Στο τέρμα του «αυτονόητου ευρωπαϊσμού» .

Γιώργος Παγουλάτος

Δείτε το κλίμα. Στην καταθλιπτική αυτή περίοδο, η εξωστρέφεια θεωρείται κατάρα, ο πολιτικός επαρχιωτισμός αρετή. Ο πρωθυπουργός λοιδορείται επειδή ταξιδεύει στο εξωτερικό, ενώ κανείς δεν θα ενοχλείτο αν περιόδευε στις καφετέριες της χώρας σφίγγοντας χέρια οπαδών και τσιμπώντας νεανικά μάγουλα. Οι ίδιοι που αποτάσσονται το Μνημόνιο, διότι μας το επέβαλε η τρόικα, παραδέχονται ότι, χωρίς τον εξωτερικό περιορισμό, το πολιτικό μας σύστημα θα ήταν αδύνατο να σώσει τη χώρα από τη χρεοκοπία στην οποία το ίδιο την έριξε.

Κοιτάξτε γύρω σας στο ετερόκλητο στρατόπεδο της «αντιμνημονιακής» αντίστασης: πίσω από τα κροκοδείλια δάκρυα των επιτήδειων πολιτευτών για το (αληθινό) δράμα των ανθρώπων που χάνουν τη δουλειά τους, κρύβεται η ψυχρή αποφασιστικότητα να μην αλλάξει τίποτα στους τρόπους με τους οποίους το βαθύ ελληνικό κομματικό κράτος έχει μάθει «να κάνει τις δουλειές του» κοροϊδεύοντας τους ξένους. Ο πολιτικός επαρχιωτισμός αδυνατεί να διαχειριστεί αποτελεσματικά τη διεθνή διάσταση, αδυνατεί να σχετιστεί με τους «ξένους» με όρους ισοτιμίας και αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας. Αδυνατεί να συμπήξει δυναμικές συμμαχίες διάρκειας, αφού αντιλαμβάνεται το διεθνές περιβάλλον μέσα από ένα διανοητικό σχήμα μηδενικού αθροίσματος: εκμετάλλευση-υποτέλεια-τακτικισμός-εξαπάτηση.

Τώρα όμως η εσωστρέφεια ανοίγει ένα βαθύτερο ρήγμα. Ποιο είναι αυτό; Τα τελευταία 30 χρόνια η πορεία μας στην Ευρώπη οδηγείτο από έναν «ευρωπαϊσμό του αυτονόητου». Τα πλεονεκτήματα της ευρωπαϊκής επιλογής ήταν τόσο προφανή, ώστε να συνιστά περίπου μονόδρομο. Λίγο ο Ψυχρός Πόλεμος και η ανάγκη να ανήκουμε «στη Δύση», ύστερα το ’80 και ’90, ο πακτωλός των κοινοτικών εισροών που μετέπεισαν και τους πιο δύσπιστους, έπειτα η ευφορία του 2000, το ισχυρό ευρώ, το φτηνό χρήμα στη ζώνη της αέναης σταθερότητας. Μέχρι που ενέσκηψε το 2010 και μας έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι.

Η πορεία μας στην Ευρώπη δεν είναι πια η γραμμική πορεία προς την ευημερία που γνωρίσαμε. Υφεση και ανεργία μειώνουν διεθνώς την όρεξη για ολοκλήρωση, ενθαρρύνουν την ενδοσκόπηση. Οι επόμενες δημοσιονομικές προοπτικές 2013-20 θα είναι φειδωλές, οι κοινοτικές εισροές συρρικνώνονται. Ολα δείχνουν ότι η Ευρωζώνη βαδίζει σε αυστηρότερη αντιμετώπιση των οικονομιών με μεγάλο δημόσιο χρέος (καιρός ήταν), που σημαίνει ότι το πλαίσιο εις βάρος μας θα είναι περιοριστικό για πολλά χρόνια.

Η εγχώρια συγκυρία δεν βοηθά, αλλά και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ενωση φεύγει από το απυρόβλητο. Η ενιαία αγορά κατηγορείται ότι άφησε τον Βορρά με πλεονάσματα και τον Νότο με μόνιμα ελλείμματα δίχως αντίστοιχες πολιτικές εξισορρόπησης. Στο ευρώ χρεώνεται η απώλεια κρίσιμων εργαλείων (νομισματική και εν μέρει δημοσιονομική πολιτική) χωρίς να αναπληρωθούν επαρκώς σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η Ευρώπη στηλιτεύεται ότι συνέβαλε στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική αταξία που οδήγησε στο μεγαλύτερο κραχ μετά το 1929 και στη μεγαλύτερη ύφεση μετά τη δεκαετία του ’30. Και τώρα οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις απαντούν στην κρίση με ομοβροντία υφεσιακών προγραμμάτων, χωρίς έστω κάποιο αντισταθμιστικό πρόγραμμα μαζικών πανευρωπαϊκών επενδύσεων. Η ενιαία αγορά και το ευρώ δεν είναι η Γη της Επαγγελίας που κάποιοι είχαν ελπίσει.

Ολα αυτά είναι τμήμα μιας «εσωτερικής» ευρωπαϊκής κριτικής που στα ευρωπαϊκά συμφραζόμενα απαντάται με φυγή προς τα εμπρός, με στενότερη, βαθύτερη ολοκλήρωση. Δεν συνιστούν λόγους άρνησης της Ευρώπης, αλλά αντίθετα, εφαλτήριο για περισσότερη Ευρώπη, με πολιτικό πρόσημο, χωρίς ψευδαισθήσεις. Πόσο έτοιμες είναι οι ηγεσίες μας να μιλήσουν τη γλώσσα του κριτικού μεταρρυθμιστικού ευρωπαϊσμού, αντί να αναζητούν θαλπωρή στο αιώνιο αφήγημα της εθνικής μας θυματοποίησης από τους ξένους;

Τα επιχειρήματα της Ευρώπης είναι πια λιγότερο προφανή. Εξακολουθούν να υπερέχουν συντριπτικά, αλλά χρειάζονται πολιτικούς φορείς να τα αρθρώνουν, να τα εξηγούν, να τα υπερασπίζονται. Εφεξής θα χρειάζονται μάχες ιδεών για να κρατήσουμε την κοινωνία μας προσανατολισμένη προς την Ευρώπη. Εχουμε αυτές τις ηγεσίες;

Αν ο «ευρωπαϊσμός του αυτονόητου» τελειώσει, το κενό θα είναι δυσαναπλήρωτο. Η αυτόματη πρόσδεση στις επιλογές της Ευρώπης έδινε στην κοινωνία μας μια ξεκάθαρη κατεύθυνση. Δεν άφηνε τα πάντα έρμαια στο πεδίο της άναρχης αμφισβήτησης, του αντιδυτικού ανορθολογισμού, του εθνικολαϊκισμού, της μεταμοντέρνας αποδόμησης, του anything goes. Για μια κοινωνία με τα υπαρξιακά διλήμματα και τις βιωματικές αποσκευές της ελληνικής, η Ευρώπη ήταν πάντα ένας πλοηγός σταθερότητας, ένα έμπειρο χέρι που θα κρατούσε τη χώρα σε σίγουρη ρότα την ώρα που οι νεόκοποι γαλαζοπράσινοι κυβερνήτες θα πάλευαν μεταξύ τους για το τιμόνι. Τι θα συγκρατήσει τη στρατηγική δέσμευση της χώρας στην Ευρώπη όταν η Ευρώπη θα γίνεται όλο και λιγότερο ελκυστική; Πώς θα αντισταθεί η κοινή γνώμη στους γυρολόγους ενός ψευτο-ρεαλισμού που βλέπει την Ελλάδα όχι σαν δεσμευμένο Ευρωπαίο που προωθεί τα εθνικά του συμφέροντα με πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, αλλά σαν ένα είδος Μεσανατολίτη οπορτουνιστή, απελεύθερου από ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, προς αναζήτηση ευκαιριακών συντρόφων; Πόσο, χωρίς το σταθεροποιητικό χέρι της Ευρώπης, θα αποφύγουμε τους καθ’ ημάς «σκληρούς», που θεωρούν ότι κατοικούμε σε έναν χομπσιανό πλανήτη και άρα πρέπει να γίνουμε ένα κατά φαντασίαν Ισραήλ, σε πόλεμο εναντίον όλων, γιατί «μόνον έτσι θα μας σεβαστούν», πριν καταλήξουμε, πραγματικά επιβεβαιώνοντας τον Hobbes, σε μια κατάσταση «μοναχική, φτωχή, οδυνηρή, κτηνώδη και σύντομη»;

Τα επόμενα χρόνια η Ελλάδα θα πρέπει να διατηρήσει την όρεξή της για την Ευρώπη, ιδίως όσο η Ευρώπη θα χάνει την όρεξή της για την Ελλάδα.

e-rooster

Το Πρώτο Θέμα έφαγε τον 25χρονο σύμβουλο του πρωθυπουργού και τη Γλυκερία Σιούτη.

Ο 25χρονος δικηγόρος Αγγελος Χασαπόπουλος έχασε την ευκαιρία να εργαστεί στο Μέγαρο Μαξίμου, λόγω της αποκάλυψης από το Πρώτο Θέμα ότι έχει ενός έτους επαγγελματική πορεία και δεν έχει εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Η νομική σύμβουλος του πρωθυπουργού Γλυκερία Σιούτη παραιτήθηκε για αδιευκρίνιστους λόγους, αλλά πιθανότατα επειδή είναι εκείνη που πρότεινε τη συγκεκριμένη πρόσληψη. Από το γραφείο του πρωθυπουργού ανακοινώθηκε ότι ο Ιταλός Σκιόπα θα παρέχει τις υπηρεσίες του στην κυβέρνηση αφιλοκερδώς. Ολόκληρη η ανακοίνωση του γραφείου του Γιώργου Παπανδρέου έχει ως εξής:“Σχετικά με τις αναφορές ορισμένων Μέσων Ενημέρωσης στην πρόσληψη επιστημονικών συνεργατών στις υπηρεσίες του γραφείου του Πρωθυπουργού, τα ονόματα των οποίων είδαν το φως της δημοσιότητας, η αλήθεια έχει ως έξης:

• Πράγματι προτάθηκε από την νομική σύμβουλο του Πρωθυπουργού, η πρόσληψη του κ. Άγγελου Χασαπόπουλου ως επιστημονικού συνεργάτη για την υποστήριξη του γραφείου της. Η πρόταση αυτή έγινε αποδεκτή.
• Παρότι για τους μετακλητούς δεν απαιτείται η εκπλήρωση των στρατιωτικών τους υποχρεώσεων για να προσληφθούν, δεν θα ολοκληρωθεί για λόγους δεοντολογίας η διαδικασία πρόσληψης του κ. Χασαπόπουλου.
• Η νομική σύμβουλος του Πρωθυπουργού, καθηγήτρια κα Γλυκερία Σιούτη, υπέβαλλε την παραίτησή της για λόγους ευθιξίας. Η παραίτηση έγινε αποδεκτή από τον Πρωθυπουργό ο οποίος την ευχαρίστησε για τις μέχρι τώρα υπηρεσίες της.

Υπενθυμίζουμε ότι ο Πρωθυπουργός έχει συστήσει επιτροπή που εξετάζει τις λειτουργίες των υπηρεσιών του πρωθυπουργικού γραφείου καθώς και όλες τις πτυχές του συστήματος διακυβέρνησης, ώστε να μελετηθούν οι καλύτερες πρακτικές, αξιοποιώντας την εμπειρία χωρών με σύγχρονες δομές διοίκησης.

Με αφορμή την υπόθεση αυτή και τα συνεχιζόμενα δημοσιεύματα για το γραφείο του Πρωθυπουργού και τον προβλεπόμενο αριθμό προσωπικού σε αυτό, διευκρινίζονται τα ακόλουθα:
• Οι προβλεπόμενες θέσεις εργασίας μετακλητών υπαλλήλων στο Γραφείο του Πρωθυπουργού, ανέρχονταν σε 105. Αυτές αυξήθηκαν πρόσφατα κατά 20, προκειμένου να καλυφθούν μελλοντικές ανάγκες.
• Από το σύνολο των θέσεων αυτών, μέχρι σήμερα έχουν καλυφθεί μόνον οι 72, εκ των οποίων, οι 45 είναι αποσπασμένοι και οι 27 μετακλητοί υπάλληλοι.

Είναι σαφές ότι η προβλεπόμενη στελέχωση των υπηρεσιών του γραφείου του Πρωθυπουργού στην Ελλάδα είναι ποσοτικά κατά πολύ υποδεέστερη από αυτή που ισχύει σε άλλες χώρες με παρόμοιο μέγεθος και επίπεδο ανάπτυξης.

Τέλος, σχετικά με την περίπτωση της ανάθεσης καθηκόντων συμβούλου του Πρωθυπουργού, στον Ιταλό πρώην Υπουργό Οικονομικών, Tommaso Padoa Schioppa, είναι αναγκαίο να σημειωθεί ότι, ο κ. Schioppa, σε αντίθεση με όσα έχουν κατά καιρούς αναφερθεί από ΜΜΕ, δεν δέχθηκε οποιαδήποτε αμοιβή και αυτό παρά τη δυνατότητα που παρέχει η σχετική διάταξη του νόμου.

Όλα έχουν γίνει και συνεχίζουν να γίνονται «στο φως της ημέρας» και είναι πάντα συνεπή με τις δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού σχετικά με την οργάνωση των υπηρεσιών που υποστηρίζουν το γραφείο του και την αποτελεσματική λειτουργία της Κυβέρνησης.

Οτιδήποτε άλλο δεν έχει καμία σχέση με την αλήθεια”.

zoomnews

Για δες σύμβουλο που βρήκαν στον Γιώργο.

H επιλογή του κ. Χασαπόπουλου ανακαλεί στις μνήμες όλων την αντίστοιχη απόφαση τοποθέτησης στον ΕΟΤ πριν από 25 χρόνια του νεαρού τότε κ. Γιώργου Τρεπεκλή, ο οποίος, καθ’ υπόδειξιν της κυρίας Μαργαρίτας Παπανδρέου, είχε γίνει γενικός γραμματέας. Οι ομοιότητες όμως Τρεπεκλή - Χασαπόπουλου δεν σταματούν εδώ.

Κι αυτό διότι, όπως είχε συμβεί το 1985, και σήμερα ο νέος «ειδικός σύμβουλος», όπως αποκαλύπτει το «ΘΕΜΑ», δεν έχει εκπληρώσει καν τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Το ίδιο και στην περίπτωση Τρεπεκλή, όπου λέγεται ότι ο αείμνηστος Γιάννης Αλευράς είπε τότε στον Ανδρέα: «Την πατήσαμε.

Ο Γιώργος δεν έχει πάει Στρατό». Ετσι οι Ενοπλες Δυνάμεις κέρδισαν μέσα από τα χέρια του τουρισμού ένα άξιο τέκνο της πατρίδος, λίγο πριν αυτό φυσικά προχωρήσει στις χρυσοφόρες business του C4I μέσω της εταιρείας του SAIC. Βέβαια πιο μπροστά ο Τύπος της εποχής είχε βουίξει για το πώς είναι δυνατόν ένας 25χρονος να παίρνει θέση σε έναν τόσο καίριο οργανισμό. Κάτι αντίστοιχο, λοιπόν, συμβαίνει και σήμερα. Αυτός που θα μας βγάλει από την κρίση Ειδικότερα, σύμφωνα με έγγραφα που παρουσιάζουμε, ο πρώτος εκ των 20 νέων συμβούλων του πρωθυπουργού, ο κ. Χασαπόπουλος, μόλις πέρυσι πήρε την άδεια του επαγγελματία δικηγόρου! Για την ακρίβεια, στις 21/7/2009. Ο τελευταίος μέχρι και πέρυσι ήταν ασκούμενος δικηγόρος στο γραφείο των κυρίων Δελλή - Γιαννακόπουλου στην οδό Ομήρου 50, όπου μάθαινε τα βασικά της δικηγορίας. Δώδεκα μήνες μετά, έφτασε στο σημείο να αναλαμβάνει καθήκοντα συνεργάτη του πρωθυπουργού! Ή, πιο σωστά, όπως με στόμφο τόνισε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Γιώργος Πεταλωτής για το θέμα των είκοσι νέων συμβούλων, θα «βοηθήσει για να βγούμε από την κρίση και να στηρίξει τις αλλαγές στο Μαξίμου»!

Η πλήρης δήλωση μάλιστα του εκπροσώπου δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. «Στις δύσκολες στιγμές που περνάμε, η χώρα χρειάζεται να στελεχωθεί με εκείνο το προσωπικό ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε τα μεγάλα άλματα και να βγούμε από την κρίση». «Εκείνο το προσωπικό», λοιπόν, είναι ένας 25χρονος δικηγόρος με προϋπηρεσία μόλις ενός έτους, χωρίς μεταπτυχιακό (μόλις αυτές τις ημέρες βρίσκεται στο Λονδίνο για να κανονίσει τις σπουδές του, όπως μας είπε η αδελφή του), ο οποίος δεν έχει καν εκπληρώσει τη βασική υποχρέωση κάθε Ελληνα νέου: να υπηρετήσει την πατρίδα του ως στρατιώτης. Σύμφωνα με το πιστοποιητικό στρατολογικής του κατάστασης, ο κ. Χασαπόπουλος έχει πάρει «απαλλαγή λόγω σπουδών» μέχρι τις 31/12/2012. Αραγε, είναι ηθικό και νόμιμο ένας άνδρας που χρησιμοποιεί ως πρόσχημα τις σπουδές να απαλλάσσεται από τον Στρατό, την ίδια στιγμή να στερεί μια θέση εργασίας -και μάλι- στα ειδικού συμβούλου- από κάποιον άλλο με περισσότερα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα; Να συμπληρώσουμε ότι στις δηλώσεις του ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τόνιζε:«Θα δημοσιευτούν στο Διαδίκτυο πληροφορίες για όσους εργάζονται στο πρωθυπουργικό γραφείο».

Χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο έγιναν οι πρωθυπουργικές επιλογές είναι το γεγονός ότι μέχρι το απόγευμα της περασμένης Παρασκευής και παρά τις συνεχείς μας οχλήσεις, κανείς αρμόδιος δεν γνώριζε ποιος ήταν ο κ. Χασαπόπουλος, ποιες ειδικές δεξιότητες τον οδήγησαν στο Μαξίμου και φυσικά εάν θα υπάρξει πλήρης δημοσιοποίηση (όπως έταξε ο κ. Πεταλωτής) των βιογραφικών των νέων συμβούλων. Ολα τα παραπάνω σαφώς δημιουργούν ερωτήματα για το κατά πόσο υπήρξε προσπάθεια συγκάλυψης των επιλογών στα πρόσωπα τα οποία εκθέτουν τον πρωθυπουργό.

protothema