Μπαρόζο: «Άτιμο να λέτε ότι η λύση για την Ελλάδα είναι η πτώχευση».

Σκληρή απάντηση έδωσε ο πρόεδρος της Κομισιόν στους ευρωσκεπτικιστές και υπερσυντηρητικούς ευρωβουλευτές, οι οποίοι πρότειναν για μία ακόμη φορά τη χρεοκοπία της Ελλάδας ή και την αποχώρησή της από το ευρώ.

«Τί προτείνετε δηλαδή για την Ελλάδα; Πτώχευση. Μας λέτε ότι η παράλυση, η κατάρρευση των σχολείων και των νοσοκομείων είναι η λύση για το πρόβλημα της Ελλάδας», διαμαρτυρήθηκε σε υψηλούς τόνους ο Ζοζέ Μπαρόζο Μπαρόζο, σε συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στο Στρασβούργο, όπως μεταδίδει η Deutsche Welle.

«Είναι άτιμο πολιτικά και πνευματικά να λέτε ότι η λύση είναι η πτώχευση. Οσοι θέλουν να βοηθήσουν την Ελλάδα, αντί να μας λένε συνέχεια ότι τίποτα δεν πρόκειται να πετύχει, καλύτερα θα ήταν να μας βοηθήσουν για να βοηθήσουμε κι εμείς την Ελλάδα».

Αμεση προτεραιότητα η εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων
Ο πρόεδρος της Επιτροπής ανέφερε ότι πρώτη προτεραιότητα για την Ελλάδα πρέπει να είναι η εφαρμογή του δεύτερου προγράμματος οικονομικής βοήθειας με τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που αυτό συνεπάγεται. Δήλωσε ότι έχει συζητήσει με τον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο τις τεχνικές διευκολύνσεις στην παροχή οικονομικής βοήθειας, ενώ ανάλογη συζήτηση είχε τη Δευτέρα και με τον νέο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων Βέρνερ Χόγερ.

Ζήτησε όμως και πανευρωπαϊκές πρωτοβουλίες για την ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που συμβάλλουν όσο κανείς άλλος στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, καθώς και την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, από την οποία, όπως ανέφερε, η Ε.Ε. χάνει κάθε χρόνο πολύτιμους πόρους ύψους ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ.

Μάλιστα ανέφερε μάλιστα ότι είχε υποστηρίξει τη σύναψη διμερούς συμφωνίας Ελλάδας - Ελβετίας για τη φορολόγηση των καταθέσεων πριν ακόμη υπογραφεί αντίστοιχη συνθήκη από την Ε.Ε. στο σύνολό της, αντικρούοντας έτσι τις αιτιάσεις ότι η ίδια η Κομισιόν δεν «καλοβλέπει» τη διμερή συμφωνία, γιατί κάνει τη δική της διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση της Βέρνης.

Βαν Ρομπάι: Σημειώθηκε πρόοδος στο ζήτημα της Ελλάδας
Από την πλευρά του και ο επανεκλεγείς πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρομπάι χαιρέτισε την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στην Ελλάδα μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του PSI. Δήλωσε μάλιστα ότι η στρατηγική των Βρυξελλών αρχίζει να αποδίδει και ότι η Ευρώπη της κρίσης έχει φτάσει σε ένα σημείο καμπής, μετά από το οποίο αρχίζει η θετική πορεία- μία δήλωση για την οποία πάντως δέχθηκε πολλές επικρίσεις από ευρωβουλευτές που υποστηρίζουν ότι ωραιοποιεί την κατάσταση.

ethnos

ΔΝΤ: «Η διεθνής οικονομία δεν διέφυγε οριστικά τον κίνδυνο».

Ανεξαρτήτως της βελτιωμένης αισθητά κατάστασης στις χρηματαγορές, εδώ και λίγες εβδομάδες, η διεθνής οικονομία εντούτοις «δεν διέφυγε ακόμα οριστικά τον κίνδυνο», εκτίμησε σήμερα το ΔΝΤ και ζήτησε συγχρόνως "ανάπτυξη".«Παραμένουμε στη ζώνη του κινδύνου» στο οικονομικό πεδίο, ανέφερε το ΔΝΤ σε σημερινή του ανακοίνωσή από την Πούντα ντελ Εστε, στα ανατολικά του Μοντεβίδεο, στη διάρκεια οικονομικού συμποσίου με τη συμμετοχή περίπου 60 κεντρικών τραπεζιτών από τη Λατινική Αμερική, την ΕΕ, την Ασία, τις ΗΠΑ.

«Από τις καλύτερες επιδόσεις των λίγων τελευταίων εβδομάδων στις χρηματαγορές αναδεικνύεται η ενθάρρυνση, όσον αφορά τις σταθεροποιητικές πολιτικές, που χαρίζουν 'έξτρα' χρόνο ηρεμίας, όμως δεν τεκμαίρεται ότι πρέπει η προσπάθεια να χαλαρώσει», προϊδέασε το ΔΝΤ ταυτοχρόνως.

Παράλληλα, ειδικά οι κυβερνήσεις στα κράτη μέλη της ΕΕ προσκαλούνται να υιοθετήσουν άμεσα «αναπτυξιακές στρατηγικές που θα σταθεροποιήσουν αμετάκλητα την οικονομική κατάσταση, ενώ θα προσδώσουν εμπιστοσύνη στους οικονομικούς παράγοντες».

«Οι εξυγιαντικές δημοσιονομικές πολιτικές σταθεροποιούν μεσοπρόθεσμα τα βασικά μεγέθη της οικονομίας, όμως αποτελούν αναμφίβολα έναν μαραθώνιο κι όχι ένα σπριντ...Πρέπει να δώσουμε χρόνο, δεδομένων και των σημερινών συνθηκών σε πολλές οικονομίες, διεθνώς, ώστε να μην ακυρώσουμε τα μικρά σημάδια ανάπτυξης» που είναι ήδη ορατά, κατέληξε το ΔΝΤ.

newscode

Το αδιέξοδο του μονεταρισμού.

του MARCELLO DE CECCCO
Καθηγητής Οικονομικής Ιστορίας στη Scuola Normale Superiore της Πίζας.

Εδώ και πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια, το νόμισμα είναι ένα από τα κυριότερα εργαλεία της εθνικής κυριαρχίας, καθώς το θέτουν σε κυκλοφορία αρχές και κυβερνήσεις είτε άμεσα είτε μέσω μιας κεντρικής τράπεζας και χρησιμοποιείται από αυτές για να χρηματοδοτεί τις δαπάνες τους, με μια μορφή «φορολόγησης χωρίς πολιτική αντιπροσώπευση», όπως την αποκαλούσαν οι οργισμένοι πρωταγωνιστές της Αμερικανικής Επανάστασης του 1776.
Το νόμισμα χρησιμοποιήθηκε επομένως για μια...

δόλια φορολογική καταπίεση ελάχιστα υποκείμενη σε πολιτικό έλεγχο, επειδή δεν έπληττε επιμέρους ομάδες πολιτών αλλά τον πληθυσμό γενικά, δεδομένου ότι όλοι χρησιμοποιούν το νόμισμα για να συναλλάσσονται, να πληρώνουν και να αποταμιεύουν.

Το ευρώ είναι το πρώτο πείραμα στην ιστορία ενός νομίσματος στον εκδότη του οποίου, δηλαδή στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, απαγορεύεται από το καταστατικό η αγορά ομολογιακών τίτλων που εκδίδουν τα ίδια τα κράτη. Αυτός ο κανόνας επιβλήθηκε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο τα ενάρετα κράτη να πληρώνουν, μέσω της ΕΚΤ, τα ελλείμματα των κρατών που δεν είναι δημοσιονομικά ενάρετα. Αν αυτός ο κανόνας τηρείται, τότε το δημόσιο χρέος κάθε κράτους οφείλουν να το διαχειριστούν μόνον με οικονομικά μέσα που υπάρχουν στο δημόσιο ταμείο του εν λόγω κράτους, δηλαδή με φορολογικά και όχι με νομισματικά μέσα. Εδώ έγκειται η πιο επαναστατική ανανέωση που εισήγαγε η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, ανατρέποντας μια πρακτική που ίσχυε επί πολλούς αιώνες. Τα κράτη-μέλη έχουν εθελούσια απαρνηθεί τη νομισματική τους κυριαρχία. Δεν θα μπορούσε να τους την προμηθεύσει ούτε και μια υποθετική ομοσπονδιακή ευρωπαϊκή κυβέρνηση, αν δεν αλλάξει ριζικά η νομισματική φιλοσοφία που ενέπνευσε τη Συμφωνία του Μάαστριχτ. Οταν, με εκείνη τη συμφωνία, δημιουργήθηκε η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, ένας άγγλος οικονομολόγος, ο καθηγητής Αλαν Γουόλτερς, σύμβουλος της Μάργκαρετ Θάτσερ, εξέφρασε τον σκεπτικισμό του για τη χρονική διάρκεια της μελλοντικής ένωσης, λέγοντας ότι δεν είναι δυνατόν πρόσωπα με διαφορετικά αναστήματα να ντύνονται με ρούχα ενός και μοναδικού μεγέθους («One size cannot fit all»).

Τα πρώτα δέκα χρόνια εμπειρίας της ευρωζώνης φαίνονταν να τον διαψεύδουν, επειδή η παραδοσιακά ισχυρή χώρα, η Γερμανία, χρειαζόταν επί μακρόν μιαν επεκτατική νομισματική πολιτική, για να αντιμετωπίσει την αύξηση των δημόσιων δαπανών που προκλήθηκε από την ένωση με την Ανατολική Γερμανία. Οι γερμανικές ανάγκες, μαζί με τις γαλλικές, θα οδηγήσουν το 2003 ώς το σημείο να ζητηθεί μια χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας, της δέσμευσης δηλαδή να συγκρατούνται τα δημόσια ελλείμματα στο όριο του 3% του ΑΕΠ (δέσμευσης που αναλήφθηκε από τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης επειδή απουσίαζε η δημοσιονομική ολοκλήρωση, που θα έπρεπε να συνοδεύει τη νομισματική ολοκλήρωση η οποία επιτεύχθηκε με το ευρώ).

Σε αυτές τις συνθήκες φθηνού νομίσματος το ένδυμα ταίριαζε και στις παραδοσιακά ασθενέστερες χώρες, όπως η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ελλάδα, η Ιρλανδία, το Βέλγιο. Παρά τους νέους κανόνες σχετικά με τη διαχείριση των εθνικών δημόσιων χρεών, η νομισματική πολιτική που απαιτούσε τότε η Γερμανία πολύ ρητά, μέσω του υπουργού Λαφοντέν, συνέβαλε στη διόγκωση σε ορισμένες χώρες της ευρωζώνης μιας φούσκας στην αγορά ακινήτων παρόμοιας με εκείνη που δημιουργούνταν τα ίδια χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και στην υπερχρέωση χωρών με μεγάλα δημόσια ελλείμματα, όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, το Βέλγιο. Η έλευση στην Ευρώπη της τρομερής αμερικανικής οικονομικής κρίσης, το 2008-09, υποχρέωσε τα κράτη της ευρωζώνης να διασώσουν εκείνες τις ευρωπαϊκές τράπεζες που είχαν μετάσχει στην αμερικανική χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία ή είχαν προκαλέσει με εύκολα δάνεια κερδοσκοπικές φούσκες στις χώρες τους.

Το κόστος αυτών των διασώσεων επιβάρυνε εξ ολοκλήρου τα δημόσια οικονομικά κάθε χώρας. Σε αυτό το σημείο, η πιστωτική φερεγγυότητα των κυβερνήσεων της ευρωζώνης έπρεπε να επιφορτιστεί με το βάρος των νέων δεσμεύσεων. Και επειδή ακόμη και οι πιο ισχυρές και δημοσιονομικά σχετικά πιο ενάρετες χώρες, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, έχουν δημόσια χρέη μεγάλα και πολύ διασκορπισμένα στις διεθνείς αγορές, άρχισε ένας αγώνας δρόμου για να κρατήσουν ψηλά τη δική τους οικονομική φερεγγυότητα, ακόμα και προσπαθώντας να χαμηλώσουν τη φερεγγυότητα των άλλων. Διερράγη έτσι η σύγκλιση μεταξύ των αποδόσεων των κρατικών ομολόγων των διάφορων χωρών του ευρώ και η τάση προς τη διαφοροποίηση επιδεινώθηκε, όταν αποκαλύφθηκαν οι συνθήκες οιονεί χρεοκοπίας στις οποίες είχε οδηγήσει την ελληνική οικονομία η συντηρητική κυβέρνηση Καραμανλή.

Θα κατορθώσει η δομή του ενιαίου νομίσματος να αντισταθεί στις φυγόκεντρες τάσεις που εκδηλώθηκαν για τους λόγους που προανέφερα; Πιθανόν οι ισχυρές αντιστάσεις που εκδηλώνονται από τη γερμανική κυβέρνηση (την οποία ακολουθεί και η γαλλική κυβέρνηση) στο να προσφέρει βοήθεια στην Ελλάδα θα μετριαστούν από τη συνειδητοποίηση της πιθανότητας ότι, αν παρατεντώσουν το σκοινί εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης, μπορεί να διαλύσουν πρώτα το ευρώ και έπειτα ακόμη και την ενιαία ευρωπαϊκή αγορά των εμπορευμάτων, στην οποία οι γερμανικές επιχειρήσεις πουλούν μεγάλο μέρος της παραγωγής τους. Παραμένει ωστόσο το αρχικό πρόβλημα του ενιαίου νομίσματος, το ότι είναι δηλαδή ένα νόμισμα χωρίς ένα κράτος, επειδή αυτή ήταν η βούληση των συνιδρυτών του. Μόνον προωθώντας την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, δηλαδή δημιουργώντας ένα ομοσπονδιακό ή συνομοσπονδιακό κράτος και συνδέοντάς το με το χωρίς ιθαγένεια νόμισμά μας, μπορούμε να βγούμε θετικά από το αδιέξοδο στο οποίο ο δογματικός μονεταρισμός, που ενέπνεε τους πιο ισχυρούς από τους δημιουργούς του ευρώ, έχει ρίξει ολόκληρη την Ευρώπη.

akritas-neoliberalism

Γράμμα από τον Ελλήνα προς τον Ελληνάρα…

Περάσαμε πολλά χρόνια μαζί. Εγώ σε θυμάμαι, Εσύ με θυμάσαι; Στο σχολείο ήμουν αυτός που ζητούσες να αντιγράψεις από το γραπτό μου. ....Στο Γυμνάσιο και Λύκειο ήμουν αυτός που ήθελε να μάθει και να διαβάσει όταν εσύ και οι υπόλοιποι θέλατε κοπάνες. Οι κοπάνες σου δεν με πείραζαν, με πείραζαν οι καταλήψεις και οι μαθητικές πορείες.

Στο Πανεπιστήμιο ήμουν αυτός που απέφευγα τις κομματικές οχιές που σαν πρώτο μέλημα τους είχαν το κόμμα και όχι το Πανεπιστήμιο. Ήμουνα αυτός που έβλεπε τους κομματικούς αγροίκους να διακόπτουν μαθήματα, εξεταστικές για να κάνουν ανακοινώσεις. Ήμουνα αυτός που δεν ήθελε ποτέ η σχολή να κλείσει, αλλά χανόταν η φωνή μου στην φάρμα με τα ζώα. Είμαι αυτός που ήθελε να μάθει και να δώσει εξετάσεις, και έβλεπα τους πράσινους, μπλε και κόκκινους να έχουν από πριν τα θέματα. Για εσένα το Πανεπιστήμιο ήταν δημόσιες σχέσεις, για έμενα τόπος μάθησης.

Εσύ ήθελες να φτιάξεις δίκτυο λοιπών λαμογιών, ενώ εγώ να αποκτήσω γνώσεις και ικανότητες. Στα πάρτι ήσουν πρώτη μούρη, αλλά στα μαθήματα άφαντος. Στο Πανεπιστήμιο πατούσες όταν θυμόσουν, αλλά κομματικές εκδηλώσεις δεν τις έχανες. Δεν ήσουν έξυπνος, απλώς εξυπνάκιας.

Είμαι αυτός στον οποίο κλείνεις τον δρόμο όταν πηγαίνω στη δουλειά ή το σπίτι μου. Συνήθως διαμαρτύρεσαι για την ομάδα σου, για τον καιρό, για τις αλλαγές που πλήττουν τα προνόμια σου. Πάντα υπάρχει ένας λόγος για τη διαμαρτυρία σου και σου αρέσει να διαμαρτύρεσαι συχνά. Είμαι αυτός που ταλαιπωρείται στα διόδια, στα σύνορα από μια ομάδα 20 τύπων με πανό. Είμαι αυτός που πρέπει να ελέγχει το πρόγραμμα των απεργιών σε καθημερινή βάση. Είμαι αυτός που έχω μαγαζί στο κέντρο και δεν μπορώ να κάνω πια τη δουλειά μου, γιατί ξέρω ότι από τις 200 μέρες εργασίας τις μισές θα λειτουργώ κουτσά. Είμαι αυτός που πληρώνει τις σπασμένες τζαμαρίες που εσύ σπας.

Είμαι αυτός που δεν μπορώ να ταξιδέψω μέσα και εκτός της Ελλάδος όταν δένεις τα καράβια ή κλείνεις αεροδρόμια. Είμαι αυτός που χάνω δουλειές και εισόδημα με τις παραπάνω πράξεις σου. Όταν εσύ βγαίνεις και γκαρίζεις εγώ πρέπει να συνεχίσω να πολεμώ και να προσπαθώ, γιατί έτσι έχω μάθει.

Όταν εσύ βγαίνεις το βράδυ στα μπουζούκια και μετράς το εγώ σου με το πόσα λουλούδια θα ρίξεις στην πίστα, εγώ κοιμάμαι και ξεκουράζομαι ή διαβάζω. Τη δική σου υπερκατανάλωση φροντίζω εγώ που κάνω αποταμιεύσεις. Πότε δεν πήρα εορτοδάνειο, δημοσιουπαλλοδάνειο, διακοποδάνειο! Εσύ όμως ήσουν πρώτος χρήστης. Με το εισόδημα μου μπορούσα να πάρω Audi, αλλά πήρα Toyota. Εσύ από την άλλη δανείστηκες μέχρι την κεφαλή σου και πήρες Mercedes αντί για Toyota και οι δόσεις σε τσακίζουν.

Είμαι αυτός που αποκαλείς κορόιδο, γιατί πληρώνω τους φόρους μου, ενώ εσύ μπορείς και τους αποφεύγεις. Είμαι αυτός που αποκαλείς βλάκα, γιατί κάθομαι και δουλεύω στη δουλειά μου και κάνω και υπερωρίες, εσύ εάν είσαι στο δημόσιο τη σκαπουλάρεις από νωρίς για να προλάβεις και το μεσημεριανό.

Απέφευγα τους πολιτικούς και τις γλοιώδεις υποσχέσεις τους, γιατί είμαι πολιτικοποιημένος και όχι κομματικοποιημένος. Από την άλλη εσύ πουλήσεις τη ψήφο σου για ρουσφέτια, προνόμια και συμφωνίες. Το κόμμα έγινε η ομάδα σου και εσύ το κομματόσκυλο.

Εσύ ως αγρότης έδινες ψευδή στοιχεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τη σοδειά και παραγωγή σου (λολ), με ανάγκαζες να αγοράζω και να είσαγω ξένα γεωργικά προϊόντα, γιατί προτιμούσες επιδοτήσεις-μπουζούκια-Porsche χωρίς δουλειά παρά εργασία και προσπάθεια. Εσύ ως συνδικαλήστης έκλεισες όλην την παραγωγική βιομηχανία στην Ελλάδα αυτές τις δεκαετίες και έκανες το Made-in-Greece να αποτελεί είδος προς εξαφάνιση. Είσαι αυτός που αγαπάνε οι Βούλγαροι και οι Τούρκοι, μια που τους έστειλες τόσες επενδύσεις.

Είσαι αυτός που τσάκισες τα ταμεία με ψεύτικες αναπηρικές συντάξεις, συντάξεις στα 40 (ξέρεις ποιος είσαι), πλαστές συντάξεις. Το χειρότερο είναι ότι δεν έδωσες τίποτα στα ταμεία, ενώ εγώ τα έδωσα όλα και δεν θα δω τίποτα από αυτά. Είσαι αυτός που ζητάς να αυξηθούν οι φόροι γιατί έτσι ζεις, από φόρους των υπολοίπων.

Εγώ ποτέ μου δεν καταδέχθηκα να δουλέψω στο δημόσιο. Δεν είναι δουλεία παραγωγική, αλλά μεταφορά εισοδήματος από μια κοινωνική ομάδα σε μια άλλη. Ήθελα καριέρα στην ελευθερή αγορά. Εσύ όμως έκανες τα πάντα για μια θέση στο δημόσιο, γιατί πολύ απλά αυτό θέλεις: να πληρώνεσαι για μηδαμινή προσπάθεια. Είμαι αυτός που όταν έρχομαι να εξυπηρετηθώ στο δημόσιο με συμπεριφέρεσαι σαν είλωτα που έχει εισέλθει στο προσωπικό σου τσιφλίκι.

Είμαι αυτός που δεν του έδινες πότε απόδειξη και εάν ζητούσα αύξανες την τιμή πολύ παραπάνω (ΦΠΑ και φόρος εισοδήματος), γιατί πολύ απλά δεν τα είχες υπολογίσει πότε να κάνεις σωστή δουλειά. Είμαι αυτός που βλέπει ότι η χώρα του έχει τους πιο ακριβοπληρωμένους ελεύθερους επαγγελματίες. Είμαι αυτός που του ζητούσες «γρηγορόσημο» για να κάνεις απλώς τη δουλειά σου.

Τώρα που τα ζωνάρια στένεψαν και εσύ κατεβαίνεις στον δρόμο, γιατί τα παραπάνω δεν θα ισχύουν πια, εγώ βρίσκομαι ακόμη στο γραφείο, στο μαγαζί και παλεύω για το μέλλον μου. Εσύ από την άλλη δίνεις μάχη με νύχια και με δόντια να κρατήσεις την παλαιά τάξη πραγμάτων.

Τόσα χρόνια δεν μίλησα. Δεν κατέβηκα να κλείσω κανένα δρόμο, καμία επιχείρηση. Τόσα χρόνια μου ρουφούσαν το αίμα και ήξερα ότι το σύστημα είναι εναντίον μου. Με είδες ποτέ να κλείνω καμία δημόσια υπηρεσία; Με είδες ποτές να βγαίνω στους δρόμους και να ζητώ λιγότερο κράτος και λιγότερους ΔΥ; Με άκουσες ποτέ να λέω να βγούνε τα κόμματα από τα Πανεπιστήμια;

Σου έχω νέα Ελληναρά! Την έχασες τη μάχη. Το ρολόι δεν ξαναγυρνά. Μπορείς να φωνάξεις και να διαμαρτύρεσαι όσο θέλεις, αλλά τον εαυτό σου θα βλάπτεις. Οι μάσκες έπεσαν. Με τις πράξεις σου Ελληναρά έφερες τη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Το χειρότερο είναι ότι οι ξένοι έχουν τη χείριστη άποψη για τους Έλληνες τώρα (δεν κάνουν διάκριση μεταξύ εμένα και εσένα).

Υπάρχει μια διαφορά και είναι τεράστια. Δεν είμαστε τα ίδια άτομα όπως κατάλαβες. Οι Έλληνες στο εξωτερικό διαπρέπουν. Για δες το Λονδίνο πόσους επαγγελματίες από Ελλάδα έχει; Πόσοι φοιτητές σπουδάζουν εκεί; Σε διεθνές επίπεδο οι Έλληνες επιστήμονες έχουν διαπρέψει. Οι Έλληνες στα ναυτιλιακά έχουν κυριαρχήσει. Ακαδημαϊκά Έλληνες υπάρχουν σε πάρα πολλά Πανεπιστήμια. Σε πολυεθνικές η παρουσία τους είναι ακόμη ισχυρότερη.

Ναι, οι Έλληνες έχουν αξία και τη διεκδικούν, δεν τους τη χαρίζει κανένας λόγω δαφνών του αρχαίου παρελθόντος. Με προσπάθεια ανεβαίνουν στη σκάλα της επιτυχίας. Τρανό παράδειγμα είναι τα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η μεγαλύτερη εξαγωγή της Ελλάδος είναι οι σπουδαστές στο εξωτερικό. Ο Ελληναράς κατάντησε τα ελληνικά Πανεπιστήμια ως κομματικές αρένες, ας τα κρατήσεις εσύ.

Κράτησε το δημόσιό σου, κράτησε και τις πορείες σου, κράτησε τους πολιτικούς σου (όλων των κομμάτων), κράτησε τη διαφθορά σου, κράτησε τα λαμόγια σου, κράτησε ό,τι σου αρέσει. Βγες από την Ευρώπη και από το Ευρώ, αφού είσαι τόσο μάγκας. Απλώς από εδώ και στο εξής θα πρέπει να συνηθίσεις χωρίς εμένα. Χωρίς εμένα που έκανα πλάτες για να τρως. Εμένα ξέχασε με. Ξέχασε τους φόρους που πλήρωνα, ξέχασε τις εισφορές.

Ναι, Ελληναρά με κούρασες. Εσύ τα τελευταία 2 χρόνια μπορεί να έχεις πάθει σοκ, αλλά έτσι είναι η ζωή: προσπάθεια. Ξέρω ότι σου ήρθε σαν σοκ ότι θα πρέπει να δουλέψεις και να ξεβολευτείς. Στην αρχή είναι δύσκολα, μετά συνηθίζεhttp://www.blogger.com/img/blank.gifις. Η ζωή δεν είναι μόνο άνοδος. Εγώ όμως δεν σε αντέχω άλλο. Πάρε τη χώρα έξω από την Ευρώπη, έτσι και αλλιώς ποτέ δεν ταιριάξες με τους Ευρωπαίους, μόνο τα λεφτά τους ήθελες.

Εγώ τί θα κάνω; Μην ανησυχείς για εμένα. Εάν είμαι επαγγελματίας με ικανότητες θα βρω δουλειά σε άλλες χώρες. Εάν είμαι επιχειρηματίας θα χρησιμοποιήσω το δαιμόνιό μου να βρω κάποια ευκαιρία. Εάν είμαι ιατρός, δικηγόρος, μηχανικός θα πάρω και πιο εύκολα βίζα για εργασία σε άλλη χώρα. Θα είναι δύσκολο, αλλά έτσι είναι η πραγματικότητα: χωρίς πολιτικούς νονούς και συντεχνίες. Αφού δεν με σεβάστηκες, θα πάω αλλού που θα με σέβονται.

Πιστεύω στην εξέλιξη και θα εξελιχθώ. Για εσένα δεν είμαι τόσο σίγουρος. Σίγουρα Θα σου λείψω, εσύ όμως καθόλου.

meonomateponymo

Ρέσλερ: Εξωτερικός έλεγχος, αν οι Έλληνες είναι ανίκανοι.

Ανοιχτά υποστήριξε την πρόταση να παραδώσει η Ελλάδα τον έλεγχο των της, ο υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας, Φίλιπ Ρέσλερ.Σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Bild, ο Ρέσλερ δήλωσε ότι «εάν οι Έλληνες δεν είναι ικανοί να τα καταφέρουν οι ίδιοι, τότε θα πρέπει να υπάρξει έλεγχος από το εξωτερικό» και έγινε ο πρώτος υπουργός της γερμανικής κυβέρνησης που υποστηρίζει ανοιχτά την πρόταση.

«Χρειαζόμαστε περισσότερη πολιτική καθοδήγηση και έλεγχο όσον αφορά την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων», είπε ο Ρέσλερ, υποδεικνύοντας την Ευρωπαϊκή Ένωση ως κατάλληλη, για να παίξει αυτό το ρόλο.

newsbomb

Την κατάρρευση του ευρώ μέσα στο 2012 προβλέπει ο Στίγκλιτς.

Ως μία πολύ κρίσιμη χρονιά χαρακτηρίζει το 2012 για την Ευρώπη και το ευρώ ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς, ο οποίος προειδοποιεί πως η πολιτική λιτότητας που ακολουθείται στην ευρωζώνη, θα οδηγήσει σε επιδείνωση της υπάρχουσας κατάστασης, και στην καταστροφή του ενιαίου νομίσματος.Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς κάνει λόγο για την «συντέλεια» του ευρώ, η οποία θα έρθει μέσα στο 2012, επισημαίνοντας πως τα μέτρα που έχουν ληφθεί έως τώρα είναι αποσπασματικά, καθυστερημένα και εντείνουν την πολιτική λιτότητας.

«Η ευρωζώνη έχει εισέλθει σε ένα φαύλο κύκλο, με τους Ευρωπαίους να αδυνατούν να δώσουν μία σαφή και αποτελεσματική απάντηση στην κρίση», τόνισε.

Τα μέτρα που λαμβάνουν είναι αποσπασματικά, καθυστερημένα, ενώ την ίδια ώρα εντείνουν την πολιτική της λιτότητας. Το πιο πιθανό σενάριο για το 2012 «θα είναι η αναπαραγωγή του ίδιου σχεδίου: λιτότητα, αποδυνάμωση της πραγματικής οικονομίας, περισσότερη ανεργία και διαιώνιση των δημοσιονομικών προβλημάτων», ανέφερε ο νομπελίστας καθηγητής.

Παράλληλα, ο Στίγκλιτς επέκρινε τη Γερμανία για την αντίδραση της στη χρηματοδότηση των εθνικών χρεών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, λύση την οποία ο ίδιος είχε υποστηρίξει εξ αρχής.

«Η μέρα της Κρίσης, τότε που το ευρώ θα καταρρεύσει ή η Ευρώπη θα λάβει τα ριζοσπαστικά μέτρα που απαιτούνται για να λειτουργήσει το κοινό νόμισμα θα έρθει πιθανότατα το 2012.

Όμως όπως όλα δείχνουν οι ηγέτες θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να μεταθέσουν αυτή τη μέρα. Η Ευρώπη όπως και ο υπόλοιπος κόσμος θα υποφέρει. Ελπίζω να διαψευστώ, αλλά το 2012 μπορεί πράγματι να είναι η χρονιά που η ευρωζώνη θα λάβει τέλος», κατέληξε ο Στίγκλιτζ.

iefimerida

Nomura: "Ο ακριβός κρατικός δανεισμός αυξάνει τον κίνδυνο".

Αν και δεν αποτελεί το σενάριο με τις περισσότερες πιθανότητες, η διάσπαση της Ευρωζώνης συνιστά έναν υπαρκτό κίνδυνο, σχολιάζει η Nomura International σε έκθεσή της με ημερομηνία 3 Ιανουαρίου 2012. Και η διάσπαση αυτή είτε θα είναι πολύ μικρής έκτασης, είτε θα λάβει τη μορφή ενός... big bang. Θα είναι δηλαδή δύσκολο, όπως εκτιμά ο οίκος, να εξελιχθεί σταδιακά σαν ένα «ξεφλούδισμα» και να καταλήξει απλά σε μία μικρότερη Ευρωζώνη, αποτελούμενη από τις πιο ισχυρές χώρες του «πυρήνα».

Η αναταραχή που προκλήθηκε με την πρόταση ενός ελληνικού δημοψηφίσματος κατέδειξε το Νοέμβριο εντονότερα ότι η διάσπαση δεν είναι κάτι το αδιανόητο, σημειώνει η Nomura, καθώς Ευρωπαίοι ηγέτες όπως ο Γάλλος Πρόεδρος Sarkozy και ο επικεφαλής του Εurogroup Juncker έκαναν ανοιχτά λόγο για πιθανή έξοδο της Ελλάδας από τη νομισματική ένωση. Σήμερα πια, διάφορα σενάρια διάσπασης συζητούνται ανοιχτά, ενώ ακόμα και ο νέος επικεφαλής της ΕΚΤ σε συνέντευξή του στους Financial Times σχολίαζε τις πιθανές συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης.

Σε αυτό το πλαίσιο, αναφέρει η έκθεση, ο τρόπος με τον οποίο θα προκύψει ενδεχόμενη διάσπαση έχει σημασία. Και αυτό, διότι θα καθορίσει το πώς θα διαπραγματεύονται μετά τα διάφορα assets της Ευρωζώνης και το πώς θα συμπεριφερθεί το ευρώ κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου, έως το τελικό αποτέλεσμα.

Οι θεωρητικές προσεγγίσεις περί των σεναρίων διάσπασης είναι πολλές: έξοδος μίας και μόνο χώρας όπως η Ελλάδα, μία σταδιακή εξέλιξη της διάσπασης κατά την οποία θα αποσπαστούν μόνο οι πιο αδύναμες χώρες ή ένα big bang, με το οποίο η Ευρωζώνη θα καταρρεύσει και θα πάψει να υφίσταται.

Σύμφωνα με τη Nomura, το σενάριο της σταδιακής διάσπασης είναι το λιγότερο πιθανό.

Μικρής έκτασης διάσπαση

Το σενάριο αυτό θα μπορούσε να επαληθευθεί με αφορμή πιθανές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα ή την Πορτογαλία, οι οποίες θα ισοδυναμούν με απροθυμία ικανοποίησης των απαιτήσεων της Ε.Ε. και με κατάρρευση των προγραμμάτων διάσωσης.

Αν και δεν θα αποτελέσει πιθανότατα συνειδητή επιλογή, λόγω του μεγάλου οικονομικού κόστους που συνεπάγεται και του μεγάλου πολιτικού κεφαλαίου που έχει επενδυθεί, αυτό δεν σημαίνει ότι η έξοδος από το ευρώ για κάποια μεμονωμένη χώρα δεν υφίσταται ως σενάριο. Όσα συνέβησαν το Νοέμβριο με το ελληνικό δημοψήφισμα καταδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο ένα πολιτικό «ατύχημα» μπορεί να βάλει στο «τραπέζι» σενάρια διάσπασης.

Το big-bang

Το σενάριο ενός big bang μπορεί να επαληθευθεί σε περίπτωση που κηρύξει πτώχευση μία μεγάλη χώρα της Ευρωζώνης, όπως η Ιταλία. Κάτι τέτοιο θα έπληττε ανεπανόρθωτα τη ρευστότητα του συνόλου σχεδόν των τραπεζών της Ευρωζώνης και θα στερούσε από την ΕΚΤ τη δυνατότητα να ενισχύσει τη ρευστότητά τους με οργανωμένο τρόπο.

Έτσι, πρόκειται ουσιαστικά για ένα σενάριο πλήρους κατάρρευσης της Ευρωζώνης.

«Το consensus μεταξύ των θεσμικών επενδυτών με τους οποίους συνομιλούμε», σημειώνουν οι αναλυτές της Nomura, «είναι ότι πρόκειται για ένα σενάριο με χαμηλές πιθανότητες». Αυτό όμως, τονίζουν, «δεν συμβαδίζει με την πιθανότητα χρεοκοπίας που υποδηλώνει το ύψος των ιταλικών spreads και CDS» και η οποία κυμαίνεται μεταξύ 30% και 40% (για την επόμενη πενταετία).

Είναι αμφίβολο αν το νομισματικό σύστημα της Ευρωζώνης μπορεί να αντέξει μια ιταλική χρεοκοπία. Επιπλέον, ατυχήματα μπορούν να συμβούν τόσο στο οικονομικό πεδίο όσο και στις αγορές. Η δυναμική που καταγράφεται τελευταία στην ροή των καταθέσεων και των κεφαλαίων δείχνει ότι έχουν αρχίσει να εμφανίζονται αποσταθεροποιητικές διασυνοριακές κεφαλαιακές ροές. Περαιτέρω επιδείνωσή τους θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει το τραπεζικό σύστημα σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι ανησυχία για ενδεχόμενη διάσπαση της Ευρωζώνης να εξελιχθεί σε αυτό-εκπληρούμενη προφητεία. Και αυτό, ιδιαίτερα στην περίπτωση που καταγραφούν κεφαλαιακές εκροές συνολικά από την Ευρωζώνη, φαινόμενο που σημειώνεται κυρίως σε νομισματικές κρίσεις αναδυόμενων οικονομιών.

Το «ξεφλούδισμα»

Το να συρρικνωθεί η Ευρωζώνη σε μία ομάδα ισχυρών οικονομιών και μάλιστα σταδιακά, εμφανίζεται ως το λιγότερο πιθανό σενάριο. Ιδιαίτερα αν μιλάμε για χρονικό ορίζοντα μερικών ετών. Μια διαδικασία σταδιακής εξόδου αδύναμων χωρών από το ευρώ θα σταματούσε όταν θα έφτανε σε μία από τις μεγαλύτερες χώρες, όπως η Ιταλία και η Ισπανία.

Όμως, σε εκείνο το σημείο η διαδικασία θα είναι ήδη εκτός ελέγχου και τελικά θα οδηγήσει σε κατάρρευση που θα συμπαρασύρει και τις χώρες του «πυρήνα». Οι λόγοι για τους οποίους μία ενδεχόμενη πτώχευση της Ιταλίας και έξοδός της από το ευρώ δεν θα μπορεί να ελεγχθεί, είναι τρεις, σύμφωνα με τη Nomura:

Κατά πρώτον, η Ιταλία είναι μία από τις χώρες του «πυρήνα». Αποτέλεσε μία από τις ιδρυτικές χώρες της Ε.Ε. και μάλιστα η ιδρυτική Συνθήκη του 1957 υπεγράφη στη Ρώμη. Δεν αποτελεί σύμπτωση ότι ο διοικητής της ΕΚΤ είναι Ιταλός και ότι οι προηγούμενοι διοικητές προέρχονταν από χώρες που είναι ιδρυτικά μέλη της Ε.Ε. (ο Duisenberg από την Ολλανδία, ο Trichet από τη Γαλλία).

Κατά δεύτερον, ενδεχόμενη ιταλική χρεοκοπία θα κατέστρεφε μεγάλος μέρος του τραπεζικού συστήματος της Ευρωζώνης. Μπορεί μία έξοδος της Ελλάδας ή της Πορτογαλίας να είναι διαχειρίσιμη, με δεδομένο το μικρό τους μέγεθος και των προετοιμασιών που ήδη έχουν γίνει για το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης χρέους, όμως η ιταλική χρεοκοπία αποτελεί ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα. Το μέγεθος του ιταλικού χρέους είναι τέτοιο που το γαλλικό τραπεζικό σύστημα πολύ δύσκολα θα άντεχε μία αναδιάρθρωση.

Οι απώλειες για τις γαλλικές τράπεζες σε περίπτωση ιταλικής αναδιάρθρωσης ή εξόδου από το ευρώ θα ξεπερνούσαν το 20% του γαλλικού ΑΕΠ. Και με δεδομένο ότι ο λόγος χρέους/ ΑΕΠ για τη Γαλλία θα βρίσκεται ήδη στο 90% το 2012, αυτή η επιπλέον επιβάρυνση θα τον οδηγούσε τελικά στα επίπεδα του 120%, όμοια δηλαδή με τα σημερινά επίπεδα της Ιταλίας.

Τρίτον, Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν ήδη δηλώσει επίσημα ότι μία ιταλική χρεοκοπία θα ισοδυναμούσε με το τέλος της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης. Αυτό σημαίνει ότι οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες αναγνωρίζουν πως η αποτυχία να περιορίσουν τη διάχυση της κρίσης προς την Ιταλία μπορεί να οδηγήσει στη διάσπαση της Ευρωζώνης συνολικά.

«Για τους λόγους αυτούς», σημειώνει η Nomura, «εκτιμούμε ότι ακόμα και αν η διάσπαση εξελιχθεί με τη μορφή ‘ξεφλουδίσματος’, τελικά θα βγει εκτός ελέγχου και θα καταλήξει σε διάσπαση τύπου big bang».


www.capital.gr

Πραγματική οικονομία και διάφορες αλήθειες για την κρίση.

Είναι σχεδόν αναπόφευκτο κάθε φορά που διανύουμε περιόδους οικονομικής ύφεσης να μην ξεκινήσει και η συζήτηση για τον τρόπο εξόδου από την κρίση. Τότε είναι συνήθως που διάφορες ιδεολογικές διαμάχες ξεσπούν και γέννιουνται ποικίλα ερωτήματα.

Ποια οικονομική πολιτική θα οδηγήσει την οικονομία εκτός ύφεσης; Ποια οικονομική σχολή θα δημιουργήσει τις καλύτερες προϋποθέσεις για περισσότερες θέσεις εργασίας και διατηρήσιμη ανάπτυξη; Ποιοι θα μας οδηγήσουν σε ανάπτυξη χωρίς πληθωρισμό;

Δυο είναι οι επικρατέστερες οικονομικές σκέψεις, οι οποίες συγκρούονται στα παραπάνω ερωτήματα. Η πρώτη υποστηρίζει πως μόνο με κρατική παρέμβαση στους τομείς φορολογήσεως, επενδύσεων και κοινωνικής πολιτικής μπορεί να ελεγχθεί η ανεργία. Το κράτος πρέπει λοιπόν να επεμβαίνει για την τόνωση της ζήτησης, ως υποκατάστατο της ελλιπούς ιδιωτικής ζήτησης. Η συγκεκριμένη οικονομική σκέψη αναπτύχθηκε λεπτομερώς για πρώτη φορά στο βιβλίο του John Maynard Keynes, “The General Theory of Employment, Interest and Money”.

Σύμφωνα με την δεύτερη οικονομική σκέψη, το κράτος οφείλει να απέχει αυστηρά από κάθε παρέμβαση η οποία θα μεταφραζόταν υποχρεωτικά σε πληθωρισμό χωρίς να αυξάνει, παρά μόνο για πολύ μικρό διάστημα, την απασχόληση. Το κράτος επομένως έπρεπε να περιορίζεται στο να προμηθεύει μια ποσότητα νομισμάτων συμβατή με το ποσοστό του επιθυμητού πληθωρισμού.

Από δω προέρχεται ο όρος Μονεταρισμός, που είναι λίγο παράδοξος, καθώς οι μονεταριστές υποστήριζαν ότι το νόμισμα δεν μπορεί να αλλάξει τις πραγματικές σχέσεις ανάμεσα σε ζήτηση και προσφορά. Ως έννοια ο Μονεταρισμός εισήχθη το 1968 από τον Karl Brunner αλλά συνδέθηκε περισσότερο με το όνομα του Μ. Friedman και το έργο του για το ρόλο του χρήματος στη σύγχρονη οικονομία.

Οι δυο λοιπόν μεγάλες σχολές τις οικονομικής σκέψεις συγκρούονται κάθε φορά με σκοπό την έξοδο από την οικονομική κρίση. Στην Κεϋνσιανή σκέψη
αντιτάσσεται ο μονεταριστικός οικονομικός φιλελευθερισμός.

Συγκεκριμένα, από την άλλη πλευρά του ατλαντικού, «οι αμερικανικές αρχές, δημοσιονομικές και νομισματικές, φαίνονται αποφασισμένες να αποφύγουν τα λάθη που έγιναν στη Μεγάλη Ύφεση του ’30. Υψηλοί αξιωματούχοι της Fed υπογραμμίζουν ότι τα επιτόκια θα μείνουν κοντά στο μηδέν για πολύ καιρό ακόμη, ενώ ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών δηλώνει ότι δεν πρόκειται να επαναληφθεί το λάθος του πρόωρου φρεναρίσματος της οικονομίας με τα πρώτα σημάδια της ανάκαμψης.

Με πρωταρχικό στόχο τη μείωση της ανεργίας, η οποία αριθμεί πλέον 15 εκατομμύρια ανθρώπους, η Κεϋνσιανή μανία στα αμερικανικά πολιτικά και οικονομικά πράγματα έχει ξεφύγει από τα έκτακτα μέτρα και έχει διεισδύσει βαθιά στη δημοσιονομική και την εισοδηματική πολιτική. Τα επεκτατικά δημοσιονομικά μέτρα εφαρμόζονται μέσω αύξησης των κρατικών δαπανών, προοιωνιζόμενα υψηλότερους φόρους για τις επιχειρήσεις, καθώς και για όλες τις εισοδηματικές τάξεις από τη μέση της κλίμακας κι επάνω. Επιπλέον, από τις 24 Ιουλίου αυξάνεται ο κατώτατος μισθός από 6,55 σε 7,25 δολάρια την ώρα».

Παρά τις ανησυχίες πως οι υψηλότεροι φόροι συνεπάγονται λιγότερες επιχειρηματικές προσπάθειες και, επομένως, λιγότερες θέσεις εργασίας το αμερικάνικο εγχείρημα φαίνεται πιο ελπιδοφόρο από το αντίστοιχο ευρωπαϊκό. Επίσης, υπάρχουν φωνές που κινδυνολογούν λέγοντας πως η αύξηση των μισθών – βάση του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης – θα οδηγήσει στην μείωση της ζήτησης του εργατικού δυναμικού και μάλιστα θα υπάρχει ζήτηση κυρίως για εργαζόμενους με λιγότερες δεξιότητες.

Από την άλλη πλευρά έχουμε την Ευρώπη, με νωπές τις μνήμες του υπερπληθωρισμού τόσο από τη δεκαετία του ’20 όσο και από τη δεκαετία του ’70, να έχει ασπαστεί πλήρως την ιδεολογία του πατέρα του Μονεταρισμού, Friedman, ο οποίος υποστήριζε ότι ο πληθωρισμός είναι παντού και πάντα νομισματικό φαινόμενο, οφείλεται, δηλαδή, στην υπερβολική αύξηση της προσφοράς του χρήματος. Ο ίδιος ο πρόεδρος της ΕΚΤ δήλωσε πρόσφατα ότι το λάθος θα ήταν να πιστέψουμε ότι είναι πολύ νωρίς για αντιστραφούν τα έκτακτα επεκτατικά μέτρα.

Σε αυτή την οικονομική διαμάχη μόνο μια επιλογή κερδίζει. Μια μόνο οικονομική σκέψη θα μας οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση. Η γενεσιουργός αιτία της οικονομικής κρίσης διατυπώνεται πολύ ωραία από τον Karl Marx στον τρίτο τόμο του Κεφαλαίου.

"Η βασική αιτία κάθε πραγματικής κρίσης παραμένει πάντα η ένδεια και ο περιορισμός της κατανάλωσης των μαζών, σε αντίθεση με την τάση της καπιταλιστικής παραγωγής να αναπτύσσει τις παραγωγικές της δυνάμεις σαν όριό της να ήταν η απόλυτη καταναλωτική ικανότητα της κοινωνίας”.

Mε άλλα λόγια, οι «ανησυχίες» ορισμένων πως εάν δοθούν αυξήσεις στους μισθούς και παράλληλα φορολογηθούν υψηλότερα οι επιχειρήσεις θα οδηγήσει σε αδιέξοδο, είναι λάθος. Στην πραγματικότητα εάν συμβεί το αντίθετο, τότε είναι που βάζουμε τις βάσεις για την οικονομική κρίση.

Από την μια, το κεφάλαιο – όχι με ταξικούς όρους μόνο, έχει την τάση να αναζητά την μεγιστοποίηση του. Αποτέλεσμα αυτής της τάσης είναι η συγκέντρωση του κεφαλαίου σε λίγους. Ειδικά σε περιόδους κρίσεων, όπως παράδειγμα αυτή που διανύουμε, το ρίσκο αυξάνεται και οι επιχειρήσεις μειώνουν τις επενδύσεις με άγνωστο το πότε θα το αποφασίσουν. Ακόμη, το επιπλέον χρήμα από την μείωση της φορολογίας δεν συνεπάγεται και την αύξηση των επενδύσεων τους. Όταν μια επιχείρηση καλύπτει από τα ήδη υπάρχοντα κέρδη, τις τρέχουσες ανάγκες της, τείνει να αποταμιεύει την διαφορά μεταξύ πραγματικών εσόδων και τρεχουσών δαπανών. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε τον ψυχολογικό παράγοντα. Την προτίμηση γενικότερα για άμεση διάθεση χρημάτων, αντί για επένδυση: προτίμηση της ρευστότητας. Και τέλος, οι επενδύσεις όταν και εάν αποφασιστούν να γίνουν, είτε επενδύονται σε εξαγορές μετοχικού κεφαλαίου των κρατικών επιχειρήσεων, είτε ακόμη απλά καταναλώνονται σε αγορές για χάρη των διοικήσεων των επιχειρήσεων. Σε αυτό το σημείο παρεμβαίνει το κράτος. Πιο συγκεκριμένα, η φορολογική πολιτική των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων εκφράζει το κράτος δικαίου.

Έτσι μέσω μιας μορφής φορολογίας που δεν σταματά απλά στην πιο δίκαιη απόδοση άμεσων και έμμεσων φόρων, αλλά δίνει κίνητρα στους μικρομεσαίους να έχουν ειλικρινείς φορολογικές δηλώσεις εκφράζεται το κράτος δικαίου. Παράλληλα καταπολεμά τα υπερκέρδη των λίγων με υψηλότερη φορολογία προς αυτούς και όχι με διεύρυνση της φορολογικής βάσης και μόνο. Την ίδια στιγμή δίνει κίνητρα για επενδύσεις (όχι με αποκρατικοποιήσεις), αλλά και ρυθμίζει τις ισορροπίες και την δυναμική ιδιωτών και επιχειρήσεων μέσω του νομίσματος και των επιτοκίων.

Από την άλλη, όταν η ζήτηση των καταναλωτών μειώνεται, τότε το κράτος δεν μπορεί να αναζητά την λύση στο πρόβλημα, βάζοντας υψηλότερη φορολογία στους καταναλωτές και αγνοώντας την ψυχολογία τους. Έναν σημαντικό δηλαδή, ρυθμιστικό παράγοντα για την τάση των κινήσεων τους στην αγορά. Σε αυτό το σημείο το κράτος οφείλει να παρεμβαίνει για να τονώσει την ζήτηση των ιδιωτών. Παρά τους κινδύνους, ακόμη και ένα κράτος όπως η Ελλάδα που υπάρχει μέσα στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο εμπόριο και έχει υψηλό δημόσιο χρέος, έχει την δυνατότητα να τονώσει την ζήτηση.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί πρώτον με τακτοποίηση των δημοσιονομικών της χώρας. Και τακτοποίηση δεν σημαίνει μείωση των κρατικών δαπανών. Αντίθετα, πρέπει μέσω αναδιανομής και διαφάνειας (μισθολογικά κ.α.) να καταπολεμηθούν οι ανισότητες και η συγκέντρωση κρατικής περιουσίας σε λίγους. Ως φυσικό επακόλουθο θα είναι η δυνατότητα αύξησης των κρατικών δαπανών. Κάνοντας τα παραπάνω, αλλά και επιπλέον με υιοθέτηση σκληρών μέτρων θα οδηγήσει και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Σκληρά μέτρα όχι εις βάρος των μικρομεσαίων, αλλά μέτρα που σχετίζονται με τις επιχειρηματικές εκείνες δυνάμεις οι οποίες ρυθμίζουν (ή αλλιώς ελέγχουν) τις αγορές σήμερα. Ακόμη άμεσες διαρθρωτικές αλλαγές, όπως μηχανισμοί για την πάταξη της φοροδιαφυγής, αλλά και δίκαιη φορολογία για την κοινωνία, όπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την μείωση των εισοδηματικών ανισοτήτων και ως επακόλουθο την αύξηση της ροπής προς κατανάλωση, που τόσο χρειάζεται η αγορά για να επιβιώσει.

Είναι ξεκάθαρο πως τα οικονομικά του Κεϋνς, αλλά και τάσεις τις Κεϋνσιανής οικονομίας μέσα από μια σύγχρονη και προοδευτική ματιά, μπορούν να οδηγήσουν την οικονομία εκτός ύφεσης και επιπλέον να την ενισχύσουν. Η ενίσχυση σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να δοθεί στις τράπεζες που θα κλείσουν δικές τους τρύπες και θα 'ναι φειδωλές στις χρηματοδοτήσεις, αλλά απ' ευθείας σε εκείνους που 'χουν πραγματική ανάγκη. Στους μισθωτούς, στους συνταξιούχους, στους ανέργους, οι οποίοι θα τρέξουν αμέσως να ψωνίσουν στα μαγαζιά, θα αυξηθεί η κατανάλωση, θα κινηθεί η αγορά και θα ξαναζωντανέψει η οικονομία. Έτσι, όσοι έχουν το χρήμα νεκρό και ήταν επιφυλακτικοί θα επανεπενδύσουν.

Οι τράπεζες και το νόμισμα δεν είναι τίποτα παραπάνω από απλά ρυθμιστικά εργαλεία της πραγματικής οικονομίας. Όταν όμως αποκτούν κεντρικό ρόλο, τότε υπάρχει πρόσφορο έδαφος για τους κερδοσκόπους και κατ' επέκταση συγκέντρωση κερδών σε λίγους. Από εκείνο το σημείο και μετά η οικονομία μετατρέπεται σε καζίνο και οι αβεβαιότητες που έτσι και αλλιώς υπάρχουν στην φύση της οικονομίας γιγαντώνονται και οδηγούμαστε σε κρίση και αδιέξοδο.

Χρειάζεται τόλμη και συγκεκριμένες κινήσεις, διότι χρήματα υπάρχουν αλλά δυστυχώς σε λίγους που τα διαχειρίζονται ως στοιχήματα και επέκταση του εγώ τους.

Η Ε.Ε. προτείνει σχέδιο στήριξης με €20-25 δισ.

Το σχέδιο της Κομισιόν για τη στήριξη της Ελλάδας, εφόσον κριθεί αναγκαίο, συζητούν απόψε στις Βρυξέλλες οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης. Επιφυλάξεις διατύπωναν μέχρι και χθες, κυρίως η Γερμανία και δευτερευόντως η Ολλανδία και η Αυστρία. Ισχυρή ήταν υποστήριξη προς τη χώρα μας από τη Γαλλία. Οπως έγινε γνωστό από κοινοτικές πηγές, οι υπηρεσίες του αρμόδιου επίτροπου για τις Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις, Ολι Ρεν, έχουν ολοκληρώσει την επεξεργασία του σχεδίου ύψους 20 με 25 δισ. ευρώ για την Ελλάδα, το οποίο περιέχει δυο εναλλακτικά σενάρια.

Το πρώτο προβλέπει τη χορήγηση δανείων με την εγγύηση των χωρών της Ευρωζώνης, όπου το συντονισμό θα κάνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Το σενάριο αυτό είναι το πλέον πιθανό διότι αφενός μεν μπορεί να τεθεί σε ισχύ άμεσα και αφετέρου δεν απαιτεί χωριστές διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με κάθε χώρα.

Το δεύτερο σενάριο που βρίσκεται στο «τραπέζι» αλλά θεωρείται το λιγότερο πιθανό είναι να δανειστεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στη διεθνή αγορά με την εγγύηση όλων των χωρών της Ε.Ε. και στη συνέχεια να χορηγήσει το δάνειο στη χώρα μας. Δεν έχει πολλές ελπίδες αυτό το σενάριο με δεδομένες τις αντιδράσεις της Μεγάλης Βρετανίας και της Σουηδίας, οι οποίες έχουν ταχθεί κατά της στήριξης της Ελλάδας από την Ε.Ε., θεωρώντας ότι η χώρα μας θα πρέπει να προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Την Παρασκευή το απόγευμα έγινε μια συζήτηση «τεχνικού επιπέδου», όπως χαρακτηρίστηκε, στην οποία έλαβαν μέρος υπάλληλοι της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και εκπρόσωποι των υπουργείων Οικονομικών, χωρών της Ευρωζώνης. Στόχος ήταν να προετοιμαστεί η σημερινή συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών.

Επιφυλάξεις - όροι

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές η Γερμανία και οι άλλες δύο χώρες που κρατούν σκληρή στάση στη στήριξη της Ελλάδας, δηλαδή η Ολλανδία και η Αυστρία, εξακολουθούν να διατυπώνουν επιφυλάξεις, αλλά χωρίς να είναι κατηγορηματικά αντίθετες. Εκεί που εμφανίζονται κατηγορηματικές είναι στο ότι ενδεχόμενη στήριξη, εάν κριθεί αναγκαία, θα πρέπει να συνοδεύεται από την επιβολή πολύ αυστηρών όρων.

Αντίθετα, ο επίτροπος Ολι Ρεν, ο πρόεδρος της Ευρωζώνης, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και όλες οι άλλες χώρες της Ευρωζώνης θεωρούν ότι πρέπει να εγκριθεί το σχέδιο, γιατί αυτό προβλέπεται και από τη δήλωση των ηγετών της Ευρωζώνης της 11ης Φεβρουαρίου. Οπως επισημαίνουν, η Ελλάδα έλαβε τα μέτρα που ζητήθηκαν και τώρα ήρθε η ώρα και οι εταίροι να τηρήσουν τη δέσμευσή τους.

Ο Ολι Ρεν

Ο κ. Ρεν σε συνέντευξη που δημοσιεύθηκε την Παρασκευή σε 4 ευρωπαϊκές εφημερίδες, μεταξύ των οποίων και στη γαλλική «Figaro», κλιμακώνει την πίεση προς τις χώρες που αντιδρούν επισημαίνοντας τους κινδύνους για το σύνολο της Ε.Ε. από μια ενδεχόμενη χρεοκοπία της χώρας μας. «Εάν η Ελλάδα χρεοκοπήσει, η αξιοπιστία ολόκληρης της Ε.Ε. θα δεχθεί ανεπανόρθωτο πλήγμα», ανέφερε, προσθέτοντας ότι «το ευρώ [EUR=X] Σχετικά άρθρα δεν είναι απλώς μια νομισματική διευθέτηση, αλλά ο πυρήνας του σχεδίου της πολιτικής ενοποίησης».
Κριστίν Λαγκάρντ: «Είναι σαν η Καλιφόρνια να βρισκόταν σε κακή οικονομική κατάσταση και οι ΗΠΑ να την έστελναν για διάσωση στο ΔΝΤ».

Επικριτική έναντι της Γερμανίας και άλλων επιφυλακτικών εταίρων, εμφανίστηκε η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ, σε συνέντευξη που δημοσιεύθηκε την Παρασκευή στην αμερικανική εφημερίδα «Wall Street Journal».

Η κ. Λαγκάρντ θεωρεί ότι η Ελλάδα με τα μέτρα που πήρε, τα οποία ήταν υπεράνω των προσδοκιών της (της κας Λαγκάρντ) δεν πρόκειται να χρειαστεί στήριξη. Ομως, όπως είπε: «Βρίσκει λίγο περίεργη την ιδέα που κυκλοφορεί ακόμη και στο εσωτερικό της Ευρωζώνης (από κάποιες χώρες) να προσφύγει η Ελλάδα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο». Και απευθυνόμενη στον Αμερικανό δημοσιογράφο του ανέφερε: «Είναι σαν η Καλιφόρνια να βρισκόταν σε κακή οικονομική κατάσταση και εσείς (οι Αμερικανοί) να τη στέλνατε για διάσωση στο ΔΝΤ».

Η ελληνική πορεία

Εν τω μεταξύ, εκτός από το σχέδιο διάσωσης, στην αποψινή συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης και στην αυριανή του συμβουλίου υπουργών Εcofin θα εξεταστεί και η πορεία της ελληνικής οικονομίας με βάση εκθέσεις που έχουν υποβάλει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η ελληνική κυβέρνηση. Πρόκειται για τις μηνιαίες εξετάσεις στο πλαίσιο της στενής κοινοτικής εποπτείας.

Στο έγγραφό της η Κομισιόν χαιρετίζει τα «φιλόδοξα μέτρα» που ανακοίνωσε η κυβέρνηση για τη μείωση του ελλείμματος φέτος, ενώ διευκρινίζει ότι θα απαιτηθούν και πρόσθετα (μέτρα) το 2011 και 2012.

Σύμφωνα με την Επιτροπή, το ελληνικό ΑΕΠ θα υποχωρήσει το 2010 τουλάχιστον κατά 2,25%, αλλά όπως επισημαίνει «τα πρόσθετα μέτρα που έλαβε η Αθήνα, φαίνονται επαρκή για τη διασφάλιση του δημοσιονομικού στόχου φέτος», δηλαδή τη μείωση του ελλείμματος κατά 4%. Η Επιτροπή εκτιμά ότι τα πρόσθετα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση είναι της τάξης των δύο ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ.

Διάψευση

Τα κράτη- μέλη της Ευρωζώνης δεν έχουν καταλήξει σε συμφωνία για την οικονομική στήριξη της Ελλάδας, επισημαίνουν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, διαψεύδοντας σχετικό δημοσίευμα του Guardian.

Η βρετανική εφημερίδα Guardian, επικαλούμενη ανώτατο αξιωματούχο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής υποστήριζε στο φύλλο του Σαββάτου, πως τα μέλη της Ευρωζώνης συμφώνησαν σε συντονισμένες, διμερείς προσφορές οικονομικής βοήθειας στην Ελλάδα, υπό τη μορφή δανείων ή δανειοδοτικών εγγυήσεων, σε περίπτωση που η Αθήνα δεν μπορέσει να χρηματοδοτήσει την αποπληρωμή του χρέους της.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΛΟΣ

Ναυτεμπορική

Η Ελλάδα εν μέσω σύγκρουσης Γαλλίας – Γερμανίας

Όταν τσακώνονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια. Αυτό ακριβώς πάει να γίνει στην περίπτωση της Ελλάδας και της στήριξης ή όχι από την Ευρώπη. Ο γαλλογερμανικός άξονας φαίνεται ότι έχει αρχίσει να σπάει και αφορμή είναι η οικονομική κατάρρευση της χώρας μας. Βασική αιτία είναι ασφαλώς η επικράτηση στην Ευρώπη, η πρωτιά που διεκδικούν Γαλλία και Γερμανία.

Το ψυχρό κλίμα φάνηκε και κατά τη διάρκεια του Eurogroup της Δευτέρας. Από τη μια ο Ολι Ρεν έκανε λόγο για ολοκληρωμένο σχέδιο στήριξης και από την άλλη οι Γερμανοί δια στόματος Σόϊμπλε επέσειαν την απειλή εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ. «Έχουμε ανάγκη αυστηρότερους κανόνες -πράγμα που σημαίνει, σε ύστατη προσφυγή, να έχουμε τη δυνατότητα να βγάλουμε από τη ζώνη του ευρώ μια χώρα που δεν καταφέρνει να επαναφέρει σε τάξη τα δημόσια οικονομικά της», δήλωσε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών.

Τόσο ο Ολι Ρεν όσο και οι Γερμανοί δε θέλουν επ’ ουδενί λόγο να προσφέρουν οικονομική στήριξη στην Ελλάδα και ζητούν αυστηρότερους όρους και τιμωρία της χώρας μας. Από την άλλη, η Γαλλία δια στόματος της Κ. Λάγκαρντ, στηρίζει την Ελλάδα και επιτίθεται στη Γερμανία αναφέροντας ότι: "Το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας ενδέχεται να αποβεί αβάσταχτο για τους γείτονές της στην ευρωζώνη. Όσοι έχουν εμπορικό πλεόνασμα θα μπορούσαν να κάνουν κι εκείνοι κάτι. Ο καθένας θα πρέπει να συμβάλει όπως μπορεί ", τονίζει αφήνοντας αιχμές για την οικονομική κατάσταση της Γερμανίας.

Στη μέση της σύγκρουσης λοιπόν η Ελλάδα η οποία πάει χωρίς ξεκάθαρο προσανατολισμό για το τι θέλει, αλλά και χωρίς να ζητά κάτι. Θέλει η χώρα μας οικονομική βοήθεια ή όχι; Θέλει μόνο πολιτική στήριξη και εγγυήσεις για χαμηλότερα επιτόκια; Τίποτε δεν έχει ξεκαθαρίσει μέχρι τώρα, όμως το γεγονός πως μέχρι τον Ιούνιο πρέπει να βρούμε περί τα 25 δις για να πληρώσουμε ομόλογα που λήγουν, δείχνει το δρόμο που τελικά θα ακολουθηθεί.

Δεν αποκλείεται, πάντως, και η προσφυγή στο ΔΝΤ αφού έτσι κι αλλιώς και οι Βρυξέλλες ζητούν παράλογα μέτρα που θα τινάξουν στον αέρα την κοινωνική συνοχή και ηρεμία.

antinews