Ζούμε το φιάσκο του δόγματος της λιτότητας.

Την περασμένη εβδομάδα το Εθνικό Ινστιτούτο Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας, μία βρετανική δεξαμενή σκέψης, δημοσίευσε μία αναπάντεχη γραφική παράσταση συγκρίνοντας την τρέχουσα ύφεση με προηγούμενες υφέσεις και ανακάμψεις. Αποδεικνύεται ότι βάσει ενός σημαντικού δείκτη - εκείνου που καταγράφει τις αλλαγές στο πραγματικό ΑΕΠ από την αρχή της ύφεσης - η Βρετανία τα πάει χειρότερα τώρα σε σχέση με την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης προπολεμικά.

Τέσσερα χρόνια μετά τη Μεγάλη Ύφεση το βρετανικό ΑΕΠ είχε ανέβει και πάλι στα προηγούμενα επίπεδα. Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά τη νέα ύφεση, η Βρετανία δεν βρίσκεται κοντά στο να επανακτήσει το χαμένο έδαφος του ΑΕΠ.

Και η Βρετανία δεν είναι η μοναδική περίπτωση. Η Ιταλία επίσης τα πάει χειρότερα τώρα από ό,τι τη δεκαετία του 1930 - και με την Ισπανία να κινείται προς μία διπλή ύφεση, έχουμε τρεις από τις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης στην ίδια μοίρα.

Ναι, υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί και κάποιες επιπλοκές. Αλλά αυτά αντανακλούν και μία εκπληκτική αποτυχία πολιτικής. Και πρόκειται για μία αποτυχία, συγκεκριμένα του δόγματος της λιτότητας, που κυριαρχεί στους σχεδιασμούς της πολιτικής τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες τα τελευταία δύο χρόνια. Βέβαια, η βρετανική ανεργία ήταν πολύ υψηλότερη τη δεκαετία του 1930 σε σχέση με σήμερα, επειδή η βρετανική οικονομία βρισκόταν σε ύφεση πριν ξεσπάσει η Μεγάλη Ύφεση. Και η Βρετανία γνώρισε τότε πιο ήπια ύφεση συγκριτικά με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμη και έτσι, το να ξεπεραστούν οι επιδόσεις του 1930 δεν θα έπρεπε να είναι δύσκολο έργο.

Δεν έχουμε μάθει πολλά για την οικονομική διαχείριση τα τελευταία 80 χρόνια; Ναι έχουμε μάθει - αλλά στη Βρετανία και αλλού, οι πολιτικές ελίτ αποφάσισαν να πετάξουν την γνώση από το παράθυρο και να βασιστούν σε ιδεολογικά βολικούς ευσεβείς πόθους. Η Βρετανία για παράδειγμα, έπρεπε να είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της «επεκτατικής λιτότητας», της ιδέας ότι αντί να αυξήσουμε τις κυβερνητικές δαπάνες για να καταπολεμήσουμε την ύφεση, τις περιορίζουμε - και αυτό οδηγεί σε ταχύτερη οικονομική ανάπτυξη.

Πώς μπορεί η οικονομία να ανθίσει όταν η ανεργία είναι ήδη υψηλή και οι κυβερνητικές πολιτικές άμεσα τη διογκώνουν; Εμπιστοσύνη! «Σθεναρά πιστεύω» διακήρυξε ο Ζαν Κλοντ Τρισέ - όταν ήταν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και υπέρμαχος της επεκτατικής λιτότητας - «ότι υπό τις παρούσες συνθήκες, πολιτικές που ενισχύουν την εμπιστοσύνη θα καλλιεργήσουν και δεν θα παρακωλύσουν την οικονομική ανάκαμψη, επειδή η εμπιστοσύνη είναι το κλειδί σήμερα».

Τέτοιες επικλήσεις στη νεράιδα της εμπιστοσύνης ποτέ δεν ήταν αληθοφανείς. Ερευνητές στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και αλλού γρήγορα απέρριψαν το υποτιθέμενο επιχείρημα ότι η μείωση των δαπανών δημιουργεί θέσεις εργασίας. Παρ' όλα αυτά ισχυροί άνθρωποι και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού εξυμνούν τους προφήτες της λιτότητας, ο κ. Κάμερον συγκεκριμένα, επειδή το δόγμα της επεκτατικής λιτότητας «ταιριάζει γάντι» στην ιδεολογική τους ατζέντα. Το εξοργιστικό σε αυτή την υπόθεση είναι ότι αυτή η τραγωδία ήταν εντελώς περιττή.

Πριν από μισό αιώνα οποιοσδήποτε οικονομολόγος - ή οποιοσδήποτε φοιτητής οικονομικών είχε διαβάσει το εγχειρίδιο του Πολ Σάμιουελσον «Οικονομικά» - θα μπορούσε να μας πει ότι η λιτότητα εν όψει ύφεσης είναι πολύ κακή ιδέα. Αλλά πολιτικοί, ειδήμονες και λυπάμαι που το λέω, πολλοί οικονομολόγοι, αποφάσισαν, κυρίως για πολιτικούς λόγους, να ξεχάσουν όσα γνώριζαν. Και εκατομμύρια εργαζόμενοι πληρώνουν το τίμημα αυτής της σκόπιμης αμνησίας.


Το Βήμα, The New York Times

Ψήφο εμπιστοσύνης έλαβε ο Σίλβιο.

Ψήφο εμπιστοσύνης με 342 υπέρ και 275 κατά, έλαβε από την ιταλική Βουλή η κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, αφού οι άσπονδοι φίλοι του κυβερνώντος κόμματος, οι άνθρωποι δηλαδή του Τζιανφράνκο Φίνι, αποφάσισαν να στηρίξουν το πρόγραμμα που παρουσίασε στην ομιλία του ο Καβαλιέρε.

Πρέπει να αποφύγουμε την πολιτική αστάθεια σε μία περίοδο οικονομικών δυσκολιών», τόνισε στην κρίσιμη τοποθέτησή του στο Κοινοβούλιο ο Ιταλός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι, σε μία προσπάθεια να δημιουργήσει κλίμα υπέρ της κυβέρνησής του πριν από την ψηφοφορία για την ψήφο εμπιστοσύνης που είχε ζητήσει από τη Βουλή.


Πριν από την ψηφοφορία οι άνθρωποι του Τζιανφράνκο Φίνι, ο οποίος προσφάτως είχε αποχωρήσει από τον κυβερνητικό συνασπισμό της Ιταλίας προκαλώντας σεισμό στο πολιτικό στερέωμα, αποχώρησαν και πραγματοποίησαν σύσκεψη για να καθορίσουν τη στάση τους στην ψηφοφορία.

Οπως είχαν αφήσει να εννοηθεί οι συνεργάτες του Φίνι, είχαν την πρόθεση να στηρίξουν την κυβέρνηση, όμως επιφυλάχτηκαν για την τελική τους στάση λέγοντας πως θα αποφασίσουν μετά τις τοποθετήσεις στη Βουλή και εν τέλει έδωσαν την ψήφο εμπιστοσύνης τους στον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, μία κίνηση που θα του επιτρέψει να παραμείνει πρωθυπουργός μέχρι το 2013.

Διαλλακτικός
Η διαλλακτική στάση που τήρησε ο Ιταλός πρωθυπουργός στην ομιλία του για το θέμα της διάσπασης του κυβερνητικού συνασπισμού, έπαιξε καθοριστικό ρόλο, τονίζουν αρκετοί αναλυτές. Εκτός των άλλων, ο Καβαλιέρε στην ομιλία του παρουσίασε τη στήριξη της κυβέρνησής του ως τη μοναδική επιλογή και τόνισε όλα τα σημεία τής μέχρι τώρα διακυβέρνησής του από το 2008, ενώ έθεσε και τους στόχους του για το μέλλον.

Από την 50λεπτη ομιλία του δεν έλειψε φυσικά η αναφορά στη διαμάχη του με τη δικαστική εξουσία.

Επιτιθέμενος για άλλη μία φορά στη Δικαιοσύνη και στον τρόπο με τον οποίο αυτή «παρεμβαίνει στην πολιτική», δήλωσε πως: «Η πολιτική χρήση της Δικαιοσύνης δημιουργεί ανισορροπία ανάμεσα στις κρατικές εξουσίες.

Οι δίκες στην Ιταλία είναι υπερβολικά χρονοβόρες και πρόθεσή μας είναι να προχωρήσουμε στον διαχωρισμό του οργάνου αυτοδιοίκησης των δικαστικών, με ένα ανώτατο δικαστικό συμβούλιο που θα απαρτίζεται από εισαγγελείς και ένα δεύτερο από δικαστές». Ο Καβαλιέρε μίλησε και για την οικονομική πολιτική που ακολουθήθηκε από την κυβέρνησή του για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης, επισημαίνοντας πως ο τρόπος ήταν σαφώς πιο επιτυχής από άλλες χώρες και είχε λιγότερες κοινωνικές επιπτώσεις, αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι κατά την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, η Ιταλία έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην υπεράσπιση της σταθερότητας του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος και του ίδιου του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Η νίκη στην ψηφοφορία όμως, τονίζουν οι αναλυτές, δεν εξασφαλίζει στον Μπερλουσκόνι μία ομαλή διακυβέρνηση σε όλα τα χρόνια μέχρι το 2013, αφού οι μάχες για τα νομοσχέδια που θέλει να προωθήσει προβλέπονται σκληρές.

Χρήστος Στασινόπουλος

Τσιγαρόβηχας τέλος αλά Ιταλικά

Σαρανταπεντάχρονη μητέρα, στην πόλη Τζουλιανόβα της κεντρικής Ιταλίας, αποφάσισε να καταγγείλει τον καπνοπώλη από τον οποίο ο γιος της, δώδεκα μόλις ετών, είχε αρχίσει να αγοράζει τσιγάρα.

Στην ιστορία αυτή αφιερώνει εκτενή άρθρα ο σημερινός ιταλικός Τύπος, ο οποίος έχει ήδη βαφτίσει τη γυναίκα "Αντικαπνίστρια Μάνα".

Ο καπνοπώλης, ο οποίος διατηρεί μαγαζί δίπλα στο σχολείο του μικρού, γνώριζε καλά ότι ο ιταλικός νόμος απαγορεύει την πώληση τσιγάρων σε εφήβους κάτω των δεκαέξι ετών. Παρά ταύτα, συνέχιζε να πουλά τσιγάρα σε όσους μαθητές του γυμνασίου παρουσιάζονταν με τα λεφτά στο χέρι, μέσα στο καπνοπωλείο του.

Η συγκεκριμένη μητέρα, κατάλαβε ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα, όταν ο γιος της άρχισε να υποφέρει από αϋπνία, να βήχει κατά τη διάρκεια της νύχτας και να τρώει πολύ λιγότερο απ' ό,τι συνήθως. Τον περίμενε έξω από το σχολείο, και όταν είδε ότι έμπαινε στο καπνοπωλείο, τον ακολούθησε και ρώτησε ευθέως τον έμπορο "πώς μπορεί να δίνει τσιγάρα σε ένα παιδάκι". Εκείνος απάντησε ότι "δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς την ακριβή ηλικία ενός μαθητή και, παράλληλα, δεν μπορεί να ζητά από τν κάθε πελάτη να δείχνει ταυτότητα".

Θεωρώντας τη συγκεκριμένη δικαιολογία "επιπόλαιη και εξωπραγματική", η οργισμένη μητέρα αποφάσισε να καταγγείλει τον καπνοπώλη στην αστυνομία.

"Θέλω να συμβάλω στο να εξαλειφθεί μια απαράδεκτη συνήθεια και να προστατέψω χιλιάδες άλλα παιδιά", δήλωσε στους δημοσιογράφους.

Είναι η πρώτη φορά που στην Ιταλία ένας γονιός αποφασίζει να ζητήσει, καταθέτοντας μήνυση, την αυστηρή εφαρμογή του νόμου που ρυθμίζει την πώληση τσιγάρων σε ανήλικο.

Οι καραμπινιέροι κατέσχεσαν το βίντεο από τις εσωτερικές κάμερες ασφαλείας του καπνοπωλείου που αποδεικνύει την παράνομη συναλλαγή.

Οι εισαγγελείς, θα πρέπει τώρα να αποφασίσουν αν ο ιδιοκτήτης του καταστήματος, εκτός από καταβολή χρηματικού πρόστιμου, θα πρέπει επίσης να δικαστεί για παραβίαση σχετικού νόμου του ποινικού κώδικα.

Αναδημοσίευση από "News 247"