτή της Δράσης σε συνασπισμό με τη Φιλελεύθερη Συμμαχία, αξίζει να δούμε περιληπτικά ποιος είναι ο πολιτικός για τον οποίο πολλοί λένε ότι αν τον είχαμε ακούσει από παλιά, τώρα η Ελλάδα θα βρισκόταν σε καλύτερη θέση :

1977: «Από τις επιχειρήσεις στην πολιτική»: Ο Στέφανος Μάνος αφήνει μία επιτυχημένη καριέρα στην Αλλατίνη και κατεβαίνει στην πολιτική. Εκλέγεται βουλευτής και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τον επιλέγει για το Υφυπουργείο Οικισμού.

1978-79: «Μικρότεροι συντελεστές δόμησης εναντίον των τσιμεντουπόλεων»: Σε μια εποχή που κυριαρχούσε η λογική της τσιμεντοποίησης και υπήρχαν περιοχές στην Αθήνα με συντελεστή δόμησης μέχρι και 10 (πολυκατοικίες τέρατα με 10.000 τετραγωνικά μέτρα σε οικόπεδα ενός στρέμματος), ο Στέφανος Μάνος είναι ο πρώτος πολιτικός που έχει την τόλμη να καθιερώσει μέγιστο συντελεστή δόμησης (2.4) για τις νέες περιοχές που έμπαιναν στο σχέδιο πόλης.

«Ο πρώτος πεζόδρομος στην Ελλάδα»: Δημιουργεί, παρά τις αντιδράσεις, τον πρώτο πεζόδρομο στην Ελλάδα, στην οδό Βουκουρεστίου. Στη συνέχεια προχωρεί στην πεζοδρόμηση της Πλάκας και την προστασία του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Σήμερα, δεν υπάρχει Δήμος που να μην έχει στο κέντρο του δίκτυο πεζοδρόμων που κάνουν ανθρώπινη τη ζωή στην πόλη. Κι όλα άρχισαν από την οδό Βουκουρεστίου.

«Μεταφορά συντελεστή δόμησης για να σωθούν τα διατηρητέα»: Μέχρι το 1979, πολλοί ιδιοκτήτες παλιών σπιτιών τα γκρέμιζαν μόλις υποπτευόταν ότι η διοίκηση επρόκειτο να τα κηρύξει διατηρητέα ή έβαζαν ρουσφέτι για να την σταματήσουν. Με την καθιέρωση της καινοτομίας της μεταφοράς συντελεστή δόμησης με το νόμο 880 / 79 του Στέφανου Μάνου, προστατεύτηκαν τα παλιά κτήρια, ενώ ταυτόχρονα μπόρεσαν οι ιδιοκτήτες να αξιοποιήσουν την περιουσία τους. Έτσι χιλιάδες ιστορικά κτήρια διασώθηκαν, καθώς η διοίκηση άρχισε με την παρότρυνση των ιδιοκτητών να τα χαρακτηρίζει διατηρητέα. Σήμερα 7.000 περίπου ιστορικά κτήρια που ομορφαίνουν τις πόλεις μας, έχουν διασωθεί από την καταστροφική μανία της τσιμεντοποίησης.

«Οι πρώτοι παιδότοποι στην Ελλάδα»: Ο Στέφανος Μάνος βάζει τη λέξη "παιδότοπος" στο ελληνικό λεξιλόγιo. Σε συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση δημιουργούνται 186 παιδότοποι στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας και τριπλασιάζεται ο μέχρι τότε διαθέσιμος χώρος για το παιχνίδι των παιδιών.

«Επτά αντίπαλες πόλεις γιατί Ελλάδα, δεν είναι μόνο η Αθήνα»: Ξεκινά το πρόγραμμα διοικητικής αποκέντρωσης με την εκπόνηση μελετών για τη δημιουργία 7 αντιπάλων της Αθήνας πολεοδομικών συγκροτημάτων (Θεσσαλονίκη, Βόλος-Λάρισα, Πάτρα, Ηράκλειο, Γιάννενα, Καβάλα, Πτολεμαϊδα-Κοζάνη), τα οποία με τη βοήθεια έργων υποδομής και κινήτρων για την εγκατάσταση πληθυσμού και δραστηριοτήτων, θα προσέλκυαν πληθυσμό που κατευθυνόταν ως τότε στην υδροκέφαλη Αθήνα. Η προσπάθεια εγκαταλείπεται στη μέση από τους διαδόχους του.

«Ξεκινά η προστασία των παραδοσιακών οικισμών»: Με νόμο του Στέφανου Μάνου ξεκινά η προστασία των παραδοσιακών οικισμών και ορίζει ο ίδιος τους πρώτους 400 (στα Ζαγόρια, στο Πήλιο, στις Κυκλάδες, κ.α.). Στα επόμενα είκοσι χρόνια, χαρακτηρίστηκαν και προστατεύτηκαν 700 περίπου οικισμοί σε όλη την Ελλάδα.

«Γκαράζ σε όλα τα νέα κτήρια»: Με το νόμο 960 / 79, καθιερώνει την υποχρεωτική κατασκευή θέσεων στάθμευσης σε όλα τα νέα κτήρια. Μέτρο που αν είχε εφαρμοστεί από τους προκατόχους και τους διαδόχους του, θα έσωζε τις μεγάλες πόλεις από την κυκλοφοριακή ασφυξία.

«Η πρωτεύουσα αποκτά Ρυθμιστικό Σχέδιο»: Μετά από εξαντλητικό διάλογο, ο Στέφανος Μάνος εκδίδει απόφαση που καθορίζει το Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας μέχρι το 2000, στο οποίο το ελληνικό κράτος δεσμεύεται για πρώτη φορά να κατασκευάσει το μετρό της Αθήνας, το αεροδρόμιο στα Σπάτα και την Αττική Οδό.

«Νέος οικιστικός νόμος για ανθρώπινες πόλεις»: Με το νόμο 947 / 79, ο Στέφανος Μάνος αλλάζει την οικιστική νομοθεσία, που ίσχυε από τη δεκαετία του '20. Καθιερώνει τις εισφορές σε γη και χρήμα των ιδιοκτητών των περιοχών που μπαίνουν στο σχέδιο, έτσι ώστε οι πόλεις μας να έχουν κοινόχρηστους χώρους (πλατείες, πάρκα, σχολεία, κ.λπ.) και δίκτυα υποδομής (ύδρευση, αποχέτευση, κ.λπ.). Ο νόμος, όπως και οι ρυθμίσεις για τη μείωση του συντελεστή δόμησης και τις υποχρεωτικές θέσεις στάθμευσης στα γκαράζ, συναντά τεράστιες αντιδράσεις, αφού όπως συνήθως συμβαίνει στη χώρα μας, ελάχιστοι κοιτούν το γενικό όφελος που προκύπτει για το σύνολο από ένα σωστό μέτρο, όταν θίγονται τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα. Παρόλες τις αντιδράσεις ο Στέφανος Μάνος προχωρεί.

«Η αληθινή ιστορία της Αλλατίνης»: Όταν οι μεταρρυθμίσεις Μάνου άρχισαν να ενοχλούν, οι πολιτικοί του αντίπαλοι διέδωσαν ότι ο λόγος που ασχολήθηκε με την πολιτική ήταν ότι απέτυχε στις επιχειρήσεις. Η αλήθεια είναι ότι ο Στέφανος Μάνος έμεινε στη Γενική Διεύθυνση της Αλλατίνης από το 1968 μέχρι το 1977. Σε όλο αυτό το διάστημα, η επιχείρηση σημείωσε εκπληκτική ανάπτυξη (αύξησε το τζίρο της σε πραγματικές τιμές κατά 341%), διατηρώντας ταυτόχρονα σε όλη την περίοδο σημαντική κερδοφορία. Ο Στέφανος Μάνος δημιούργησε ένα νέο εργοστάσιο μπισκότων, με εκατοντάδες νέες θέσεις εργασίας και εισήγαγε για πρώτη φορά στην Ελλάδα καινοτομίες, όπως τα μπισκότα σε πακέτα και το αλεύρι για όλες τις χρήσεις. Η Αλλατίνη αντιμετώπισε προβλήματα πολύ μετά την αποχώρηση Μάνου, όταν στη δεκαετία του 80, οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. πάγωσαν τις τιμές πώλησης των αλεύρων, ενώ αυξάνονταν αλματωδώς οι τιμές αγοράς του σιταριού. Τότε έκλεισαν οι περισσότερες βιομηχανίες αλεύρων. Η Αλλατίνη κατάφερε όμως να κρατηθεί ζωντανή για να γίνει στη συνέχεια μία υγιής επιχείρηση με ακμαία μετοχή στο ελληνικό χρηματιστήριο.

1980-81: «Η Ελλάδα αποκτά Υπουργείο για το Περιβάλλον και τη Χωροταξία (Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε.)»: Με εισήγηση του Στέφανου Μάνου, δημιουργείται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, Υπουργείο για το Περιβάλλον και ο ίδιος ορκίζεται πρώτος Υπουργός Περιβάλλοντος.
«Αυστηροί περιβαλλοντικοί κανονισμοί για τη βιομηχανία»: Το 1980 καθιερώνει αυστηρούς περιβαλλοντικούς κανονισμούς στη βιομηχανία. Κλείνει το ρυπογόνο σταθμό της ΔΕΗ στο Κερατσίνι και απομακρύνει το Γκάζι από το κέντρο της Αθήνας. Επίσης με Προεδρικό Διάταγμα, απαγορεύει την ίδρυση νέων μεγάλων βιομηχανιών στην Αττική, έτσι ώστε να σταματήσει η επιβάρυνση της ποιότητας ζωής στο λεκανοπέδιο και να διευκολυνθεί η ανάπτυξη της περιφέρειας.

«Πρώτη φορά λήζινγκ στην υπηρεσία των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων»: Το 1981 καταθέτει νομοσχέδιο, με το οποίο προβλέπεται για πρώτη φορά η καθιέρωση του λήζινγκ (χρηματοδοτική μίσθωση), με στόχο τη διευκόλυνση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Το νομοσχέδιο δεν προλαβαίνει να ψηφιστεί. Η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. τελικά το ψηφίζει, σχεδόν χωρίς μεταβολές, αλλά το 1988, με επτά χρόνια καθυστέρηση.

Οκτώβριος 1981: «Μη εκλογή Στέφανου Μάνου»: Τον Οκτώβριο του 1981, έχοντας υποστεί τον πόλεμο για τις μεταρρυθμίσεις, κυρίως από το ίδιο του το κόμμα, δεν εκλέγεται βουλευτής. Παρόλα αυτά συνεχίζει να αφιερώνει το σύνολο του χρόνου και της ενεργητικότητάς του, στην πολιτική.

1982-85: «Ο πρωτοπόρος των ιδιωτικοποιήσεων»: Με μια σειρά από πύρινες ομιλίες σε μια εποχή που είναι της μόδας ο τρίτος δρόμος και οι κρατικοποιήσεις, ο Στέφανος Μάνος είναι από τους πρώτους Έλληνες πολιτικούς που παίρνει επίσημα θέση υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων. Για τη θέση αυτή, υφίσταται δριμύτατη κριτική από το κόμμα του, το οποίο τελικά τον διαγράφει προσωρινά το 1983. Ένα χρόνο μετά, οι θέσεις αυτές γίνονται πρόγραμμα της Ν.Δ. Το 1985 επανεκλέγεται βουλευτής.

1986-89: «Αγώνας για ελεύθερη ραδιοφωνία»: Τον Ιούλιο του 1986 ζητά επίσημα στη Βουλή, να καταργηθεί το κρατικό μονοπώλιο στη ραδιοφωνία και προτείνει κανόνες για τη λειτουργία της ελεύθερης ραδιοφωνίας, δέκα μήνες πριν την ίδρυση του 9,84.
«Πρωτοπόρος για τη μείωση των φόρων»: Με δηλώσεις, άρθρα και τροπολογίες, αγωνίζεται για τη μείωση των υπερβολικά μεγάλων φορολογικών συντελεστών στο Φ.Π.Α., τα αυτοκίνητα, τις τραπεζικές εργασίες και το φόρο εισοδήματος. Προτάσεις που υιοθετούνται όλες μέσα στην επόμενη δεκαετία.

«Το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία»: Με δική του πρόταση και μετά από 5 τροπολογίες στη Βουλή, η κυβέρνηση καθιερώνει την ταινία που προειδοποιεί τους καταναλωτές προϊόντων καπνού: Το Υπουργείο Υγείας προειδοποιεί: ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ .

1990-91:, «Αυτοχρηματοδότηση για το αεροδρόμιο Σπάτων, την Αττική Οδό και τη γέφυρα Ρίου Αντίρριου»: Ο Στέφανος Μάνος αναλαμβάνει και πάλι Υπουργός ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. και λίγες εβδομάδες αργότερα, αποφασίζει ότι τα μεγάλα έργα θα προχωρήσουν με αυτοχρηματοδότηση. Θεσμός που δεν είχε χρησιμοποιηθεί στην Ελλάδα μεταπολεμικά και με τον οποίο τελικά προχώρησε η κατασκευή των τριών αυτών μεγάλων έργων.

«Υπογραφή της σύμβασης του Μετρό της Αθήνας»: Μετά από εννέα μήνες σκληρών διαπραγματεύσεων, ο Στέφανος Μάνος υπογράφει τη σύμβαση του μετρό της Αθήνας, το οποίο επιτέλους ξεκινά. Τι σημαίνει αυτό, το συνειδητοποιεί κανείς αν λογαριάσει, ότι ο διαγωνισμός για το μετρό της Θεσσαλονίκης (έργο μικρότερο και ευκολότερο) έχει τελειώσει από το 1994 και η κατασκευή του μόλις ξεκίνησε.

«Η απόσυρση διώχνει σε δύο χρόνια 332.453 παλιά, ρυπογόνα αυτοκίνητα»: Ο Στέφανος Μάνος καθιερώνει την απόσυρση. Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες αποκτούν φθηνότερα καθαρά αυτοκίνητα, ενώ αποσύρονται από την κυκλοφορία 332.453 παλιά ρυπογόνα οχήματα. Η ατμοσφαιρική ρύπανση στην Αθήνα μειώνεται και γλυτώνουν από τον κίνδυνο του νέφους οι άλλες μεγάλες πόλεις.

«Λεωφορειόδρομοι γι' αυτούς που δεν έχουν Ι.Χ.»: Καθιερώνει τους λεωφορειόδρομους και ξεκινά την εφαρμογή τους. Απόφαση που αναβαθμίζει τα μέσα μαζικής μεταφοράς και ωφελεί τους περισσότερους αδύνατους οικονομικά πολίτες, οι οποίοι κατά κανόνα τα χρησιμοποιούν.
1992-93: «Υπουργός Εθνικής Οικονομίας»: Στις αρχές του 1992 ο Στέφανος Μάνος ορκίζεται Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και μέσα σε δύο εβδομάδες ολοκληρώνει την αποκρατικοποίηση της ΑΓΕΤ. Στη συνέχεια αναλαμβάνει και το Υπουργείο Οικονομικών.

«Για πρώτη φορά πρωτογενές πλεόνασμα στον προϋπολογισμό»: Με τη λήψη μέτρων που είχαν σημαντικό πολιτικό κόστος, επιτυγχάνει στον προϋπολογισμό του 1992, το πρώτο πρωτογενές πλεόνασμα της τελευταίας (τουλάχιστον) εικοσαετίας και η Ελλάδα ξεκινά το μακρύ και δύσκολο δρόμο για την ένταξή της στην Ο.Ν.Ε.

«Πέφτει ο πληθωρισμός»: Μπαίνουν οι βάσεις για να πέσει ο πληθωρισμός, ο οποίος από 23% το 1990, πέφτει στο 12% τον Οκτώβριο του 1993 και στο 10% μερικούς μήνες αργότερα.
«Απελευθερώνεται η κίνηση κεφαλαίων και το ωράριο των καταστημάτων»: Ο Στέφανος Μάνος καταργεί τους ελέγχους τιμών και τις αναχρονιστικές αγορανομικές διατάξεις που ίσχυαν από τον καιρό της κατοχής και απελευθερώνει το ωράριο των καταστημάτων, το τραπεζικό σύστημα και την κίνηση των κεφαλαίων. Αντίθετα με ότι προέβλεπαν οι Κασσάνδρες, τα μέτρα μειώνουν τις τιμές, ενισχύουν τη δραχμή και δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας.

«Αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη»: Ξεκινά ο αγώνας κατά της φοροδιαφυγής με ενημερωτική εκστρατεία, αλλά και μαζική χρησιμοποίηση της μηχανοργάνωσης. Για πρώτη φορά γίνονται διασταυρώσεις φορολογικών δηλώσεων με τις εισπράξεις από πιστωτικές κάρτες και αποκαλύπτονται χιλιάδες μεγάλοι φοροφυγάδες. Ταυτόχρονα καθιερώνονται μέτρα για τη διευκόλυνση του πολίτη, όπως ήταν τα σήματα πληρωμής των τελών κυκλοφορίας.

«Η άσπρη τρύπα της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης»: Προχωρεί η ασφαλιστική μεταρρύθμιση του 1992, για να διασωθεί το ασφαλιστικό σύστημα και να περιοριστούν τα ρουσφετολογικά προνόμια των ισχυρών συντεχνιών. Η μεταρρύθμιση υλοποιείται παρά τη λυσσαλέα αντίδραση της τότε αντιπολίτευσης και δημιουργεί πλεόνασμα εκατοντάδων δισεκατομμυρίων, το οποίο η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που ακολούθησε, ανακαλύπτει και ονομάζει άσπρη τρύπα του προϋπολογισμού.

«Καταργείται το μονοπώλιο της ΔΕΗ»: Ο Στέφανος Μάνος καταργεί το μονοπώλιο της ΔΕΗ στην παραγωγή του ηλεκτρικού ρεύματος, για να προσελκύσει ιδιώτες που θα ανταγωνιστούν τη ΔΕΗ προσφέροντας στον καταναλωτή φθηνότερο ηλεκτρικό ρεύμα. Ο κ. Σημίτης επαναφέρει το μονοπώλιο το 1994 και στη συνέχεια ανακοινώνει ότι θα το ξανακαταργήσει για να συμμορφωθεί με την ευρωπαϊκή νομοθεσία.

«Ο Στέφανος Μάνος υπογράφει την κινητή τηλεφωνία»: Συμμετέχει στην οργάνωση του διαγωνισμού για την ανάπτυξη από ιδιώτες της κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα και υπογράφει ο ίδιος τις άδειες που δίδονται στους πλειοδότες, από τις οποίες το δημόσιο εισέπραξε 60 δισ. δρχ., δημιουργήθηκαν 17.000 νέες θέσεις εργασίας, ενώ προχώρησε ταυτόχρονα η μεγαλύτερη ιδιωτική επένδυση που έγινε στην Ελλάδα την τελευταία εικοσαετία.

«Πραγματοποιεί τις πρώτες μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις»: Αρχίζοντας από την ΑΓΕΤ, όπου με την επιτυχημένη διαπραγμάτευσή του ανάγκασε τους αγοραστές που είχαν πλειοδοτήσει να αυξήσουν την προσφορά τους κατά 17 δισ. δρχ., ο Στέφανος Μάνος προωθεί τις ιδιωτικοποιήσεις. Αποκορύφωμα η ιδιωτικοποίηση του 49% του ΟΤΕ, που προκαλεί τεράστιες αντιδράσεις των θιγομένων συντεχνιακών και άλλων συμφερόντων. Έξι χρόνια αργότερα, ο κ. Σημίτης, ο οποίος το Σεπτέμβριο του 1993 κατέθεσε πρόταση νόμου στη Βουλή για να είναι ο ΟΤΕ 100% κρατικός και να έχει μία μόνο μετοχή, προχωρά τελικά στην πώληση του 49% του ΟΤΕ σε ιδιώτες. Η Ελλάδα όμως έχασε την έγκαιρη είσοδό της στην ΟΝΕ και οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι στον ΟΤΕ, το 4% των μετοχών που το σχέδιο Μάνου προέβλεπε να τους δοθεί δωρεάν.

1994-98: «Πρώτος βουλευτής Αθηνών»: Ο Στέφανος Μάνος εκλέγεται πρώτος βουλευτής Αθηνών το 1993 και επανεκλέγεται μετά από έντονη αντιπολιτευτική δράση με 77 χιλιάδες σταυρούς προτίμησης το 1996.

«Αγώνας για δημοκρατία στη Νέα Δημοκρατία»: Στο διάστημα που προηγήθηκε του τρίτου Συνεδρίου της Ν.Δ., ο Στέφανος Μάνος παρουσιάζει ένα σύνολο προτάσεων για να οργανωθεί δημοκρατικά το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας (αρχηγός με θητεία, άμεση επιλογή των συνέδρων από τα μέλη του κόμματος, κ.λπ.). Οι περισσότερες από τις προτάσεις αυτές γίνονται αποδεκτές από όλους τους υποψήφιους αρχηγούς. Μετά την εκλογή του νέου αρχηγού, το Συνέδριο ουσιαστικά διαλύεται και το καταστατικό που καθιερώνεται δια βοής, είναι ακόμα λιγότερο δημοκρατικό από το προηγούμενο.

«Η Νέα Δημοκρατία διαγράφει το Στέφανο Μάνο»: Στις αρχές του 1998, η Νέα Δημοκρατία διαγράφει οριστικά από τις τάξεις της το Στέφανο Μάνο γιατί επιμένει μαζί με άλλα κορυφαία στελέχη ότι στις περιπτώσεις που η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. εφαρμόζει το πρόγραμμα της Ν.Δ., δεν μπορούμε να μην υποστηρίζουμε το σωστό, επειδή το υποστηρίζει ο αντίπαλος.
«Πρόταση για σταυρό και περιφερειακή εκπροσώπηση και στις ευρωεκλογές»: Το Νοέμβριο του 1998, ο Στέφανος Μάνος καταθέτει πρόταση νόμου για την καθιέρωση σταυρού προτίμησης και εκπροσώπησης των περιφερειών και στις ευρωεκλογές. Τα κόμματα απορρίπτουν την πρόταση για να μη θίξουν το προνόμιο του εκάστοτε αρχηγού να διορίζει τους ευρωβουλευτές.

Στ.Μάνος: Ακραίος φιλελεύθερος; Βασική σύνταξη 700 ευρώ για όλους!!

«Δεν θα άφηνα την τρόικα να μου λέει τι να κάνω, γιατί θα το είχα κάνει μόνος μου και ίσως διαφορετικά», υπογραμμίζει ο κ. Μάνος αναφορικά με τις αξιώσεις των δανειστών, εκφράζοντας την εκτίμηση ότι το Μνημόνιο «μάλλον δεν εφαρμόζεται» στην Ελλάδα. Ο ίδιος ζητά μεγαλύτερο «ψαλίδι» στο κράτος, διότι πιστεύει ότι με αυτόν τον τρόπο θα αποφευχθούν μέτρα τα οποία θίγουν πολύ περισσότερο κόσμο. Επιπλέον, αποδομεί την άποψη ότι οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις βελτιώνουν την ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας: «Γιατί ένα κουνουπίδι φτάνει εδώ από τη Γερμανία και είναι φτηνότερο από το ελληνικό;». Ο πρόεδρος της Δράσης σαφώς δυσπιστεί απέναντι στην προοπτική δανεισμού της Ελλάδας από χώρες όπως η Ρωσία, διαφωνεί με τη λογική του «απεχθούς» χρέους, θεωρεί πως «δεν υπάρχει χειρότερη εκδοχή από το να βάλουμε το ελληνικό Δημόσιο στις τράπεζες» και προσθέτει ότι «υπάρχουν ενδιάμεσες καταστάσεις ανάμεσα στην αποκρατικοποίηση και το πούλημα». Όσον αφορά στη συζήτηση περί εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας στους δανειστές, τονίζει ότι αυτή σημειώθηκε από «αυτούς που δανείζονταν».

Κυρίως «νέοι και ώριμοι», θα ψηφίσουν κατά τη γνώμη του σε αυτές τις εκλογές τη Δράση, στην οποία «ο μόνος πολιτικός είμαι εγώ». Κληθείς να σχολιάσει την άποψη ότι το κόμμα του αντιπροσωπεύει την πιο σκληρή εκδοχή του φιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου, κάνει λόγο για «ανοησίες» και ζητά επιχειρήματα. Στο ίδιο πλαίσιο φέρνει ως παράδειγμα και εξηγεί την πρόταση της Δράσης για τη θέσπιση βασικής σύνταξης ύψους 700 ευρώ στα 67 έτη ηλικίας, «και για το βουλευτή και για τον αγρότη», χωρίς εισφορές.



Σύμφωνα με τις προγραμματικές θέσεις της Δράσης, μπορεί να καταργηθεί έως και το 20% των δημόσιων υπηρεσιών. Οι δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι θα χάσουν τη δουλειά τους, θα αμείβονται επί 3 χρόνια με το 70% των αποδοχών τους, «είτε βρουν δουλειά, είτε δεν βρουν» μέσα σε αυτό το διάστημα. Στην Παιδεία, ο κ. Μάνος προκρίνει την κατάρτιση και την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού προσωπικού. Το μεταναστευτικό το προσεγγίζει «με προσοχή», τονίζοντας ότι «οι μετανάστες είναι άνθρωποι». Όσο για τις υψηλές τιμές προϊόντων και υπηρεσιών, εκτιμά ότι θα μειωθούν μέσα από την κατάργηση των ασφαλιστικών εισφορών (βλ.πρόταση για συντάξεις) η οποία θα σημάνει περιορισμό του μισθολογικού κόστους των επιχειρήσεων κατά 22%.



«Θα συμμετείχα σε ένα κυβερνητικό σχήμα χωρίς προαπαιτούμενα», δηλώνει χαρακτηριστικά ο κ. Μάνος, ο οποίος κάνει λόγο για κινδύνους γύρω από το ενδεχόμενο να μην κυβερνηθεί η χώρα μετά τις εκλογές της 6ης Μαϊου. Αναμενόμενη χαρακτηρίζει την εξέλιξη της ανόδου της Χρυσής Αυγής, καθώς «ο λαός εξαπατήθηκε κατ’ εξακολούθηση από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ». Τονίζει δε πως υπό ανάλογες συνθήκες είχε σημειωθεί η άνοδος του ναζισμού και του Χίτλερ. Κληθείς να σχολιάσει τον προπηλακισμό και το «γιαούρτωμα» ως φαινόμενο διαμαρτυρίας, δηλώνει ότι κανείς δεν πρέπει να συγχωρεί ανάλογες συμπεριφορές. Πάντως, αναρωτιέται: «Αν τα νέα φορολογικά μέτρα τα οποία μετατέθηκαν για μετά τις εκλογές -τον Ιούνιο- προκαλέσουν έκρηξη, θα φταίνε εκείνοι που εκρήγνυνται ή εκείνοι που προκάλεσαν αυτές τις συνθήκες;».

tvxs